Paul McCartney & Wings - Band on the Run (1973)

Precies, het gaat om de hoes en het vinyl! Ik heb trouwens een doorzichtige hoes, en de cover zit bij mij op de plaat gedrukt. Dus ik heb een nog mooiere frisbee

Hier staan een aantal hele fijne nummers op.
Gewoon, zegmaar, allemaal.

Sommige nummers van deze plaat zijn nog steeds klassiekers, dus dat zegt wel iets.
De feel van dit album vind ik heel prettig en de muziek is gevarieerd en toch vormt het een geheel.
Dit is een lekkere rockplaat.
Ik geef hem 4 sterren.

Eerste wat me weer opvalt is dat de achtergrond zanger iets weg heeft van lennon...
Zou Paul die expres hebben aangetrokken? Klinkt wel vertrouwd zo

De achtergrond zanger is Denny Laine. Ik denk niet dat Macca Laine expres heeft aangetrokken.

Ah, Helen Weels en Country Dreamer horen niet op dit album, dat scheelt weer in de waardering.
Dit album had wat mij betreft een klassieker een kunnen zijn als het topmateriaal niet werd geflankeerd door een paar hele matige nummers (Bluebird, Mamunia).
Nummers als Jet, Band On The Run, Mrs. Vandebilt en Let Me Roll It evenaren met gemak het beste van The Beatles en Nineteen Hundred and Eighty Five is ook echt een briljant nummer.

De eerste maten van Jet vragen er trouwens echt om om gesampled te worden door een goede hiphopproducer, of weet iemand of dat al gebeurd is?

"Bluebird" heel matig? Smaken verschillen, blijkbaar. En daar valt dan weer niet over te twisten. Als slim gemaakt popalbum is dit de beste van Wings (van Macca zelf vind ik Ram beter..); verzorgde pop van Paul die duidelijk na wat gekwakkel een sterk album wilde afleveren!

Wederom prachtig zoals band on the run in elkaar steekt. Dit is gewoon absolute klasse net als jet. Bluebird zit wederom verdomd goed in elkaar mooie toeter bijna alles klopt weer eens. Tekst is wel weer een beetje melig maar de klasse overheerst. Mrs vandebilt zelvde verhaal als bluebird gewoon mooie muziek. Die prachtig doordacht gecomponeerd is. Pop soms ook wel rock te noemen van hoge kwaliteit. Let me roll it i love it. En zo kunnen we nog wel even door gaan. Er zijn wel een paar mindere nummers op deze plaat te vinden. Maar dit zijn toch erg fijne macca schijfjes te noemen.

Feitelijk heb ik mcCartney een beetje herontdekt ten tijde van flaming pie. Had een best of van de man en later dus pie. Kende zijn werk min of meer wel dacht ik. En ik moet zeggen ram en deze me beter bevallen dan ik gedacht had. Lang gedacht dat ik met die best of wel genoeg van hem had. How wrong can you be. Aan de andere kant regelmatig ergerde/erger ik me dood aan zijn vooral jaren 80 singeltjes. Ik ga er dan ook maar niet van uit dat de rest van zijn cd's even sterk zijn als de eerder genoemde 3. Zal ook wel niet. Maar dat ga ik de komende periode uitvinden heb namelijk nog een lekker stapeltje op de plank liggen.

Nog effe een vraagje live and let die staat niet op een orginele cd van macca? Alleen op verzamel/live?

Staat op de soundtrack van de Bondfilm.

Prima album!
De eerste 5 nummers zijn van zeer hoge kwaliteit. Daarna wordt het iets minder, maar nog altijd goed.
Het enige nummer wat me niet geheel bevalt is mamunia, maar ook hier is wel mee te leven.
En het album is te kort, had van mij wel langer gemogen, maar ja, lp lengte he.
De remaster versie is daarom een welkome aanvulling.

Op de Amerikaanse versie staat van de LP staat op kant twee het nummer Helen Wheels. Tussen No words en drink to me. Het nummer past prima op Band on the run en werd een hitsingle. Nooit begrepen waarom dat nummer de Engelse versie niet heeft gehaald.

En waarom Junior's farm zo gediscrimineerd wordt is mij ook een raadsel. Ik heb het zelf wel toegevoegd aan een eigen gebrande versie van Band on the run.

Mogelijkerwijs is het inderdaad pas later opgenomen (in 1974) dan dat Band on the Run al was uitgebracht. Maar het past er helemaal op (het is in ieder geval beter dan Let me Roll it). En in 1975 is het ook niet terecht gekomen op Venus and Mars.

Maar op een remaster versie van Band on the Run had het best toegevoegd kunnen worden.

Terwijl Let me roll it tot een van de vaste live nummers behoort.
Het aardige van Let me roll it, is dat het een lang en vriendschappelijk antwoord is op Lennons wrede 'How do you sleep' een aantal jaar eerder. De boodschap is iets in de geest van 'laat me de bal teruggooien naar jouw'. Op het nummer imiteert hij het geluid van de plastic Ono band. Inclusief cold turkey guitar lick, een immitatie van Lennons nasale neusstem en oerschreeuw ala Lennon op het einde. Lennon was niet boos hij genoot ervan. Hij was een groot fan van de LP Band on the run.

En Lennon liet dit op 'Walls and Bridges' ook horen, want hij leent op "Beef Jerky" heel opzichtig de rif uit McCartneys "Let Me Roll It".

Jawel, dat is allemaal leuk en aardig, maar voor mij is John Lennon geen criterium voor goede Paul McCartney muziek.

Ergo, Sir Paul had z'n zaakjes met Band on the Run prima op orde, hij zal niet bij elk nummer hebben gedacht: wat zal die Lennon er van denken?

Misschien dat enige naijver in de jaren '70 nog heeft geleid tot het niet voor elkaar willen onderdoen.
Maar de rock van Band on the run, het soort spel, de nummers, was in z'n algemeenheid toch niet Lennon z'n ding. Die hoort waarschijnlijk dat McCartney met z'n ijzersterke "mainstream" variant de wereld gaat veroveren.

Het enige niet zo heel erg mainstreame Let me roll it was daarom voor Lennon waarschijnlijk een leuk nummer. Live komt het wat beter uit de verf, dat is waar. Maar ik had de mainstreame koers van Band on the run, Jet, Bluebird en Mrs. Vanderbilt nog even doorgezet.

Volgens mij een verkeerde intepretatie!
De 'ruzie' tussen Lennon en McCartney was allang verleden tijd; sterker nog; in '73 en '74 zagen de mannen elkaar geregeld en Lennon was inderdaad erg vriendelijk over Band on The Run.

Dat bedoel ik ook met 'Het aardige van Let me roll it, is dat het een lang en vriendschappelijk antwoord is op Lennons wrede 'How do you sleep' een aantal jaar eerder.
Er was geen ruzie meer, sterker nog, Lennon en McCartney ging soms weer privé met elkaar om zoals deze door Linda gemaakte foto uit 1974 bewijst,

http://www.johnlennon.talktalk.net/images/lastpicture.jpg

en gaven ruiterlijk toe fan te zijn van elkaars solo platen.

Ik ben het niet met Lennon eens. Ik vind Let Me Roll It een van de minste nummers van Band On The Run. Van mij mag McCartney het wel eens van zijn setlist afgooien. Hij heeft veel betere nummers geschreven.

Maar ik weet toch wel dat we volgende week een stuk of 4 nummers van deze plaat live zullen horen. Inclusief let Me Roll It. (de andere zijn Band On The Run, Jet en mrs Vanderbilt.)

Of vijf? 1985 wordt tegenwoordig regelmatig gespeeld.

Let Me Roll it bouwt op de dragende riff en kan mij voorstellen dat dit nummer ''live'' lekker wegspeelt.
Nooit moeite gehad met deze song. Mag ie van mij ook lekker blijven spelen.

Mee eens, Let Me Roll It is gewoon een prima song waarin inderdaad de riff allesbepalend is.

Vind het ook een prima nummer, maar ook niet meer dan dat.

Geweldige nummers staan op dit album. Van alle albums van de bandleden van de Beatles, ligt dit toch wel het meest in de lijn van die band. Niet dat die vergelijking érg revelant is, maar goed.

LP nummer 22.
Gekocht met geld gekregen voor mijn 14e verjaardag.
Als trouw volger van de Top 40 vond ik Jet en Mrs. VandeBilt al zo'n leuke nummers.
Band On The Run stond in de tipparade en had ik al op een cassette gezet.
Bij de LP zit een poster met 45 fotootjes (Polaroid Snapshots) gemaakt tijdens de opnamen in Nigeria zo te zien, want er staan regelmatig donkere mensen op.
Ik heb de LP en de poster nog steeds.
Voor de rest eens met de meesten hier.
Kant 1 is helemaal top met de klassieker Band On The Run, het geheimzinnige glamrock-achtige Jet, het mooie rustige Bluebird, het vrolijke Mrs. Vandebilt en het rondom 1 dwingende gitaarriff draaiende Let Me Roll It.
Kant 2 is maar een beetje minder, met het vrolijk door honkytonkyende 1985, waarbij ik altijd een beetje aan Lady Madonna moet denken, het drinklied Picasso's Last Words waarin diverse fragmenten van liedjes weer terugkomen en het mooi gezongen No Words.
Ook ik vind Mamunia het minste nummer, omdat het maar een beetje voortneuzelt.

Nog steeds een klassieker van de eerste helft van de jaren 70 en McCartney had weer een hoop krediet terug van iedereen.
Op vinyl (nog steeds krasloos).

Vanavond weer eens opgezet, ondanks de eerste 5 fenomenale nummers die een volle mep verdienen toch een half strafpunt voor Sir Paul vanwege mijn ergenis inzake Picasso"s Last Words en de wat mindere tracks Mamunia en No Words.
Vervang deze door Let Em In en Silly Love Songs en je hebt een klassieker.
Nu kom ik uiteindelijk uit op 4 sterren.

Ik had op de een of andere manier niet zo'n hele hoge verwachtingen toen ik dit laatst voor het eerst opzette. Maar wat een fenomenale plaat zeg. Paul McCartney en zijn band zetten hier hele fraaie, speelse, vrolijke en eigenzinnige composities neer. 9 nummers lang is het genieten met eigenlijk louter topnummers. De post-beatle-tijd leverde nog een aantal prachtige albums op, en hoe goed John Lennon/Plastik Ono Band en All Things Must Pass ook zijn, deze is de beste van dat tijdperk.

Fantastisch album.
Alles is op z'n minst goed. En meestal is het uitstekend.
Persoonlijk favoriet is "1985". Het doet me altijd wat denken aan " Wallstreet shuffle" van 10cc.
Heerlijk sound van begin jaren '70.

Inmiddels een klassiek album en wellicht het beste werk van een solo Beatle. McCartney hervondt zijn zelfvertrouwen na het tot standkomen van de lp volledig.

Dat wordt dan wedijveren met All Things Must Pass, maar deze twee zijn voor mij ook de enige twee die in aanmerking kunnen komen voor de titel 'beste album van een solo beatle'.

Niet helemaal mee eens beste Rogier. John Lennon/Plastic Ono Band kan er met gemak bijgezet worden naar mijn idee.

Dat kan natuurlijk, Michel. Ik sla Plastic Ono Band toch echt iets lager aan. Ook een goed album, maar het komt denk ik niet in aanmerking voor een top 5 van solo beatle albums.
Dat zou een leuk forumtopic zijn overigens!

Verschil van mening in deze.

Laat ik voorop stellen dat ik All Things Must Pass en Band On The Run topalbums vind.
Absoluut van zowel George als Paul hun finest hour.
Het beduidend somberdere Plastic Ono Band is m.i het meest persoonlijnlijke en meest pure.
Een soort van therapie album van Lennon. Heel intiem en vaak zelfs pijnlijk.
Maar de passie die er in zit is echt en gemeend. Hij gaat bij mij in ieder geval moeiteloos in een eventuele top 5. Forumtopic hierover ? goed plan !