Roxy Music - Avalon (1982)

By the way, in de Bryan Ferry Nieuwsletter die dit voorjaar verscheen werd er wel gewag gemaakt van enkele verrassingen die door het jaar heen bekend gemaakt zouden worden.

Het begon met de aankondiging van het Bryan Ferry Lyrics book, uit op 5 mei as.
Vervolgens de aankondiging dat vanwege het 50 jarig jubileum alle 8 Roxy Music Albums een re-release krijgen: each LP has been given a fresh half-speed cut by Miles Showell at Abbey Road Studios in London.

en voor vandaag het nieuws kwam van de aangekondigde tour door de US en het VK kwam op 25 maart het bericht dat Ferry 4 classic songs uitbrengt, een digitale EP met als eerste track "Love Letters".
Aardig natuurlijk, maar ik zie veel liever een nieuw ROXY MUSIC album, of een volwaardig soloalbum zoals Avonmore in 2014.

Bryan ferry, 77 inmiddels, een icoon, gaat toch weer op tournee met Roxy Music, terwijl Phil Manzanera ooit zei dat een tour er nooit meer in zat, het boek was dicht, het verhaal was uit, maar blijkbaar is er toch wel een aanleiding gevonden, het was 50 jaar geleden vandaag, en dat moet gevierd. De glans van weleer is er natuurlijk niet meer, het is nu het sentiment van toen, hoe waanzinnig goed ze waren en baanbrekend, want dat waren ze, met als enorm nagerecht de toch wel imposante solo carrière van Bryan Ferry, een oude man geworden, maar wel een mooie oude man, nog steeds een dandy, een grote persoonlijkheid, ben benieuwd of deze tour ook naar Nederland komt, toch nog maar een keer naartoe, al is het maar om de soundtrack van mijn leven nog eenmalig in levende lijve te mogen zien.

Helaas voor NL en BE alleen in de US en UK.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Roxy Music - Avalon (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Roxy Music - Avalon (1982)
Avalon, de zwanenzang van de Britse band Roxy Music uit 1982, wordt over het algemeen minder hoog ingeschat dan de eerste vijf albums van de band, maar doet er echt niet voor onder

Het debuut van Roxy Music is dit jaar precies vijftig jaar oud, maar ook voor de zwanenzang van de band moeten we inmiddels veertig jaar terug in de tijd. Roxy Music stond de afgelopen decennia veelvuldig op het podium, maar de album productie van de band bleef in 1982 steken bij Avalon. Het was in mijn herinnering niet het slechtste, maar ook zeker niet het beste album van Roxy Music, maar mijn respect voor de zwanenzang van de Britse band is de afgelopen weken als een komeet omhoog geschoten. Op Avalon maakt Roxy Music een blauwdruk voor de popmuziek uit de jaren 80 en bereikt het een niveau dat de meeste volgelingen van de band niet zouden halen. Avalon klinkt prachtig en bijzonder sfeervol, maar het is ook een spannend album dat de grenzen van de band weer wat zou verleggen, voor de laatste keer helaas.

Het is dit jaar precies vijftig jaar geleden dat het titelloze debuut van de Britse band Roxy Music verscheen. Om de vijftigste verjaardag van het zeer invloedrijke album te vieren staan Bryan Ferry, Andy Mackay, Phil Manzanera en Paul Thompson later dit jaar op het podium, vooralsnog helaas alleen in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten.

Roxy Music is de afgelopen vijftig jaar niet altijd actief geweest, maar was met zeer grote regelmaat te vinden op de podia, ook in Europa. Alle reünies van de band hebben echter niet geleid tot uitbreiding van het studio oeuvre van de band, want dat is blijven steken op acht albums, waarvan er zes uit de jaren zeventig stammen en twee uit de jaren 80. Het in 1982 verschenen Avalon is daarom al veertig jaar de zwanenzang van Roxy Music en waarschijnlijk is het verstandig om dat zo te houden.

Avalon volgde in 1982 op Manifesto uit 1979 en Flesh + Blood uit 1980 en dat zijn twee albums die niet konden tippen aan klassiekers als Roxy Music, For Your Pleasure, Stranded, Country Life en Siren. Over Avalon zijn de meningen wat verdeeld, maar ik vind het persoonlijk een fantastisch album.

In mijn herinnering was Avalon een mooi, maar ook wel wat gezapig album, maar het was echt heel lang geleden dat ik het hele album had beluisterd. Ik heb het album, dat vooral bekend is van de hits More Than This en de titeltrack, de afgelopen weken herontdekt en vind Avalon inmiddels een spannend Roxy Music album dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan.

Het album, dat werd gemaakt met zo ongeveer de bezetting die later dit jaar op het podium staat, neemt afscheid van het jaren 70 geluid van Roxy Music en is in veel opzichten een blauwdruk voor de muziek die later in de jaren 80 veelvuldig zou worden gemaakt. De band experimenteert op Avalon met bijzondere ritmes, met hier en daar stevig aangezette drums en bassen en gooit er bovendien een flinke bak 80s synths tegenaan. De mooie gitaarlijnen van Phil Manzanera, de saxofoon bijdragen van Andy Mackay en natuurlijk de prachtige stem van Bryan Ferry maken het zo karakteristieke Roxy Music geluid compleet.

Het album werd geproduceerd door Rhett Davies en gemixt door Bob Clearmountain, die zou uitgroeien tot een van de belangrijke producers van de jaren 80. Avalon laat in de wat toegankelijkere tracks een zeer sfeervol geluid horen, dat zich als een warme deken om je heen slaat, maar veel meer dan in mijn herinnering zoekt de Britse band ook het avontuur.

Zeker wanneer alle instrumenten uit mogen pakken levert de band de inspiratie voor het werk waarmee Simple Minds niet veel later stadions zou vullen, maar ik hoor inmiddels toch ook vele lijntjes naar het jaren 70 werk van Roxy Music. Het is achteraf bezien lastig te begrijpen dat Avalon het laatste album van Roxy Music is geworden, want de band klinkt op haar zwanenzang buitengewoon geïnspireerd en echt geen moment uitgeblust.

Ik heb Avalon de afgelopen weken talloze keren beluisterd en vind het album alleen maar beter geworden. Roxy Music heeft een aantal onbetwiste klassiekers op haar naam staan met de eerste vijf albums die de band uitbracht. Avalon volgde in mijn geheugen op respectabele afstand, maar inmiddels schaar ik ook het laatste album van de band onder de Roxy Music klassiekers en van deze klassiekers vind ik Avalon zeker niet de minste. Erwin Zijleman

Titelnummer avalon is echt een pareltje zeg, het einde is ook echt prachtig!

Heerlijk Album
Take a Chance With me en My Heart is stil Beating aangevinkt
voor mij de mooiste parels van dit album
Daarna komt Avalon er close achter

Heel raar album, het geeft een bepaalt gevoel af die me wel raakt en alles op het album klinkt alsof het klopt. De plaat klinkt erg zelfverzekerd en als een goede stemmingsplaat. Gewoon heel erg mooi. Voorlopig 4,5* voor mij

Een van de mooiste albums ooit! Perfect geheel, prachtklanken, overall zalige sfeer!

Avalon is mooi, bijna exotisch en klopt als geheel.
Volkomen anders ook dan de door mij hevig gewaardeerde art rock die Roxy in de vroegere/ mid jaren 70 maakte, maar de realiteit is natuurlijk ook dat de muziekstromingen razendsnel gingen die tijd.
Het geniet nog altijd mijn voorkeur (het debuut, For Your Pleasure en Stranded zijn geniaal imo), maar dit is dan wel zo'n plaat die een heerlijke vibe heeft en de produktie is echt top.
Het uitbundige heeft plaats gemaakt voor een beduidend kalmere vibe, een stuk veiliger, maar wel met een smaakvolle invulling.
Tevens de plaat die het voorlopige einde betekende en ook de laatste studioplaat.
Toen de groep in 2001 weer samen kwam voor een tour, hoopte ik nog op een vervolgplaat, maar die is er nooit gekomen.
Kritisch als de heren zijn en met Eno er bij, is het wel geprobeerd, maar vonden het niet goed genoeg.

Destijds veranderden het werk van vele artiesten heel snel
Vooral op het gebied van de opkomende Disco
Invloeden waar zelfs ook grotere (mega) artiesten voor vielen, en dat allemaal voor de kassa
Ik heb niks tegen Disco op zijn tijd best lekkere muziek
Maar dan een band als bv Roxy Music liever niet, het word vaak zo'n slappe hap
Vooral Manifesto uit '79 vind ik vrij zwak
Dit album komen ze gelukkig weer terug met sterk werk,ook wel voor hun doen....
commercieel gericht maar bezlist geen slap of zwak album
Je kunt het makkelijker accepteren (andere tijden), maar niet altijd,,,
de ommezwaai van bv the Moody Blues is vreselijk en in eigen landje bv ook Earth&Fire geen herkenning meer
hun stijl omgooien valt bij de meeste Muziek liefhebbers niet goed
Maar Roxy music kon met dit album weer ruim door de deur

Ja de tour van 2001 was uitmuntend goed .ze speelden met elkaar als nooit tevoren, nrs uit alle jaren van
hele euvre komt voorbij
Mijn favo Roxy schijf (en in mijn profiel Top10)

En Hier aangevinkt 5 en 7

Schitterend album, mysterieus en onderkoeld, prachtige vibe. Ik lees hierboven ergens de term gezapig, maar dan heb je geen verstand van muziek. Een van de beste albums van de 80s, en een totale breuk met het zwierige verleden van de band. De hoes heeft mij altijd enorm geïntrigeerd, weet iemand daar wat meer over te vertellen?

Van wikipedia:
Artwork
The artwork for the album was designed by Peter Saville.[8] Although less visually obvious than it had been with past releases, Avalon continued the tradition for Roxy Music albums to feature images of women on the cover artwork. Bryan Ferry's girlfriend (and soon to be wife) Lucy Helmore appeared on the album cover wearing a medieval helmet with a falcon perched on her gloved hand, evoking King Arthur's last journey to the mysterious land of Avalon. The artwork design was created on Transparency film with retouching by John Abbott at TRP SLAVIN in Chenies Street, W1, now the RADA Building.
Bryan Ferry started working on the material for Avalon while staying at Crumlin Lodge on the west coast of Ireland. Ferry was there with his girlfriend, Lucy Helmore, who would become his wife in 1983. The album cover artwork featured the same lough (lake) that can be seen from the lodge

Prachtig!

Oh, leuk om te ontdekken dat deze hoes ook van Peter Saville is - dat had ik me nooit eerder gerealiseerd, Staat vast ergens in kleine lettertjes op de binnenhoes ofzo, maar het was me nooit eerder opgevallen. Zijn naam deed een belletje bij me rinkelen, maar ik wist niet precies waarvan. Wikipedia brengt uitkomst: Saville was jarenlang de huisontwerper van Dindisc (denk vooral aan OMD en Martha & the Muffins) en Factory Records (Joy Division en New Order). De beroemde hoes van Unknown Pleasures is bijvoorbeeld door hem ontworpen, net als die floppy disc-hoes van de 12" single van Blue Monday. Verder o.a. Ultravox, Peter Gabriel, Wham! en Roxy Music (o.a. ook Flesh + Blood). Mooie, stijlvolle hoezen allemaal. Een compleet overzicht vind je op zijn website.

Ja en de dame op de hoes (met helm en valk ) is de toenmalige vriendin van Bryan Ferry, Lucy Helmore (later zijn echtgenote met wie hij vier zonen kreeg).

Prachtige hoes voor een prachtig album!

Het titelnummer is het mooiste nummer ooit gemaakt, there i said it.

Mooi gezegd

Maar klopt van geen kant

Vorige week weer eens beluisterd, middels een reactie video. Vond het "ineens" nogal langdradig, saai. Terwijl het in mijn gedachten toch wel een behoorlijk nummer was. Ook niet volledig afgeluisterd. Vreemd hoe zich dat zo kan ontwikkelen. Bij mij is het heel vaak zwart/wit. Als een nummer top is, blijft dat ook zo en als een nummer me tegenstaat, wordt het later meestal ook niet meer wat. Avalon is op dit moment een uitzondering op dat gevoel.

Ik lees hier vaak over de gladde sound van dit album.
Dit album is inderdaad ultragepolijst maar met de nodige muzikale subtiliteit en gelaagdheid en past perfect bij de sfeer en de zang van Bryan Ferry (ik sluit mij aan bij erwinz). Heel wat anders dan de gladheid van vele albums in de tweede helft van de jaren '80 waar dichtsmerende synths en syndrums de muzikale subtiliteit teniet doen en de sfeer verbreken.

Ik had onlangs het album Olympia van Bryan Ferry nog eens op staan. Het lijkt me niet overdreven om te stellen dat het muzikale recept van Avalon (en eigenlijk ook al Flesh + Blood) de blauwdruk heeft gevormd voor de weg die Ferry op zijn soloplaten naderhand zou inslaan. Herenleed verpakt in zwoele, weemoedige medlodieën met prachtige accenten van gitaar, sax en soms wat exotischer instrumenten, met een altijd aanwezige bas die het zaakje voortstuwt. Het grappige is natuurlijk dat Olympia aanvankelijk was bedoeld als een Roxy-plaat er dat er diverse oud-leden van die band aan meewerken.

Met name Boys and girls, Ferr's eerste soloplaat na dit album, lag lijnrecht in het verlengde van Avalon. En hoe goed die soloplaten soms ook zijn, ik mag toch wel stellen dat Avalon zelf het hoogtepunt van die reeks is. Beter is het nooit meer geworden, al ligt de lat dan ook meteen wel heel hoog. Alles is zo uitgekiend en doordacht uitgevoerd en vastgelegd, werkelijk fenomenaal.

Avalon (het meest succesvolle Roxy-album) lijkt inderdaad de voorbode van de solo-albums van Bryan Ferry (met name Boys and Girls) die tevens succesvoller waren dan zijn solo-albums ten tijde van Roxy Music (alleen Let's Stick Together verkocht goed vanwege de titelsong die een hit werd).
Al ben ik het met gaucho eens dat Bryan's soloalbums Avalon niet meer overtroffen.

Schrijvend over de melodieuze diepten van het album "Avalon" van de Britse formatie Roxy Music, uitgebracht in 1982, voel ik een diepe waardering voor de artistieke finesse die het album karakteriseert. Dit muzikale meesterwerk, bekend om zijn verfijnde composities met sfeervolle harmonieën, markeert een hoogtepunt in de muzikale ambities van de band.

De titeltrack "Avalon" is het toonbeeld van sfeer en elegantie. Bryan Ferry's stem zweeft moeiteloos boven de zachte golven van de achtergrondmuziek, wat een dromerige kwaliteit verleent aan het geheel. Het is alsof de luisteraar wordt meegevoerd naar een mythisch paradijs, een wereld waar elke noot en elk akkoord samensmelten in een ultieme utopie van geluid.

Naast de etherische kwaliteiten van de titelsong, biedt het album ook nummers als "More Than This". Hier vindt men een weergaloze balans tussen lyrische eenvoud en muzikale diepgang. Het nummer is opmerkelijk vanwege zijn ingetogen kracht en emotionele resonantie, waarbij de tekst je uitnodigt om tussen de regels door te lezen en de onderliggende betekenissen te ontdekken.

"Take a Chance with Me" fungeert als een opbeurende oproep tot avontuur, waarbij de muzikale arrangementen een gevoel van spontaniteit en verwachting creëren. Het is een nummer dat optimisme ademt, versterkt door een rijke mix van melodische lagen die zowel uitnodigen tot reflectie als tot dans.

Wat dit album echter zo uniek maakt, is niet alleen de samenstelling van de tracks, maar ook hoe ze met elkaar verweven zijn tot een samenhangend geheel. Elk nummer draagt bij aan een groter geheel, een verhaal verteld door klanken en ritmes. De productie is vlekkeloos, met elk geluidselement zorgvuldig geplaatst om de luisteraar mee te nemen op een auditieve reis.

De afsluiting van het album met "Tara" laat een blijvende indruk achter. Dit instrumentale stuk, hoewel korter dan de andere nummers, is krachtig in zijn subtiliteit en laat een gevoel van voltooiing en voldoening achter. Het is de perfecte afsluiter van een album dat zoveel emoties en gedachten oproept.

Reflecterend op "Avalon", is het duidelijk dat Roxy Music niet alleen muziek heeft gecreëerd, maar een tijdloze kunstvorm die nog decennialang zal blijven bestaan. Het album is een testament van hun vermogen om voorbij de grenzen van conventionele muziek te gaan en iets echt bijzonders te creëren. Elk luistermoment onthult nieuwe lagen en nuances, waardoor "Avalon" een blijvende plek in mijn muziekcollectie heeft verdiend. Het is, simpel gezegd, een auditieve beleving die men niet mag missen.

Eerder verschenen op www.jorros.muziekkeuze.nl

Een mooie hommage aan Roxy Music en hun zwanenzang Zorro!

Maar je score vind ik daarbij wel mager afsteken.

Want over één ding zijn we het eens: Avalon is Roxy Music Grand Cru!

Eens. Maar het album werd wel behoorlijk neergesabeld destijds. De critici waren het erover eens dat de groep nu echt gestrand was en dit album werd afgeschilderd als een plaat vol mistige, vage muziek. Het kan verkeren...

Avalon is de laatste Roxy Music plaat, terwijl de plaat de allure heeft van een nieuw begin, een nieuwe fase, het bleek echter het startpunt te zijn van een nieuwe fase van de solo carrière van Bryan Ferry, de opvolgers van Avalon zijn feitelijk Boys & Girls en bete noir, qua sferische elementen en een hooggehalte van herenleed zijn dat de rechtmatige opvolgers van Avalon, Bryan Ferry had Phil Manzanera en Andy Mackey blijkbaar niet meer nodig, hun rol was na Siren toch al wat uitgedoofd.

Inderdaad, beide groepsgenoten Mackey en Manzanera gingen hun eigen weg. Mackey participeerde later in twee andere bands en Manzanera had al tijdens zijn Roxy Music periode zijn eerste soloalbums uitgebracht, waarvan Diamond Head uit 1975 niet onvermoed mag blijven, ook vanwege de prachtige hoes

Toch blijkt wel uit zijn solo oeuvre dat het muzikale patroon dermate afwijkt van het Roxy Music geluid dat we zonder de wenkbrauwen te fronsen kunnen stellen dat Ferry het grote genie is achter Roxy Music.

Het solo-werk van Manzanera is zonder meer de moeite waard, maar ademt een volstrekt andere sfeer uit. Het is meer Latijns Amerikaans en toegespitst op de gitaar, wat logisch is.

Dat Ferry doorgong op de op Avalon uitgezette lijn blijkt inderdaad uit wat devel-hunt hier boven al aankaart, maar naar mijn idee wordt die lijn verder doorgetrokken ook na het schitterende Bête Noir.
want ook op Taxi, Mamouna [het album dat vorig jaar een geweldige re-release beleefde met toevoeging van Horoscope, het album dat altijd op de plank was blijven liggen-], Frantic, Olympia [waarbij de opnamen Eno, Manzanera en Mackey ook weer bijdragen hebben geleverd] en tenslotte Avonmore uit 2014

Tussen deze release maakte Ferry nog wat flirt-achtige, knipogende uitstapjes naar de Golden Jazz age uit de Roaring Twenties, maar dat staat wel verder af van het Roxy-idioom.

Maar met zijn staat van dienst kunnen we zonder blozen vaststellen dat hij een van de allergrootsten is die het VK op moderne muziekgebied heeft voortgebracht.

Ik heb nog steeds de stille hoop dat hij ons na het geweldige Avonmore nog een keer zal verrassen met een prachtig album.....

Avalon verrast anders dan Roxy Music's prille spul. Op die platen is het op een 'arty' manier verpakt en is het vaak juist de vervreemding die indruk maakt, al was de band prima in staat een mainstreamere hit te schrijven.
Dat gebeurt dan op Siren met het pittig swingende Love is The Drug.
Dat het dansbaarder en melodieuzer gaat worden is een feit en daarmee komen ook de grote hits.
Ferry is inmiddels de best geklede popster en zijn kompanen gaan ook mee in een nieuwe chiquere look.
Avalon blijkt Roxy's beste album sinds jaren( in ieder geval na het misschien wat onderschatte Siren), en de produktie met name is echt geweldig.
Maar het klopt inderdaad; Avalon is de start voor Ferry's soloavonturen.
De albums die volgen varen een soort van zelfde koers, dus met exotische dansbare klanken incl. zwoele damescoirtjes en de meistro zelf, zich steeds meer als een eigentijdsere crooner door al het fraais heen zingt.

Siren is in mijn ogen (beter oren) ook inderdaad altijd wat ondergewaardeerd gebleven bij het publiek.
Persoonlijk vind ik uit de eerste worp (de eerste vijf albums voor de korte break) For Your Pleasure en SIren de twee beste albums.

Ferry's werkmethode wijzigde ook in de loop van zijn muziekloopbaan, ik vermoed dat dat al gebeurde ten tijde van de opnames van Mamouna, die heeft een tijd stil gelegen door een creatieve black-out, waardoor Ferry onder druk van de platenmaatschappij Taxi uitbracht om toch vast wat geld in het laatje te krijgen.

Kort na die release is Ferry verder gegaan met Mamouna, een heel doordacht en geperfectioneerd album, wat wellicht ten koste is gegaan van spontaniteit in het wordings proces.

De opname periode van Olympia is ook heel bijzonder geweest, niet in het minst door de participatie van oud kompanen Eno-Manzanere-MacKey, maar ook de de vele contributies van andere kopstukken in de muziek. Ferry liet veel muziekfragmenten opnemen door prominenten als bijvoorbeeld Mark Knopfler, Later heeft hij ruim de tijd genomen om met die fragmenten zijn songs op te bouwen. In het begin moest ik wennen aan de 'overvolle' productie, maar na menige luistersessie zowel door goede koptelefoon als over een goede installatie openbaarde zich het meesterwerk dat het is.

Maar ook daarvan ligt de oorsprong bij Avalon.

Sinds deze week hoor ik dit album veel. Vrouwlief is helemaal in de ban van Avalon. Daardoor is mijn waardering ook weer wat gegroeid voor Avalon. Wat ik opmerk is dat Roxy Music in plaats van trendsetter, opeens trendvolger is geworden. Maar uiterst smaakvol. Wat is India een fijne track!