Roxy Music - Avalon (1982)

Ik heb jaren met deze hoes in m'n hoofd rondgelopen. Ik kon me nog zo goed herinneren dat ik als kleine nitwitz van om en bij de 5 jaar mezelf kon blindstaren op die rare cover, me die mysterieuze man ( vrouw? ) met die geweldige helm, en dan die vogel op z'n hand... Zo mystiek en fantastisch ( als in: fantasie ) allemaal. Het deed me urenlang wegdromen. En boven kon ik toen de muziek ook al smaken! Maar sinds die prille jeugdjaren heb ik niet meer naar deze plaat geluisterd, tot...

En toen, ettelijke ( +/- 17 ) jaren later, zag ik de film "Lost In Translation", en verdorie, komt daar toch wel een karaoke scene in voor waarin "More Than This" word gezongen zeker? En ja, dat herkende ik nog, van aaaaaal die jaren terug. Dus ik dolenthousiast gaan opzoeken wie die gozers nu juist waren, deze plaat op zolder gaan zoeken, en hop, ik was vertrokken voor een herontdekkingstocht! Heb hem enkele maanden later goodkoep op CD kunnen kopen, en dat maakte het alleen nog maar beter, want m'n plaat was een beetje aan het verslijten.

Misschien is het dus grotendeels te wijten aan die mooie jeugdherinneringen, of gewoon 100% aan de muziek zelf, maar hoe dan ook, dit vind ik echt een wondermooie plaat. Kan er maar niet genoeg van krijgen. Geweldige composities, vette oude synth geluiden, Bob Clearmountain achter de knoppen, Brian Ferry op z'n best zowel tekstueel als vocaal gezien, en gewoon een heerlijk apart sfeertje dat alleen maar op deze plaat terug te vinden is. Dit album voelt voor mij echt aan als zo'n heerlijk eilandje dat niemand kent, waar je rustig effe kan ontsnappen aan het alledaagse leventje. Gewoon die titel alleen al doet je dromen. Bovendien is "True To Life" één van de mooiste nummers aller tijden. Echt pure klasse.

Niets dan lovende woorden, massa's respect, 5* en een plaats in m'n Top 10 voor deze "Avalon".

Ik vind dit album echt een stuk minder dan de oude Roxy Music albums. Dit is echt saai in vergelijking met albums als Roxy Music, For Your Pleasure en Stranded. Op die albums zijn altijd spannende elementen te vinden in de muziek (een soort van valse elementen, zoals de sax in Do the Strand). Dit kabbelt af en toe wat teveel voort. Nog steeds wel mooi, hoor, maar ik luister dit veel minder graag dan die eerste drie albums.

AVALON
is een van de meest sfeervolle albums dat ik ken.
Alsof je naar een magische drieëenheid zit te luisteren van
gitaar, sax en keyboards ... de stem van Bryan Ferry als bonus.

More Than This is een herfstwandeling aan het strand.
Avalon voertt me mee op zijn vleugels naar de zomer van 1982.
Wiegend op een sublieme bossanova in de late zomerzon.

The Main Thing heeft een aardse groove en een hemelse inkleuring.
Take a Chance on Me was even mijn lievelingslied in de herfst van 1982.
De intro neemt je mee doorr een schemerwoud van klanken.
To Turn You on is een bladgouden ballad.

Dit is een perfecte plaat om in september te draaien.
Het tanen van de zomer en het eerste geuren van het herfstblad.
Tracks als India en Tara kleuren pastel groen, geel en rood.

De schoonheid van Avalon zit in het totaalgeluid, een optelsom
van uitgebalanceerde arrangementen en een meesterlijke productie.
Jammer dat men Jealous Guy als bonustrack laat liggen.
De b-kant was To Turn You on en haalde wel Avalon.

Voor de kenners dé comeback van Roxy Music. Persoonlijk vind ik het een minder album van een band die nooit weg is geweest. Hoewel Bryan Ferry en de zijnen productiekunstjes niet schuwen, komen ze op dit album bij mij niet weg met die typische '80 sound.

Qua melodieën is het allemaal prima in orde maar het mystieke geluid van de eerdere albums is toch wel verdwenen. Vreemd genoeg zal de muziek van Roxy Music prima moeten wegkomen met een dergelijke productie maar ik wordt er niet echt warm of koud van.

3,5*

Zoals al bij Siren vermeld kocht ik vorige week een dubbelpack. Dus met Siren en Avalon.
Een buitenkansje. Siren(waar ik naar op zoek was) stond niet in het vakje Roxy Music, dus deze wilde ik al bestellen.
Het platenzaakje in Zaandam heeft een behoorlijke collectie voor de liefhebber, en is het niet in de winkel aanwezig dan kan er altijd (tot nu toe) een bestelling geplaatst worden.
Echter hoefde dat niet want de eigenaar overhandigde me dit dubbele diskje, voor 9,95.
Avalon had ik niet op cd, dus vooruit maar.
Avalon is niet onbekend bij mij, maar heb 'm toch weer eens geduldig onder de loep genomen.

Zoals bekend ligt mijn voorkeur meer bij de prille Roxy Music. Toegankelijk, maar ook weer niet.
De vaak drukkende sfeer van de albums t/m Siren staat bij mij hoog in het vaandel.
Origineel, kunstzinnig, de onheilspellendheid, maar tussentijds ook weer het melodieuze lichtvoetige. Avant garde meets pop...... zoiets.

Avalon betekende een soort tweede leven van Roxy Music.
Ferry Manzarek en Mackaay vormden in deze tijd de kern, omringd door wat sessiekrachten.
Opvallend is de warme klank van het album. Heldere produktie, en mooi gearrangeerd.
De toegankelijkheid diende zich definitief aan op Manifesto, en die lijn is hier doorgetrokken.
MInder individuele partijen, maar wel een fraaie totaalsound.

Feitelijk valt er niet veel op aan te merken, want slechte songs vind je hier niet, en The Space Between vind ik zelfs een geweldig nummer.
Als totaal minder mat dan Flesh & Blood, wat ik toch wel als het minste album beschouw.

Toch blijf ik bij mijn mening dat het in vergelijking met vroeger werk wat belegen klinkt allemaal.
Geen rauwe randjes meer, geen aparte wendingen, maar subtiele wat gladde, uitstekend vertolkte pop met een romantisch tintje.
Een voorloper van het solowerk van Bryan Ferry wat nog zou komen.

Echter, kwalitatief is het allemaal prima in orde. Elke song is functioneel en ik vermaak me er prima mee.
Ik verhoog dus een halfje naar 4. Een passende laatste plaat in het oevre van de groep.

Avalon is eigenlijk een reactie op de soulmuziek van Barry White, Marvin Gaye en Al Green.
Bryan Ferry had ook soul, en vervolgens kreeg je acts als Simply Red, Black en Spandau Ballet.
Allemaal muziek die het goed in de slaapkamer deden.
Al was het wel zo dat er bij de donkere artiesten meer een gevoel van tederheid in zat, terwijl er bij de blanke artiesten veel bijzaken werden bij gehaald zoals de sigaret na de seks, en in de ochtend met pantoffels en ochtendjas naar beneden gaan om een kopje koffie te zetten.
Minder passie en overtuigingskracht, waardoor het waarschijnlijk wat gespeeld en nep aanvoelde.
Ondertussen ben ik een veertiger, en heb ik al ruim 10 jaar geleden de sigaret vaarwel gezegd, maar ben ik nog steeds de liefhebber van het kopje koffie op de zondagochtend, en daar hoort deze muziek toevallig ook bij.
Bryan Ferry liep ook al aardig richting de veertig toen hij dit album maakte.
Hij heeft ook een stuk sneller geleefd dan ik, denk ik, dus ik kan mij goed voorstellen dat hij toe was aan een album als deze.
Waarom ik verder de naam Roxy Music niet noem?
Dat was de band uit de jaren 70, vanaf 1980 was het gewoon de begeleidingsband van Bryan Ferry, die pas een paar jaar later durfde te zeggen dat hij al een tijdje solo was gegaan.
Deze ligt in de lijn van Boys and Girls en Bête Noire.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Roxy Music - Avalon (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Roxy Music - Avalon (1982)
Avalon, de zwanenzang van de Britse band Roxy Music uit 1982, wordt over het algemeen minder hoog ingeschat dan de eerste vijf albums van de band, maar doet er echt niet voor onder

Het debuut van Roxy Music is dit jaar precies vijftig jaar oud, maar ook voor de zwanenzang van de band moeten we inmiddels veertig jaar terug in de tijd. Roxy Music stond de afgelopen decennia veelvuldig op het podium, maar de album productie van de band bleef in 1982 steken bij Avalon. Het was in mijn herinnering niet het slechtste, maar ook zeker niet het beste album van Roxy Music, maar mijn respect voor de zwanenzang van de Britse band is de afgelopen weken als een komeet omhoog geschoten. Op Avalon maakt Roxy Music een blauwdruk voor de popmuziek uit de jaren 80 en bereikt het een niveau dat de meeste volgelingen van de band niet zouden halen. Avalon klinkt prachtig en bijzonder sfeervol, maar het is ook een spannend album dat de grenzen van de band weer wat zou verleggen, voor de laatste keer helaas.

Het is dit jaar precies vijftig jaar geleden dat het titelloze debuut van de Britse band Roxy Music verscheen. Om de vijftigste verjaardag van het zeer invloedrijke album te vieren staan Bryan Ferry, Andy Mackay, Phil Manzanera en Paul Thompson later dit jaar op het podium, vooralsnog helaas alleen in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten.

Roxy Music is de afgelopen vijftig jaar niet altijd actief geweest, maar was met zeer grote regelmaat te vinden op de podia, ook in Europa. Alle reünies van de band hebben echter niet geleid tot uitbreiding van het studio oeuvre van de band, want dat is blijven steken op acht albums, waarvan er zes uit de jaren zeventig stammen en twee uit de jaren 80. Het in 1982 verschenen Avalon is daarom al veertig jaar de zwanenzang van Roxy Music en waarschijnlijk is het verstandig om dat zo te houden.

Avalon volgde in 1982 op Manifesto uit 1979 en Flesh + Blood uit 1980 en dat zijn twee albums die niet konden tippen aan klassiekers als Roxy Music, For Your Pleasure, Stranded, Country Life en Siren. Over Avalon zijn de meningen wat verdeeld, maar ik vind het persoonlijk een fantastisch album.

In mijn herinnering was Avalon een mooi, maar ook wel wat gezapig album, maar het was echt heel lang geleden dat ik het hele album had beluisterd. Ik heb het album, dat vooral bekend is van de hits More Than This en de titeltrack, de afgelopen weken herontdekt en vind Avalon inmiddels een spannend Roxy Music album dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan.

Het album, dat werd gemaakt met zo ongeveer de bezetting die later dit jaar op het podium staat, neemt afscheid van het jaren 70 geluid van Roxy Music en is in veel opzichten een blauwdruk voor de muziek die later in de jaren 80 veelvuldig zou worden gemaakt. De band experimenteert op Avalon met bijzondere ritmes, met hier en daar stevig aangezette drums en bassen en gooit er bovendien een flinke bak 80s synths tegenaan. De mooie gitaarlijnen van Phil Manzanera, de saxofoon bijdragen van Andy Mackay en natuurlijk de prachtige stem van Bryan Ferry maken het zo karakteristieke Roxy Music geluid compleet.

Het album werd geproduceerd door Rhett Davies en gemixt door Bob Clearmountain, die zou uitgroeien tot een van de belangrijke producers van de jaren 80. Avalon laat in de wat toegankelijkere tracks een zeer sfeervol geluid horen, dat zich als een warme deken om je heen slaat, maar veel meer dan in mijn herinnering zoekt de Britse band ook het avontuur.

Zeker wanneer alle instrumenten uit mogen pakken levert de band de inspiratie voor het werk waarmee Simple Minds niet veel later stadions zou vullen, maar ik hoor inmiddels toch ook vele lijntjes naar het jaren 70 werk van Roxy Music. Het is achteraf bezien lastig te begrijpen dat Avalon het laatste album van Roxy Music is geworden, want de band klinkt op haar zwanenzang buitengewoon geïnspireerd en echt geen moment uitgeblust.

Ik heb Avalon de afgelopen weken talloze keren beluisterd en vind het album alleen maar beter geworden. Roxy Music heeft een aantal onbetwiste klassiekers op haar naam staan met de eerste vijf albums die de band uitbracht. Avalon volgde in mijn geheugen op respectabele afstand, maar inmiddels schaar ik ook het laatste album van de band onder de Roxy Music klassiekers en van deze klassiekers vind ik Avalon zeker niet de minste. Erwin Zijleman

Schitterend album, mysterieus en onderkoeld, prachtige vibe. Ik lees hierboven ergens de term gezapig, maar dan heb je geen verstand van muziek. Een van de beste albums van de 80s, en een totale breuk met het zwierige verleden van de band. De hoes heeft mij altijd enorm geïntrigeerd, weet iemand daar wat meer over te vertellen?

Schrijvend over de melodieuze diepten van het album "Avalon" van de Britse formatie Roxy Music, uitgebracht in 1982, voel ik een diepe waardering voor de artistieke finesse die het album karakteriseert. Dit muzikale meesterwerk, bekend om zijn verfijnde composities met sfeervolle harmonieën, markeert een hoogtepunt in de muzikale ambities van de band.

De titeltrack "Avalon" is het toonbeeld van sfeer en elegantie. Bryan Ferry's stem zweeft moeiteloos boven de zachte golven van de achtergrondmuziek, wat een dromerige kwaliteit verleent aan het geheel. Het is alsof de luisteraar wordt meegevoerd naar een mythisch paradijs, een wereld waar elke noot en elk akkoord samensmelten in een ultieme utopie van geluid.

Naast de etherische kwaliteiten van de titelsong, biedt het album ook nummers als "More Than This". Hier vindt men een weergaloze balans tussen lyrische eenvoud en muzikale diepgang. Het nummer is opmerkelijk vanwege zijn ingetogen kracht en emotionele resonantie, waarbij de tekst je uitnodigt om tussen de regels door te lezen en de onderliggende betekenissen te ontdekken.

"Take a Chance with Me" fungeert als een opbeurende oproep tot avontuur, waarbij de muzikale arrangementen een gevoel van spontaniteit en verwachting creëren. Het is een nummer dat optimisme ademt, versterkt door een rijke mix van melodische lagen die zowel uitnodigen tot reflectie als tot dans.

Wat dit album echter zo uniek maakt, is niet alleen de samenstelling van de tracks, maar ook hoe ze met elkaar verweven zijn tot een samenhangend geheel. Elk nummer draagt bij aan een groter geheel, een verhaal verteld door klanken en ritmes. De productie is vlekkeloos, met elk geluidselement zorgvuldig geplaatst om de luisteraar mee te nemen op een auditieve reis.

De afsluiting van het album met "Tara" laat een blijvende indruk achter. Dit instrumentale stuk, hoewel korter dan de andere nummers, is krachtig in zijn subtiliteit en laat een gevoel van voltooiing en voldoening achter. Het is de perfecte afsluiter van een album dat zoveel emoties en gedachten oproept.

Reflecterend op "Avalon", is het duidelijk dat Roxy Music niet alleen muziek heeft gecreëerd, maar een tijdloze kunstvorm die nog decennialang zal blijven bestaan. Het album is een testament van hun vermogen om voorbij de grenzen van conventionele muziek te gaan en iets echt bijzonders te creëren. Elk luistermoment onthult nieuwe lagen en nuances, waardoor "Avalon" een blijvende plek in mijn muziekcollectie heeft verdiend. Het is, simpel gezegd, een auditieve beleving die men niet mag missen.

Eerder verschenen op www.jorros.muziekkeuze.nl

Inderdaad, beide groepsgenoten Mackey en Manzanera gingen hun eigen weg. Mackey participeerde later in twee andere bands en Manzanera had al tijdens zijn Roxy Music periode zijn eerste soloalbums uitgebracht, waarvan Diamond Head uit 1975 niet onvermoed mag blijven, ook vanwege de prachtige hoes

Toch blijkt wel uit zijn solo oeuvre dat het muzikale patroon dermate afwijkt van het Roxy Music geluid dat we zonder de wenkbrauwen te fronsen kunnen stellen dat Ferry het grote genie is achter Roxy Music.

Het solo-werk van Manzanera is zonder meer de moeite waard, maar ademt een volstrekt andere sfeer uit. Het is meer Latijns Amerikaans en toegespitst op de gitaar, wat logisch is.

Dat Ferry doorgong op de op Avalon uitgezette lijn blijkt inderdaad uit wat devel-hunt hier boven al aankaart, maar naar mijn idee wordt die lijn verder doorgetrokken ook na het schitterende Bête Noir.
want ook op Taxi, Mamouna [het album dat vorig jaar een geweldige re-release beleefde met toevoeging van Horoscope, het album dat altijd op de plank was blijven liggen-], Frantic, Olympia [waarbij de opnamen Eno, Manzanera en Mackey ook weer bijdragen hebben geleverd] en tenslotte Avonmore uit 2014

Tussen deze release maakte Ferry nog wat flirt-achtige, knipogende uitstapjes naar de Golden Jazz age uit de Roaring Twenties, maar dat staat wel verder af van het Roxy-idioom.

Maar met zijn staat van dienst kunnen we zonder blozen vaststellen dat hij een van de allergrootsten is die het VK op moderne muziekgebied heeft voortgebracht.

Ik heb nog steeds de stille hoop dat hij ons na het geweldige Avonmore nog een keer zal verrassen met een prachtig album.....