Paul McCartney & Wings - Band on the Run (1973)

In het LP-tijdperk heb ik 'Band on the Run' als LP met grote Wings-poster gekocht. Ik heb dit album samen met 'Venus and Mars' in die tijd helemaal grijsgedraaid. Het blijft voor mij een van de beste albums van Paul McCartney & Wings.
Pas veel later heb ik dit album als '25th anniversary edition'-CD (met 'Helen Wheels') opnieuw gekocht. Dit album bevat dan dus een extra-CD met niet eerder uitgebrachte versies van de songs en de poster als miniatuurtje.
Het b-kantje 'Country Dreamer' dat op de vorige uitgave als bonus track toegevoegd is, heb ik nog niet in mijn collectie. Moet ik 'Band on the Run' opnieuw kopen?

Mc Cartney op zijn best. Hierna is hij niet meer zo goed geweest met zijn vleugeltjes.

Ik ben blij dat er dan maar liefst drie sterren van af kunnen!

Foutje idd

Een soort Sgt.McCartney. Vaak aangehaald als een van de beste post-Beatlesalbums. De songs gaat echter het ene oor in en het andere weer uit en halen nergens ook maar in de verte het niveau van zijn Beatlesnummers.

Wat mij betreft links laten liggen. Koop van uitgespaarde geld de film El Topo.

Nou eletheia is dat niet wat erg kort door de bocht. Dat je 'm niet goed vindt, kan ik nog wel vatten. Maar de reden waarom en de vergelijking met Beatles elpees is wel erg goedkoop. Het is op deze manier bijna niet mogelijk om eens serieus een discussie aan te gaan. En die die tip over de aankoop van een film slaat natuurkijk nergens op. Zo kan ik ook wel een hoop reakties gaan plaatsen bij allerlei andere muzikanten. Ik vind Paul niet op zijn sterkst, maar er staan wel degelijk prima nummers op, zoals Mrs. VandeBilt, Mamunia, Picacasso's Last Words en de titelsong. Bovendien is het verhaal achter "Band On The Run" best interessant. Ikzelf heb ook de 25th Anniversary Edition en die is zeer interessant.

Als er één McCartney-album is dat naast de beste Beatles-albums kan staan is het toch wel Band on the Run, hier staan louter sterke en afwisselende songs met zowel stevige rockers als charmante, niet al te zoete popsongs. Maar het staat aletheia vrij om daar anders over te denken.

Misschien wel een erg hard oordeel i.d.d. Het album is niet volledig ruk, maar wat mij betreft is "niet op zijn sterkst" gelijk aan "uiteindelijk niet de moeite waard". Kan niet zeggen dat ik ooit de behoefte heb dit op te zetten. En daar gaat het uiteindelijk om.

Band on the run kwam onder nogal moeilijke omstandigheden tot stand. Vlak voor de opnames stapte drummer en gitarist Denny Seiwell en Henry McCullough uit de groep waardoor Wings plots een trio was en geen drummer meer had. McCartney nam de drums en veel gitaar partijen op deze plaat voor zijn rekening.
De plaat is opgenomen in Lagos (Afrika), midden in de moeson periode, het plenste aan één stuk door. Tijdens een wandeling sávonds met Linda werd McCartney door een bende overvallen en beroofd, hij kreeg een pistool op zijn hoofd. Achteraf bleek dat de McCartneys heel veel geluk hadden gehad, want regelmatig werden er in die tijd buitenlanders vermoord voor een beetje geld. Later vertelde Linda in een interview dat ze had gesmeekt haar man niets aan te doen, wat wonder boven wonder niet gebeurde.
Een paar dagen na dit incident kreeg McCartney het heel benauwd en moest naar een ziekenhuis.
Aan de muziek hoor je het niet af, het was zeker zijn beste werk sinds zijn bijdrage op Abbey Road, eigenlijk zijn éérste echte grote solo plaat. Die algemeen toch wel samen met Lennon's plastic Ono Band plaat en George 'all things must pass' tot de beste solo plaat van een Beatle wordt gerekend.

Zelf vermoed ik dat het zo'n sterke soloplaat was doordát de omstandigheden zo lastig waren. Belangrijke factor was ook de matige recensies van z'n eerste solo-albums. McCartney was te rommelig, Ram was iets beter, maar miste de sprankeling van de Beatle-werkjes (nu worden de eerste solo-albums anders bekeken, maar in de jaren '70 werden ze met gevoelens van teleurstelling ontvangen). Wild Life was een halfbakken affaire en Red Rose Speedway was al iets beter, maar inmiddels was de stemming rond Macca er eentje van onverschilligheid...
Dus McCartney leek uitgedaagd en schreef z'n tot dan toe beste werkjes.
Ik vind het nog steeds apart dat dit album in Lagos werd opgenomen, terwijl qua productie dit klinkt alsof het gewoon in Abbey Road of in de Air studio's gemaakt is...weinig Afrikaanse invloeden..

Dat is precies zoals het is, de eerste solo platen van Macca, feitelijk alles vanaf McCartney (1970) t/m Red rose speedway (1973) werden op zijn best aardig ontvangen. Dit tot groot contrast met de solo platen van Lennon en Harrison die in die zelfde periode (70-74) als afgoden door vele werden beschouwd. Achteraf gezien zijn platen als RAM en R.R.S lang niet slecht, maar McCartney heeft toch lang The Beatles breuk als verwijt meegekregen, maar met Band On the Run kon niemand er meer omheen dat McCartney toch wel erg goed bezig was.

De voorgaande commentaren kan ik onderschrijven.
Band on the run was het eerste ''solo'' album waarvoor McCartney unaniem geprezen werd door de critici .
McCartney werd zeker in het begin van de zeventiger jaren veel kritischer benaderd dan zijn ex-collega's. Vooral Lennon kon bijna niets verkeerd doen.
De integriteit van Lennon werd nooit in twijfel getrokken. Zelfs niet toen hij een album met louter covers op de markt bracht. Ik vraag mij af hoe het McCartney was vergaan met het op de markt brengen van zo'n album in die tijd.
Tijden veranderen. Zo ook de houding tegenover McCartney heden ten dage.

Band of the run wordt door velen gezien als het paradepaardje uit de discografie van McCartney.
Tijdens zijn live concerten speelt hij sinds jaar en dag de eerste 2 tracks en het (Lennonachtige) Let me roll it van het album.
Ook Mrs. Vandebilt staat sinds kort weer op Paul's repertoire.
Het prachtige Bluebird heb ik live van hem al lange tijd niet meer gehoord.
Misschien is Band on the run idd het sterkste Macca album.
Maar ook de mooiste ( haha ) ???
Ik zal bekennen dat ik dan toch ga voor het voor mij uiterst sfeervolle album '' Ram '' .

Nineteen hundred and eighty five is subliem zeg, een ondergesneeuwd nummer hier! Bijna net zo goed als Band on the Run.

"Zoon James McCartney (32) gaat toeren in Engeland".

Heeft er twee jaar over gedaan om een cd te maken die overigens nog moet uitkomen. Z'n vader zou er aan hebben meegewerkt.

Moeten we daar aan toegeven, het kopen van cd's van de 'nieuwe' lichting? Godallemachtig, toen Paul zelf 32 was, was hij al aan Band on the run toe. De Beatles waren al 4 jaar geschiedenis.

Enfin, eerst maar eens luisteren, die cd moet binnen enkele maanden uitkomen. Hij neemt waarschijnlijk het zekere voor het onzekere...... Net als de Engelse koningin, duldt Sir Paul ongetwijfeld ook geen troonopvolgers in de buurt voor hij eerst zelf dood en begraven is.

Het is altijd maar weer afwachten. Met die Julian Lennon is het uiteindelijk toch ook niks geworden, ondanks goede bedoelingen.

Met Band On The Run bewees Paul dat er zeker leven na The Beatles was .
Opgenomen met Denny Laine en Linda is het een parel in het Wings oevre .
De inspiratie is groot hier en of hij die nu uit de aparte omstandigheden van de locatie haalde , blijft een raadsel .
Een aftandse studio in Lagos en nogal wat dreiging van gevaarlijke bewoners aldaar .
Het resultaat is uitstekend . Een zeer melodieuze plaat waar de harmoniezang van het 3tal ( LInda's stem kleurt verbazendwekkend goed met de heren ) opvalt en de liedjes frivool en sterk inelkaar steken .
De titeltrack is in 2 delen opgebouwd en heeft die typische McCartney feel . Uiteindelijk toch 1 van zijn sterkste werkjes ooit .
Jet is een vette knipoog naar de Glamrock die toen nogal populair was en Mrs. Vandebilt en Bluebird zijn eveneens geniaal .
Let Me Roll It bouwt op een sterk herkenbare gitaarriff en bleek ook een livefavoriet . Stuwend , dragend , maar tevens wat dromerig .
Ook de finale mag er beslist zijn met NIneteen Hundered And Eighty Five en het gave drinkebroeders Lied , Piccaso's Last Words .

Velen beschouwen dit als Wings beste werk . London Town is bijna gelijkwaardig , maar die verliest het een tikkie vanwege de wat lauwe produktie . Hier spettert het wat meer .
Back To The Egg , de groeps zwanenzang maar veel minder succesvol , komt wat mij betreft aardig in de buurt .

Lachwekkend commentaar. Wat hebben Sgt. Peppers en El Topo in vredesnaam met dit album te maken?

Wat mij betreft verdient deze plaat een plaats in de Top 250. Het openingsnummer, Jet, Mrs. Vandebilt, 1985... Tel de twee uitstekende bonusnummers erbij op en je hebt toch wel McCarney's beste album in handen denk ik. 4,5*

Vandaag het album inclusief 2 bonustracks in huis gehaald, blijft een prachtig album en ik zal er t.z.t. een mooie waardering aan koppelen.
Het bonus nummer Country Dreamer is overigens geweldig.

De reden dat ik hier geen volle mep voor geef is vanwege het uitermate vervelende nummer Picasso" s Last Words.
In mijn ogen zat Paul in een kleine artistieke / creatieve dip bij het ontstaan van dit nummer.
Voor de rest louter lof voor dit album, vooral de eerste 5 tracks zijn grandioos, tevens zijn beide bonusnummers welkome aanvullingen en vind ik de oorspronkelijke afsluiter 1985 een aparte vermelding waard.
Een van Mc Cartneys beste platen.

Ja , daar heb je gelijk in Tequila in. Ik heb de anniversary uitgave, maar dit album mis net "je dat" om er een 5 voor te geven. Er zijn gewoon een paar betere McCartney allbums met een , voor mij, langere houdbaarheidsdatum, zullen we maar zeggen.

Picasso's last words (drink to me) schreef McCartney in 10 minuten toen Dustin Hoffman een weddeschap met McCartney tijdens een etentje aanging. De weddenschap hield in dat Hoffman niet geloofde dat McCartney een nummer in 10 minuten kon schrijven. McCartney trok zich een paar minuten terug met zijn gitaar die hij achter in zijn auto had liggen, kwam terug in het restaurant en speelde Picasso's last words. 'He did it, the mother fucker' schreeuwde Hoffman, samen met Jack Nickelson, die ook bij het etentje aanwezig was, door het restaurant.
Dat McCartney nogal tevreden was over Picasso's last words (drink to me) blijkt uit het feit dat hij het nummer nog jarenlang met Wings live speelde, het staat ook op de Live plaat 'Wings over America'.

Weer een remaster:
http://www.paulmccartney.com/news.php

Tja weer een remaster.......En als ultiem marketingpraatje weer beginnen over het uitbrengen van 'Carnival of Light' zeker? Heeft macca vaker geflikt....

Tja...ik ben best blij met McCartney-remasters an sich (1993 is een lange tijd naar cd-maatstaven), maar deze had al een fraaie 25th anniversary edition met prima geluid en veel extra's! Dan liever London Town of Ram (om er maar eens twee te noemen...) opgefrist!

Op die manier ben je in een leven al gauw een eurootje of 100 kwijt per album... Kan hij zijn onbetrouwbare exen weer mooi mee afkopen.

Zoveel exen heeft hij toch niet? En vergeleken met andere artiesten valt het nóg mee, de Stones en de Doors zijn al aan hun derde of vierde revisie van hun catalogus bezig! De noodlijdende platenindustrie moet toch iets doen en de Ouwe Knarren houden de boel drijvende; dankzij de Beatles is EMI niet op de fles gegaan!

De nummers die ik heb gehoort vind ik echt te gek.

100 x gelijk heb je , ik heb hem nu al op lp , en 2 x op cd , en nu is het genoeg !

seffens brengen ze hem nog in 3d uit , nou voor mij hoeft het niet meer !

ik ben die uitzuigerij meer dan beu , ben bijna 54 jaar en zeg stop aan al die zogezegde remasters , birthday , remix troep , bonus cd's , nee ik koop ze niet meer , genoeg is genoeg !

Ben ik met je eens, bawimeko, maar troost je. Er komt zo goed als zeker een box , waarop alle lp's en cd's digitaal gemasterd de markt op gaat komen. Wanner precies weet ik niet, maar dat zijn er in ieder geval niet weinig.
Dat "gedoe" over Band On The Run vind ik ook een beetje overdreven. Ik had de lp, de cd en de 25th anniversary editie. Deze , die er nu aankomt sla ik zeker over. Zeker als de prijzen ervan zie. Bovendien vind ik het nog niet eens zijn allerbeste.

Een dvd van anderhalf uur lijkt me toch een niet te versmaden hapje. Maakt het toch weer interessant. En ook de bonus cd is best geinig. Leuker in ieder geval dan die audio documentaire die bij de 25th anniverary edition zat. Die dan wel weer bij de superdeluxe 80 euro versie zit. Als enige extra, naast een boek. Dat is echt te gek voor woorden, een audiodocumentaire en een boek voor de meerprijs van 60 euro.
Ook mooi vormgegeven, de 2cd en dvd editie. Als dit de lat legt voor de komende reissues, dan staat ons nog wat moois te wachten.

Op Spotify is de 2010 remaster te beluisteren.