Arctic Monkeys - AM (2013)

Nee, waarmee?

Echt geen sarcasme?

Ik snap de vergelijking eerlijk gezegd ook niet hoor Chevy.
Waar de eerste albums net een zeer hoog tempo hebben, bijna over de gehele lijn, haal je er net de twee meest rustige songs uit van dit album. Tenzij je dan echt specifiek Riot Van of The Only Ones Who Know bedoelt?

Inderdaad een aparte vergelijking dan, vooral omdat je ervoor nog de indruk wekt dat je de plaat juist te rustig vindt


En toxief ik vind dat best een aardig nummer, grappige tekst voor zo'n cliche onderwerp en die broeierige sfeer is best wel mooi. Maar zoals ik al zei het is het gewoon net niet.. zeker in de onvermijdelijke vergelijking met 505 of The Jewellers Hands.
Dan mist er nogal een uitbarsting om echt indruk te maken.
Maar wieweet verandert m'n mening over AM nog (ik denk het niet )

dit bedoel ik dus

Ik bedoel dat die twee nummers mij doen denken aan de rustige nummers op de eerste albums. Denk dan inderdaad aan bv. Only Ones Who Know.

Ik ben een vrij groot Monkeysfan en vind hun muzikale ontwikkeling nog altijd interessant. Desondanks is dit geen album dat ik van begin tot eind goed vind en binnen hun oeuvre vind ik het relatief zwak (al valt het lastig met voorgangers te vergelijken). Met name de ballads weten me niet zo te bekoren en ook enkele uptempo rockers (one for the road, fireside) zijn binnen hun oeuvre wat ondermaats.

Daar staat tegenover dat er toch ook een aantal ontzettend goede nummers op staan waarin de band met achteloos machtsvertoon de concurrentie te kijk zet. Op songs als Do I wanna know, Arabella, R U mine en Knee socks blijkt eens te meer dat deze gasten op een hoog niveau pop/rock-muziek kunnen maken. Ze halen daarbij overduidelijk de inspiratie bij de groten der popgeschiedenis maar komen desondanks nog altijd origineel uit de hoek, zowel muzikaal als tekstueel. En dat in een genre waarvan zo langzamerhand elke hoek nu toch wel verkend is.

Al met al, en dan met name door de uitschieters naar boven, een prima 3,5 ster voor nu.

[quote]Melodic Fool schreef:
Maar zoals ik al zei het is het gewoon net niet.. zeker in de onvermijdelijke vergelijking met 505 of The Jewellers Hands.

Tja, dat volg ik helemaal...

Na 3 keer luisteren heb ik, in mijn ogen, een goed beeld gekregen van de plaat. Ik moet zeggen vergeleken met vooral de briljante eerste twee a drie albums is deze een stukje minder.

Van de 12 nummers slaat ongeveer de helft aan, met absolute uitschieter 'Arabella', gevolgd door 'Mad Sounds' en toch voor mij oftewel 'R U Mine' of de laatst uitgebrachte single 'Why'd You Only Call Me When You High? ' .

'Fireside' en 'I Want it All' raken mij toch het minst en kunnen dus beschouwd worden als het "mindere" werk op deze plaat.

Aan de andere kant ben ik heel verrast met de sfeer van de plaat, die prima tot stand is gebracht met ietwat hardere en rustige nummers afgewisseld.

Uitschieters hadden er van mij toch mogen inzitten, ik mis toch echt één of twee nummers van het kaliber 'Brianstorm'.

Conclusie: Lekker weg luisterend album, maar met toch echt wel te weinig afwisseling en echte uitschieters, 3.5 / 5*

Dit vijfde album van Arctic Monkeys is wat mij betreft weer raak. Ik beleef "AM" als een gebalanceerde combinatie van hun voorgaande albums. De eerste helft van "AM" heeft de frisheid, de energie, de puntigheid en bravoure van hun eerste twee albums. Ja, het tempo is lager, maar toch. De tweede helft van "AM" klinkt donkerder, intenser en heeft de meeslependheid van "Humbug". Met name op de tweede helft, en dan vooral de liedjes "Why'd You Only Call Me When You're High", "Snap Out of It" en "Knee Socks" hebben een heerlijke groove, een bepaalde mate van dansbaarheid en de vocalen van Alex Turner hebben in mijn beleving zelfs iets croonerachtigs. Overigens vind ik de falsetstem van drummer Matt Helders een heerlijke toevoeging. En die koortjes, zalig gewoon. Naast de eerder genoemde liedjes vind ik ook "Arabella" een topper. Dat nummer heeft een heerlijke bas. Overigens vind ik de baslijnen over het gehele album lekker naar voren gemixt en dat draagt bij aan de lekkere groove op "AM". Na vijf studioalbums zit de sleet er wat mij betreft nog niet in bij Arctic Monkeys. Hun geluid is duidelijk veranderd ten opzichte van hun debuut. De springerigheid is er een beetje uit, maar er is een swingender geheel voor in de plaats gekomen. Mij bevat het in ieder geval erg goed.

Ik ben toch ook alweer verhoogd naar 4 sterren hoor. Het is imo geen meesterwerk, maar voor de 5de keer op rij toch weer een (zeer) sterke plaat. Ze hebben nog nooit echt teleurgesteld en dus ook nu niet.
I Want It All en Mad Sounds vind ik wel nog steeds wat minder.

Oké, ja, mmm, oké.

Ik moest lang twijfelen over deze. De eerste paar keer leek Alex Turner wel erg ver weggedwaald naar dat klonterige neoromantische nepuniversum van de Richard Hawleys van deze wereld. Daar krijg ik een beetje jeuk van.

Dat probleem speelde ook al wel een beetje op hun vorige plaat, en AM gaat ook grotendeels verder op het pad waar die ophield (van een terugkeer naar hun 'oude werk' is duidelijk geen sprake, tot teleurstelling van ongetwijfeld velen). Waar 'Suck It And See' aanvoelde als incoherente maar fascinerende opiumdroom -tegelijkertijd de grote kracht en zwakte van die plaat- is deze nieuwe plaat coherenter, meer uitgedacht. Dus kun je wellicht toch zeggen dat de apen wat van de focus hebben teruggevonden die ze na hun tweede plaat een beetje waren kwijtgeraakt.

Niet dat deze plaat vrij is van rare bokkensprongen, of kleine details die de liedjes kruiden. Het zijn juist dat soort momenten (de solo in 'Arabella', het stukje r & b in 'Knee Socks') die het meest de aandacht trekken op de plaat. Maar meer dan ooit staan het liedje hier centraal, melodieën en refreinen vóór branie.

De meeste van die liedjes overtuigen uiteindelijk wel. Qua songwriting blijft dit een band die in het oog springt. Als tekstschrijver houdt Turner het redelijk recht door zee, maar een simpele regel als 'I've dreamt about you nearly every night this week' doet een gevoel voor klank en woordkeuze vermoeden waaraan dichters van tweemaal zijn leeftijd nog een puntje kunnen zuigen.

Wat aan AM echter vooral opvalt, is de precisie waarmee de liedjes in elkaar zitten. Overwegend wat bedeesde, simpele couplet/refrein liedjes, die bij de eerste beluistering een beetje van me afgeleden, maar uiteindelijk toch steeds weer opnieuw op de gekste momenten in mijn hoofd opkwamen. Knap werk op zich.

Wat alles hierboven betreft dus geen klachten. Blijft over: de discussie over urgentie. Ik ben het eens met een paar eerdere berichten hier dat urgentie belangrijk is, en ook dat het een probleem is voor deze plaat. Ik sluit me echter niet aan bij dat gelul (sorry) over zeitgeist of politieke betrokkenheid. Interesseert me niet, het is juist liefdesverdriet en seksuele frustratie die vaak de meest urgente platen veroorzaken. Nu is Alex Turner nog steeds gek op meisjes, daar niet van: de onbereikbare femme fatales, de liefjes voor één nacht, en alles daar tussenin, allemaal paraderen ze weer gracieus voorbij op deze plaat.

Het geflirt van Turner met mooie meisjes en lange avonden is onderhoudend, maar over het algemeen lijkt de band iets te comfortabel met zichzelf, met hun hipster-romantiek en fucking arpeggio gitaartjes, om echt bij de strot te grijpen. Is dit een urgente plaat, een plaat die gemaakt werd uit noodzaak? Waar de Monkeys in hun begindagen twee meesterwerken maakten zonder het echt zelf te beseffen, en hun eigen hype met een wantrouwende blik aankeken, lijken ze nu bijna naar de andere kant te zijn doorgeschoten. Professionals zijn het geworden, die slimme, effectieve popliedjes maken. Liedjes die boeien, die in mijn hoofd blijven plakken, maar me nog niet echt hebben doen ontvlammen in wild enthousiasme. Een geslaagde plaat dus, geen grootse.

Gezien jouw avatar deel ik je smaak voor vrouwen in ieder geval niet.

Ik heb de Monkeys nooit echt gemogen, vind hun vorige platen maar saai, maar deze schijf vind ik uitstekend.

Raak en waar gesproken, naar mijn mening. Ook ik vind dit een meer dan gemiddelde band, die meer dan gemiddelde songs neerzet. Echt helemaal uit mn dank gegaan ben ik nooit, ook niet bij de eerste twee albums met dat - hier vaak genoemde - andere geluid. De eerste vijf nummers zijn sterk, daarna wordt het minder. 3,5*** is te weinig, maar voor 4**** mis ik weer dat ene nummer dat me ontroert of helemaal gek maakt. Toch neig ik meer naar boven, een voorzichtige 4**** dus.

Ja inderdaad , heb ik ook

Met de hoes voor mij dacht ik dat AM stond voor amplitude modulatie. Waar anderen een bikini of zonnebril zien, zie ik een sinusfunctie
Maar AM staat natuurlijk in de eerste plaats voor Arcade Monkeys

Ik word deze plaat maar niet moe, de nummers staan ook in een bijzonder goed uitgekiende volgorde en het allerbeste tot het laatste bewaren is nogal eens een kenmerk van een klassieker.
Het gedicht van John Cooper Clarke lijkt wel geschreven om door Turner op muziek gezet te worden.

Ik dacht altijd dat AM stond voor Ante Meridiam, voor de middag.

Ook dit 5e album van de Arctic Monkeys weet me weer enorm te boeien. Goede composities, sterke teksten en toch ook weer nieuwe invloeden, zorgen er voor dat ik steeds meer respect krijg voor deze band. Voor mij hebben ze inmiddels bewezen dat ze na hun succesvolle debuut gewoon hun eigen weg volgen, iets wat veel bands met een ijzersterk debuut niet lukt. De lijn die ze volgen is meer evolutie dan revolutie, waarbij ze niet krampachtig teruggrijpen naar de oude successen. Lof. AM weet me te boeien en te raken, en de Monkeys winnen met elk album meer respect bij mij (stagnatie bij Humbug....).

Ik draai eigenlijk bijna nooit een album van de Arctic Monkeys. Eigenlijk weet ik zelf ook niet zo goed waarom. Als ik het namelijk eens doe, valt me op dat vooral de laatste albums eigenlijk gewoon erg goed zijn. Toffe nummers, goeie sfeer, coole muziek. Live zijn ze ook erg tof om te zien. Maar eigenlijk grijpt de muziek me nooit echt. Best bijzonder eigenlijk. Eens zien of dit nieuwe album daar verandering in brengt.

En het begint meteen fantastisch met 'Do I Wanna Know'. In mijn ogen het beste nummer, niet alleen van dit album maar van het hele oeuvre! Wat een rif zeg. Ook de nummers hierna blijven van hoog niveau, met veel afwisseling tussen de nummers. Leuke koortjes (oeh-la-la-la, shoewa shoewa) en toffe ritmes. Toch bekruipt me halverwege het album een raar gevoel. Het is goed, maar langzaam verschuift mijn aandacht naar andere dingen. Wat zal ik eens eten vanavond, moet ik niet eens een nieuwe LP kopen… dat soort dingen. Met zo'n mooi koortje wordt de aandacht weer even terug getrokken, maar nooit voor heel lang. Raar, want de nummers blijven van een hoog niveau.

Bijzonder dus. Aan de ene kant staan er erg veel toffe nummers op, maar blijkbaar is een heel album te lang voor me. Ondanks dat ik alles erg kan waarderen, denk ik dat de muziek van de Monkeys beter op zijn plaats is in een playlist voor me, waar ik af en toe weer verrast kan worden door de nummers. Ondanks dat, toch een zeer behoorlijk album.

Overgenomen van mijn blog

Heb mijn best gedaan. Album meerdere luisterbeurten gegund. Maar voer hem af. Haalt mijn lijst van 25 beste albums van 2013 niet. Benieuwd hoe score voor deze warrige plaat uit zou vallen als iedereen een hypecorrectie toe zou passen.

Vind het een goed album. Niet iets dat ik over 5 jaar nog zal herinneren, maar gewoon "plat vermaak" voor een korte periode.

Ondanks dat zal het waarschijnlijk de top-50 van 2013 bij mij niet eens halen. Daarvoor zijn er veel te veel echt goede platen uitgekomen

dan zou ik op 4.5* uitkomen!

Hoe is dit een hypealbum?

Eerste album van de Arctic Monkeys zou je een hype kunnen noemen, dit album allang niet meer.

Met de laatste zin ben ik het eens! Maar ik ben wel heéel nieuwsgierig naar die top 50 van je! Want 50 albums die beter zijn dan deze, dan heb ik blijkbaar toch nogal wat gemist. Ook omdat onze smaak voor muziek redelijk overeenkomstig is volgens mij. Eindejaarslijstje wordt erg lastig dit jaar, maar een top 10 notering sluit ik op dit moment nog niet uit. Top 20 sowieso!

'Hypeplaat' en 'plat vermaak' zijn in ieder geval kwalificeringen waaraan ik me niet durf te wagen en het ook niet mee eens ben. Ik was/ ben absoluut geen groot fan van 'Arctic Monkeys', maar dit album heb ik de afgelopen zomermaanden toch wel erg vaak gedraaid en denk dat 'ie de komende zomers ook weer met enige regelmaat uit de kast zal komen

Heb ff gekeken en heb dit jaar 36 platen gerated met 4* of 4.5*. Dit album ga ik dus onder die groep ergens indelen. Kan plek 37 zijn, maar ook plek 65. En daarbij, we zitten pas in oktober, er kunnen nog veel goede platen uitkomen

Nou ik ben helemaal blij. Fijne plaat, genoeg afwisseling, funky sound. Urgent is het misschien allemaal niet, maar het luistert verdomd lekker weg.

Was na de eerste luisterbeurt al om, maar blijft maar groeien naarmate je hem vaker beluistert.
Heel fijn album.

Hoger dan Humbug? Heb dit album vandaag nog eens aan gezet maar ik kom er gewoon niet doorheen. De eerste 2 nummers doen het wel lekker maar de rest vind ik helemaal niks. Geef mij maar lekker Humbug