Roxy Music - Avalon (1982)

Muzikaal gezien was Roxy music met hun debuut uit 1972 zéér vernieuwend. Het was avant-garde, Jazz, Pop, Rock in één met daarnaast Eno die geluiden produceerde die nog nauwelijks eerder waren gehoord en de zang én performance van Ferry waren in die tijd nooit eerder vertoond.
De plaat verkocht eigenlijk nauwelijks, zoals de meest vernieuwende en baanbrekende platen dat meestal niet doen, zeker als het hier een debuut is. daar was de plaat te weirdo en te weinig commercieel voor. Het was niet te plaatsen.
Vergelijkbaar met het debuut van Pink Floyd of The Velvet underground zeg maar.

Ik ben het met Kistenkuif eens. Rumours en dark side of the moon zijn erg goed gemaakte en zeer goed verkoopbare popplaten maar nergens baanbrekend of enigszins vernieuwend.

Het debuut van Roxy Music was inderdaad baanbrekend door de vermenging van diverse uiteenlopende muziekstijlen in een harmonieus en elegant geheel (hun eigen stijl werd nadien verder uitgebouwd en geperfectioneerd). Roxy Music was destijds een cultband met een aantal (fanatieke) fans maar pas vanaf 1976 werd Roxy Music echt populair en Avalon was commercieel een enorm succes.

Bij dark side was al opgemerkt dat het met name de productie is die hoogstaand is, voor pink floyd begrippen is het verder een weinig baanbrekende plaat, of het moeten de verkoopcijfers zijn
En dan valt de vergelijking met deze Avalon wel te billijken eigenlijk, want voor RM begrippen ook nauwelijks vernieuwend, maar volgens mij hun best verkochte en ook zeker strakst geproduceerde plaat.

Ik verhoog mijn stem met een half naar 4.

Dit had net zo goed een solo album van Bryan Ferry kunnen zijn, want die sfeer ademt het enorm uit. Ik hou van die sound! Prachtig

Wat een prachtig album is dit! Veel te laat ontdekt, maar.. beter laat dan nooit!

Wel een gelikt album, maar toch uitstekend in het gehoor liggende nummers. Niets meer met de ongepolijste Roxy Music te maken van het eerste uur natuurlijk.

En dat is nu precies wat het probleem is met dit album. Je hoort hier helemaal niets meer terug van die opwindende, opzwepende band uit de jaren 70. Dit is muziek die prima als achtergrondmuziek in een supermarkt kan fungeren en dat is geen compliment. Er zijn echt maar heel weinig bands uit de jaren 70 die erin slagen om een switch naar de jaren 80 muziek te maken en daarbij niets aan kwaliteiten inboeten. Roxy Music slaagt daar met dit album in mijn beleving helemaal niet in. Jammer want het is een band waar ik echt van houd.

Voor mij krijgt Roxy Music 10/10 als het gaat om het zoeken naar een typisch 80s geluid.
Japan liet zich beïnvloeden door Roxy Music en hier draait Roxy Music die rollen volgens mij om.
Ik hoor in de manier waarop gitaar, sax en synths met elkaar communiceren invloeden van Japan terug.

Ik leerde Roxy Music omgekeerd kennen. Het begon met de singles van dit album.
Daarna het volledige album en de hits die eraan vooraf gingen: Dance Away, Angel Eyes,
Over You, Oh Yeah, Same Old Scene en Jealous Guy.

Van de vroege Roxy kende ik aanvankelijk alleen Love is The Drug.
Later ontdekte ik dat ze in hun pioniersjaren heel andere muziek maakten.
Heel andere muziek. Niet te vergelijk dus en dat doe ik bijgevolg ook niet.

Pas op die manier komt de pracht van Avalon volledig tot zijn recht.

Ik vind deze Roxy Music eigenlijk veel beter dan de vroege Roxy music. Ik weet dat zal wel vloeken in de kerk zijn, maar ik ben echt een liefhebber van Bryan Ferry's solo werk uit de 80's en eigenlijk was dit al meer een Ferry album dan een Roxy album.

Van de vroege Roxy tracks vind ik de singles nog goed te pruimen, maar heel veel vind ik echt zenuwen muziek, mede dankzij Eno.... Waarschijnlijk weer een vloek in de kerk, maar zijn vertrek heeft de band alleen maar beter gemaakt vind ik. Dat duurde nog een paar jaren, maar in 79 was daar dan de sound die ik echt waardeer.

@ lennon, het is maar hoe je bekijkt. SIREN vind ik een dijk van een plaat net alleen maar bere nummers erop. En ook For Your Pleasure en Country Life zijn topalbums zelfs het eerste album klinkt mij als muziek Juist door toedoen van Eno die de muziek een beetje vage jus gaf... Bij Manifesto helde de grope al over naar de andere (verkeerde??) kant, maar kon ik wl pruimen omdat Bryan Ferry's stem nooit echt verveelt integendeel.

^ op een of andere manier vind ik de zang van Ferry op de latere Roxy albums en zijn solo platen mooier en rustiger.
Op zijn recentere albums vind ik weer dat ie bijna fluistert.

Deze 80s periode vind ik gewoon erg mooi. Al wordt je dan door sommigen mume gebruikers meteen afgeschilderd als oud wijf. Het zal allemaal wel, dan maar een oud wijf, ik geniet er van.

Ja, inderdaad. Maar dan wel door de eerste albums van Roxy Music, niet de latere. Dus het lijkt mij rechtvaardig dat je dan de eerste albums van Roxy Music recht doet, als je tegelijkertijd Japan wilt prijzen.


Op hoeveel albums heeft Brian Eno ook al weer meegespeeld?

Het is anders in vergelijking met de beginalbums. Die zijn artistiek gedurft en vernieuwend, en behoorlijk geslaagd vind ik dan.
Op Manifesto hoor je al een toegankelijker geluid. Vooral meer gebaseerd op een liedje met kop en staart. Mainstreamer, maar zeer zeker nog de moeite waard.
Avalon vind ik het best geslaagd, als het gaat om de Roxy Music vanaf 1979.
Het is wat gladjes en netjes vastgelegd, maar het songmateriaal is constanter. Zwakke broeders zijn er eigenlijk niet.
Maar het is net waar je hart ligt. De arty insteek van de albums t/m Siren zijn mij dierbaarder. Ik hoor meer spanning en uitdagingen.

Ik denk toch dat je eerst mijn bericht nog eens moet herlezen, musician.

Ik beweer helemaal niet wat je probeert te weerleggen, integendeel zelfs.

Ieder zijn smaak, maar het titelnummer vind ik zo'n verschrikking dat ik deze plaat nooit heb durvenbeluisteren. Doe mij maar de eerste vijf albums van Roxy Music, heerlijke muziek. Eno was trouwens na twee albums al weg. Maar beluister nog eens het titelnummer van For Your Pleasure, dat kun je toch onmogelijk zenuwenmuziek vinden?

Of je houdt alleen van hele gelikte muziek, die binnen de lijntjes blijft. Dat kan ook. En daar is ook veel moois in te vinden (idd. Ferry solo).

^ mensen mensen.. ik zeg toch niet dat ik alles van die periode zzenuwen muziek vind?

Uiteraard zijn er ook stukken die ik zeer kan waarderen, maar hele albums trek ik gewoon niet.

Dat mag toch?

Natuurlijk, daarom dat ik je wat ruggensteun wilde geven.

Ik vergelijk de 80s Roxy Music liever niet met de oude Roxy Music.
Ik vind namelijk "dat het mag" als een groep voor een andere koers kiest.

New Order maakt ook heel andere muziek dan Joy Division.
Depeche Mode klinkt op Songs of Faith and Devotion ook anders dan op het debuut.

Roxy Music klinkt op Avalon anders, maar voor mij mooi genoeg.
Dat klankenpalet van synths, sax en gitaar zou ik zelfs uniek durven noemen.

Ik hou wel van de Roxy Music van de jaren 80.
Natuurlijk zijn het verkapte solo albums van Ferry, maar ik vind Boys and Girls en Bete Noir ook mooie platen.

Roxy Musci uit de jaren '80 - alles na Siren - is samen met de solo-albums van Bryan Ferry (op de eerste twee na) eenvoudig en frequent te vinden op lp, tegen een lage prijs; i.t.t. de eerste 5. Voor mij is dat een veeg teken

De Sky-radio-proof versie van Roxy Music, voor sommigen dan ook een 'fijne quality time begeleiding'

Dit is zeker Sky radio muziek, ook te vinden op de knuffelrock albums, maar ik hou er wel van, zeker op zijn tijd.
Ik heb ook geen moeite met albums als True en Parade van Spandau Ballet, misschien schuilt er in mij wel een romanticus.
Muziek voor bij de open haard, of voor in de open haard, ligt dicht bij elkaar.

Klankmatig/productietechnisch klinkt dit idd heel goed; beter dan de eerste 3 - 4, helaas - want die vind ik spannender en uitdagender (en dat zie je ook aan de hoezen af ). Zijn voorganger - Flesh & Blood vind ik erger. Daarop word nl een nummer uit mijn tienertijd, In the Midnight Hour, (lees mijn 'Reisverslag' hier De Site >> Gebruikers >> Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis maar eens) vakkundig om zeep geholpen.

Inderdaad niet zo'n geslaagde cover.

Is denk ik het juiste antwoord op de vraag zoek de zeven verschillen bij Roxy Music.

Nu is het wel zo, dat Avalon óók z'n momenten heeft. Ik mag de opening van Take a chance with me bijvoorbeeld graag horen. Ze hebben erg hun best gedaan en voorgangers Manifesto en Flesh & Blood in ieder geval overtroffen.
Maar Avalon is niet het artistieke hoogtepunt van de band, waar je helemaal warm van binnen van wordt.

Je mag je ook afvragen, waarom dit uiteindelijk het laatste album van Roxy Music zal zijn geweest, als het zogezegd zo geweldig zou zijn. Waarom de scheiding heeft plaatsgevonden, waarom er nooit meer een muzikaal vervolg is geweest. Ja, live treedt Roxy Music met grote regelmaat nog op. En ze grijpen dan vooral terug naar hun eerste albums, met af en toe wat later werk.

Prachtig album natuurlijk. Een van de beste slick 80's albums ooit.

Ik kocht deze plaat toentertijd maar draaide het niet veel. Kortgeleden op cd gekocht. Tja het is niet zo vernieuwend als hun eerste maar so what? Deze klinkt wel heel erg lekker en overgeproduceerd! Heb het in mijn favolijst thuis gezet.

Ik heb mijn stem verhoogd naar 4,5. Simpelweg omdat ik dit album echt super mooi vind. Ik hou meer van de sound van Ferry in de 80's en dat is dit album natuurlijk ook gewoon.

Na het concert van afgelopen dinsdag dit album weer eens luid afgespeeld, en het klopt gewoon allemaal....

Niks mis met hun eerder werk, maar geef mij toch ook maar de late Roxy Music (Flesh + Blood kan ik eveneens zeer pruimen).

Avalon moet zowat het meest gelikte nummer uit de pop/rock geschiedenis zijn (op korte voet gevolgd door This Is Hardcore van Pulp).

Avalon is eigenlijk een reactie op de soulmuziek van Barry White, Marvin Gaye en Al Green.
Bryan Ferry had ook soul, en vervolgens kreeg je acts als Simply Red, Black en Spandau Ballet.
Allemaal muziek die het goed in de slaapkamer deden.
Al was het wel zo dat er bij de donkere artiesten meer een gevoel van tederheid in zat, terwijl er bij de blanke artiesten veel bijzaken werden bij gehaald zoals de sigaret na de seks, en in de ochtend met pantoffels en ochtendjas naar beneden gaan om een kopje koffie te zetten.
Minder passie en overtuigingskracht, waardoor het waarschijnlijk wat gespeeld en nep aanvoelde.
Ondertussen ben ik een veertiger, en heb ik al ruim 10 jaar geleden de sigaret vaarwel gezegd, maar ben ik nog steeds de liefhebber van het kopje koffie op de zondagochtend, en daar hoort deze muziek toevallig ook bij.
Bryan Ferry liep ook al aardig richting de veertig toen hij dit album maakte.
Hij heeft ook een stuk sneller geleefd dan ik, denk ik, dus ik kan mij goed voorstellen dat hij toe was aan een album als deze.
Waarom ik verder de naam Roxy Music niet noem?
Dat was de band uit de jaren 70, vanaf 1980 was het gewoon de begeleidingsband van Bryan Ferry, die pas een paar jaar later durfde te zeggen dat hij al een tijdje solo was gegaan.
Deze ligt in de lijn van Boys and Girls en Bête Noire.

Ik ben het in die zin met je eens dat dit album een voorloper is van Ferry's aankomende solo avonturen.
Maar ik hoor hier toch duidelijk Manzanera en Mackay als herkenbare instrumentalisten.
Nu meer als begeleiders binnen de lijntjes maar toch belangrijk voor de sound.

Maar dus in de rol van sessiemuzikanten van Ferry.

Ferry was natuurlijk altijd al de grote bedenker, maar Roxy viel mede op door de typerende eigen sound.
Dit album en ook al voorganger Flesh & Blood zijn moeilijk meer te vergelijken met hun art-rock albums. Die waren veel eigenzinniger zoals jij ook weet deric.
Avalon bouwt vooral op exotische synths en swingende moderne ritme's.
De gitaar is minder prominent maar zeker functioneel. De blaasinstrumenten gingen op het debuut en For Your Pleasure nog wel eens lekker buiten de lijnen.....dat werd ook steeds minder.

Maar het tijdsbeeld was ook anders. Progbands klonken ook veel minder uitgesproken rond deze periode. Het ging meer om het liedje met kop en staart.
Roxy doet dat niet anders. Dus was er minder ruimte voor Ferry's 2 collega's. Maar ik hoor hun bijdragen ( nogmaals) duidelijk.