Arctic Monkeys - AM (2013)

I play it on repeat:

1 Arabella
2 Why’d You Only Call Me When You’re High?
3 Stop the World...
4 Do I Wanna Know?
5 2013
6 R U Mine?
7 Electricity

Uiterlijk tot vrijdag.

de album preview en arabella klinken geweldig. ik denk dat dit album wel eens beter kan worden dan favourite worst nightmare.

nog maar 2 punten... eh, ik bedoel: 4 dagen.

Eerder. Vandaag of morgen waarschijnlijk een stream ergens. Dinsdag is de band te gast op BBC Radio 2. Bij Franz Ferdinand gebeurde het ook dat de stream ongeveer gelijktijdig online ging. Vergeet niet dat de Japanners het fysieke exemplaar overmorgen al in hun bezit hebben!

Hé ho: eerder dan wij?! Normaal is Nederland toch vaak de eerste op de vrijdag voor de release op maandag?

Arabella klinkt alweer heel erg goed! Ik heb nu vier hele sterke nummers gehoord van AM, oftewel: ik kan niet wachten

Nu niet. Er was een discussie hierover op het Amerikaanse AM forum, maar die is even uit de lucht. Link

Hoogstwaarschijnlijk gelekt. Ik kan geen links geven, maar zoek even via Twitter met zoekwoorden "Arctic Monkeys AM" en dan op ALL. Nog 22 minuten...:)

Gelekt inderdaad.

Nog een paar minuten en dan gaan we los. Tot nu toe vind ik Stop the world eigenlijk het leukste nummer.

ja gevonden dank u god.

Ja precies wat ik verwacht had. Een fantastisch album!!!

iemand die weet wat de bonustrack is voor de Japanse versie?

Ja hoor, de Arctic Monkeys doen het weer. AM is echt een ijzersterk en afwisselend album geworden. Do I Wanna Know?, R U Mine?, Arabella en Why’d You Only Call Me When You’re High? waren al erg sterke nummers die vooraf gingen aan dit album. Na een eerste luisterbeurt kan ik toch zeker zeggen dat ze de hoge verwachtingen die ik had volledig hebben ingelost. Mad Sounds, Fireside en de eerder genoemde nummers zijn tot nu toe mijn favorieten. AM gaat de komende tijd nog erg vaak gedraaid worden.

ik vind hem ook zeer sterk tot nu toe. ik ga de familie weer lekker een tijdje terroriseren met onze sounddock

I Wanna Be Yours, Prachtig mooie afsluiter.

Fireside, geweldig.

Verder een ijzersterk album. Zeer afwisselend, origineel en fris, en dat voor een band die alweer aan hun 5e album zit. Ze hadden makkelijk stadions uit kunnen verkopen door nog 3x een mix van hun debuut en FWN te maken, maar ik heb 100x liever dit.

Fireside is inderdaad echt heerlijk, misschien wel het beste nummer van AM. Arabella is een goede nummer 2.

Arctic Monkeys heeft in zeven jaar een behoorlijke metamorfose doorgemaakt. Ik hoor nergens meer het springerige bandje van het debuutalbum en dat vind ik ook helemaal niet erg. Suck It And See vond ik een vrij middelmatig album maar met AM is de band weer de goede kant op gegaan. Arabella vind ik er echt bovenuit springen, wat een onweerstaanbaar lekker nummer is dat! De eerste helft is lekker rockend met veel groove, de tweede helft is een stuk rustiger. Ik was bang dat er te weinig variatie zou zijn en dat is helemaal niet het geval. De zwoele sound gaat door het hele album heen maar heel de tijd op andere manieren. Sterke plaat!

AM heet de vijfde plaat alweer van the Arctic Monkeys. En daar waar de twee voorgangers wat verder weg lagen van hun twee eerste zeer succesvolle albums, gaat AM weer meer die richting op. Het tempo is alleen (wat) lager, want er is nu geen sprake van een favourite worst nightmare. Maar wel bevinden we ons in diezelfde wat duistere zone: de nacht komt meermaals terug. Die figuurlijke en letterlijke link zorgt voor een duisterder sound op AM. En je mag wel zeggen, dat het een prachtsound is. Een prachtsound die voor een gevarieerd geheel zorgt. Er staat daarbij niet voor niets een witte streep door de tracklist heen achterop het album: tussen I Want It All (het steviger deel) en No.1 Party Anthem (het wat rustiger / ritmischer deel).

Je hoort de donkere sound gelijk al terug op de ijzersterke single: Do I Wanna Know? "I dreamed about you nearly every night of this week..... There's this tune I found, that makes me think of you somehow, and I play it on repeat, until I fall asleep." Prachtig klinkende nachtelijke ellende: "crawling back to you...". R U Mine? de ook uitstekende single uit 2012 haakt op dit thema en deze muziekstijl aan.

One For the Road begint aardig, met een leuk ritme en een Stones-koortje. Richting het eind wordt het nummer wat steviger en beter, inclusief gitaarsolo, waarna het vrijwel één op één overgaat op het geweldige nummer Arabella. Zo weten we ook om welke 'little lady' het gaat. Een diepe bas tijdens het vers en stevige gitaren bij het refrein. Nu al één van mijn favoriete Arctic Monkeys' nummers. I Want It All past hier weer perfect achter. In dezelfde stijl weer zo'n goed nummer.

En dan vind ik tot mijn verrassing de twee rustige nummers middenin het album echt mooi. Vooral het gedragen No.1 Party Anthem is prachtig, met als hoogtepunt the bridge in het nummer. Wie een feestnummer had verwacht, heeft het mis. Deze is voor het einde van de avond. Weet je nog? De tijd zit in de AM.
Mad Sounds was al langer te horen in een live-versie. Maar de studio versie met erg fijn orgeltje en koortje mag er meer dan wezen. Alleen: je zal ze maar in je oren hebben, die Mad Sounds...

Dan gaat het tempo weer omhoog op Fireside. Het ritme, met percussie, drums, diepe bas en orgel klinkt erg prettig. Dat ritme wordt verder op een geweldige manier opgepakt op Why’d You Only Call Me When You’re High? In de clip is te zien hoe Alex Turner naar 'haar' toe loopt op de tonen van dit uitstekende nummer. Over aansprekende ritmes gesproken: dan heb je het ook over Snap Out of It: lekker nummer!

Knee Socks heeft een prettige beat en een goede bijdrage van Josh Homme. Het wat stroperige I Wanna Be Yours brengt AM tot een goed einde. Maar toch: wat mij betreft hadden ze deze twee nummers vervangen door de meer dan uitstekende b-sides Electricity, 2013 & Stop the World... Dan waren ze echt dicht in de buurt van Favourite Worst Nightmare gekomen.

Maar toch: Arctic Monkeys hebben het weer gepresteerd. Vijf hele goede tot geweldige platen achter elkaar maken, dat is aan weinigen gegeven. En deze AM staat derde in het rijtje bij mij, na die 2 waanzinnige debuutplaten. Nu al één van de topplaten van 2013.

lekker album, maar het is toch geen WPSIATWIN of Favourite Worst Nightmare. Wel is deze stukke beter dan Suck It And See. Maar het échte rocken is er wel uit aan het gaan.
We krijgen er een hoop radiovriendelijke catchy r&b achtige pop-rock songs voor terug.

Ik hoop nog steeds dat ze weer eens een album gewoon lekker doorbeuken op de gitaren zoals bij hun eerste 2 albums en gedeeltelijk op Humbug.

Toch slagen Arctic Monkeys erin om een hoog niveau te halen op het gehele album, enkel Party Anthem n°1 vind ik niks.

Ik twijfel tussen de 4* en 4.5* Ik ga toch maar voor 4.5* omdat R U Mine? , Do I Wanna Know en I Want It All zo lekker zijn.

Ik had eerlijk gezegd meer songs in de richting van Do I Wanna Know? en R U Mine? verwacht, omdat dit ook in interviews vooraf aan het album werd aangegeven.



Hier sluit ik me bij aan, ookal vind ik vind het tot nu toe allemaal lekkere tracks.

Ik vind het eerlijk gezegd een matig album.. Ik zal toegeven dat ik de vorige twee niet ken, dus wat dat betreft ga ik af op de reacties hier.

De eerste twee hadden power, vuur en stonden bol van de aanstekelijke ritmes, spitsvondige teksten en had ik al power gezegd?

AM bevat daarentegen een nuchtere Alex, die zijn teksten in alle rust op dreunt, zonder enige vorm van emotie of liefde voor de muziek. Waar is die Alex die precies zoveel lettergrepen in een zin wist te plakken dat je er zelf bijna ademproblemen van krijgt?

Instrumentaal klinkt het verder als een natte krant. Waar is dat opzwepende drumwerk van Matt Helders gebleven? Waar zijn die snelle gitarriffs?

Ergste dieptepunt is toch wel Knee Socks. Hoe ze er in godsnaam bij kwamen dat die rare hoge meervoudige stemmetjes wel eens goed zouden kunnen klinken...

Te rustig, te braaf en van alle scherpe randjes ontdaan.

Klinkt allemaal wel vrij lekker en smooth, maar ik heb ook (nog) niet zoiets van "wow". Maar goed, nog even een hoop aantal keren draaien en dan zien we wel.

Van Arctic Monkeys ben ik nooit een groot liefhebber geweest. Het debuut kocht ik indertijd blind, afgaande op de lovende kritieken, maar dat beviel me toch niet zo heel erg goed.

Pas de laatste twee albums vond ik ze iets beter te pruimen maar echt laaiend enthousiast ben ik daar ook nooit over geweest.

Je kunt je afvragen of ik dan nog wel aan een nieuw album moet beginnen.
Tja, dan lees ik alle lovende reacties vooraf weer (inclusief het enorme uitkijken naar) en dan heb ik toch weer het gevoel van 'zou ik dan ook eens voor de bijl gaan?'.

Nee dus. Ik vind AM gewoon saai. Het raakt me niet, roept weinig emoties in me op buiten een neutraal 'ach wel aardig'. Het klinkt allemaal zo plichtmatig.
AM vind ik dan ook weer minder de de 2 voorgangers. Het gaat maar een beetje voort. Ik krijg soms zelfs het idee dat ze er geen zin in hebben.

Een nummer als Mad Sounds bevalt dan weer wel. Zou het komen omdat het me aan The Velvet Underground / Lou Reed doet denken?

Laten we het er maar op houden dat deze band gewoon mijn ding niet is.

Nou aEro, zijn we het hier oneens. Want hoe kan je deze plaat nou saai noemen? Een plaat met zoveel variatie tussen de nummers en binnen de nummers. Kortom een plaat vol dynamiek, een dynamiek die de band gelukkig ook uitstraalt.

Ja dag west: dat kan dus (zie zelf je eigen opmerkingen bij albums die je maar niks vindt en waar ik het dan weer niet snap)

Soms heb je nu eenmaal albums en/of artiesten waar je geen klik mee hebt en hoor je de dingen niet die anderen wel horen. Zo simpel kan het soms zijn.

Blijkbaar slaat het enorm aan bij de grote fans die er flink naar uitkeken. Dat is dan toch mooi. Mijn stemgedrag voor deze band wijkt ook niet echt af dus zo verwonderlijk is het allemaal niet

Ja, we zijn het erover eens dat we het oneens zijn.
Ik schrijf zelf ook dat we het oneens zijn hier en schrijf alleen maar op waarom.

Alex wou een Lou Reed draai geven aan Mad Sounds geven. Goed gelukt dus.

Ik heb dat vooraf allemaal niet gevolgd dus als hij dat wilde is hij er zeker in geslaagd. Ik hoorde het er gelijk in.