Arctic Monkeys - AM (2013)

Ben ik de enige die 'Suck It and See' hun beste plaat vind? Ok, het debuut is ook ijzersterk, maar SIAS vind ik tekstueel erg sterk en af en toe waren Smiths achtige invloeden te horen, wat me zeer beviel. Hombug vind ik hun zwakste plaat (hoewel 'Cornerstone' een fantastische single is).

AM begint voor mij wat lastig met 'Do I Wanne Know', dat maar niet echt op gang wil komen (of misschien moet het kwartje nog vallen), maar R U Mine is al een stuk beter. Ook daarna komen er nog genoeg sterke nummers voorbij ('Arabella', 'Why'd You Only Call Me When You're Hight', 'Knee Socks' en vooral 'No. 1 Party Anthem'). Op sommige nummers zijn de gitaren wat minder nadrukkelijk aanwezig, maar ik kan niet zeggen dat ik er veel hiphop invloeden in hoor, zoals sommigen beweren.

Al met al weer een fijne plaat van AM. Knap hoe ze steeds weer een bovengemiddelde plaat weten uit te brengen. 4*

Nee, Arctic Monkeys - Suck It and See (2011)

Suck it and See wordt nogal onderschat - ook door de fans. Zeker de laatste 5-6 nummers van die plaat zijn van absoluut topniveau qua songwriting. Staat bij mij ook hoger in de pikorde dan Humbug.

+1

The Hellcat Spangled Shalalala is ook een fan-tas-tisch nummer.

'Her steady hands may well have done, the devil's pedicure, what you're waiting for?' - Ook een van mijn favorieten Ik denk dat voor de meeste fans die plaat te poppy is. Hardere rag nummers als Library Pictures of Don't Sit Down... gaan er makkelijker in. Zie je ook terug in de setlists.

En zo zijn er nog wel een paar op dat album terug te vinden. ("topless models, doing semaphore, wave their flags as she walks by and... get ignored" )

Ook voor mij is SIAS voorlopig het best Monkeys album en nummer 2 in mijn top 10, al zeg ik "voorlopig". Geen idee tot wat de heren in de toekomst nog in staat zijn....

Mee eens.
Humbug is hun minste.
AM is ook geslaagd trouwens.

Veel haat voor Humbug op deze site, ik vind het persoonlijk hun meesterwerk.

Ik vind het ook maar vreemd dat Humburg wordt gezien als een mindere plaat. Is in mijn ogen een uitstekende plaat die perfect past tussen de andere platen.

Klopt niet: Humbug scoort gemiddeld 3,81* op deze site, wat hoog is hier. Dezelfde score als AM nu heeft.

Amen.

niet iedereen heeft gelukig de zelfde smaak met muziek en vrouwen

Daar heb je gelijk in. Maar Vinck schreef: veel haat hier voor Humbug..., dat is iets anders dan smaak.

AM is een explosie van muzikaal genot. Vooral de kopstem van Alex is een zalige nieuwe toevoeging.
Heb geen behoefte aan vergelijk van vorige albums. Staat gewoon in het verlengde ervan.
Mijn waardeoordeel zit al dicht tegen het volle pond aan, wie weet wat de twintigste luisterbeurt zal opleveren.

Er is ook veel haat voor Humbug, maar vooral op deze pagina, niet per se op de website. Ik deel de haat in ieder geval niet, ik vind Humbug een geweldige plaat, in tegenstelling tot deze. Hij weet me nog steeds niet te grijpen

Haat is wel een heel groot woord voor een album wat 3,81* scoort op MusicMeter. Dat is hartstikke hoog.

Ik begin met een voorzichtige 3,5. Eventueel zit 4 sterren er wel nog in, maar meer allicht niet.
Zoals ik hier reeds heb gezegd, lost het gewoonweg de torenhoge verwachtingen niet in.
Is dat een schande? Zeker niet. Een heel album van het niveau Do I Wanna Know? en R U Mine? zou werkelijk een overdonderend album geweest zijn dat aanspraak zou maken op een top 10 plaats. Nu is het een 'bovengemiddeld' goed album geworden (dat zeker wel nog), maar niet echt iets bijzonders.
De slijtage is wel zéker niet zo groot als bij wat andere grote bands die met hun laatste album de bal toch echt wat hebben misgeslagen.

Al te vaak wordt de handrem opgezet en durven ze het gaspedaal dus niet volledig indrukken. Gevarieerd is het wel, van popnummertjes tot stevige rocksongs, maar jammer genoeg is niet alles van hetzelfde niveau. Ik hoor ze liever iets steviger en iets 'sneller' bezig, maar het springerige van de eerste 2 albums hebben ze al een hele tijd achter zich gelaten.

One For The Road, Arabella, Fireside, Why'd you only..., Snap Out Of It en Knee Socks zijn zeker geen slechte songs, maar ze zijn ook niet buitengewoon goed. Nergens wordt het écht slecht, maar I want it all en Mad Sounds vind ik wel een beetje mat.

Het is misschien een wat vreemde vergelijking (hoewel ze wel al samengewerkt hebben), maar ik moet bij Fireside bij wijlen wat denken aan onze vriend de 'crooner' Richard Hawley? Vooral het gitaartussenstukje doet me er wat aan denken.

Soit, degelijk dus zeker, maar geweldig evenmin.

Nogmaals, deze pagina (AM), niet de website

Minste album van de aapjes voor mij,zelfs een onvoldoende.De sound van veel tracks ligt een beetje in het verlengde van de laatste tracks op Suck It And See,alleen dan minder sterk. Zelfs de singels zijn nu geen echte knallers. Jammer.

Nooit heel erg in Arctic Monkeys verdiept, behalve de bekende singles (die me nooit echt helemaal lagen). Dit klinkt op het eerste gehoor erg leuk. Beetje dichtgesmeerde productie, maar de sound is wel ok.

Ow ja excuses, over meningen respecteren en zo.

Mooi dat je dat zelf ook weet, waarom plaats je dit bericht dan überhaupt?

Tja, er zit uiteraard ook wel een soort van statement in het bericht van SOAD. En in mijn beleving knalt 'AM' er juist wél in. Eerst de twee openingstracks: 'Do I Wanna Know?' en 'R U Mine?' en 'Arabella' kort daar achteraan. Wat een nummer is dat! De lyrics, de riffs, hoe het wordt gezongen en dat gitaartje tegen het einde

Angelin heeft ook een punt. Alleen mijn inziens niet betreft de singles maar eerder gebaseerd op de 'break-up' nummers: 'No. 1 Party Anthem' en 'Mad Sounds' (en wellicht ook nog 'One for the Road'). Deze nummers liggen inderdaad meer in het verlengde van ''Suck It and See'.

Laatste nieuws over AM: ook met dit album komen the Monkeys op 1 binnen in the UK. Dat betekent 5x achter elkaar op 1 binnen, van debuut tot dit AM!
Ook in Nederland komt het album op 1 binnen in de album top 100, net als Favourite Worst Nightmare eerder. Opvallend: ook hier haalde de band met alle 5 albums de top 10. Dat wist ik niet.

Tegenvaller, ik keek er erg naar uit. Niet slecht maar gewoon te mainstream klinkend.
Het lijkt een beetje alsof de gladdere productie met koortjes geluidjes en mooiboy-zang de nummers moeten dragen. Veel toeters en bellen (voor de monkeys' doen dan) maar weinig ráke klappen, ik krijg teveel het gevoel van "leuk maar net niet".
De muziek klinkt daarnaast een beetje herhalend en eentonig (veel dezelfde akkoorden gebruikt), zelfs Alex Turner zingt voor het eerst steeds hetzelfde en daarom saai. Ook wilt hij zich duidelijk over laten komen als een baas.
Maar de harmonieën zijn bruut en ook daar wordt je mee doodgegooid. - Als dieptepunt dat achterlijke zinnetje bij de climax in Knee Socks, dat past er écht niet bij .

En vooral, ik mis de epische riffs! WAAR zijn de riffs!?!
(natuurlijk RU mine uitgesloten)

Het is niet boeiend genoeg, ookal doen ze erg hun best. - Dat is het.
Ze doen gewoon iets té veel hun best, en dat gaat ten koste van de rest.
Jammer maar erg is het ook weer niet, ik ben namelijk een bewonderaar van de apen.
En voor hen is de minste plaat van de AM nog altijd tien keer beter dan één van de gemiddelde band!

Aap-waardige nummers: het openings-duo, one for the road, arabella, fireside, en knee socks (behalve dus dat zinnetje hè )

sorry vinck

En ook ik vind het hun beste plaat en meesterwerk. Maar vind alle albums van AM goed.

I Wanna Be Yours zou ik toch nog een kans geven... Bij mij duurde het ook even.

Interessant album toch en beter dan ik in voorgaande post liet blijken. Nog altijd vraag ik me af... Waar is de stem van Turner die door een megafoon opgenomen lijkt te zijn?
Waar is het drumwerk van 10 slagen per seconde?
Waar is de ouderwetse gitaarriff?

De vraag is echter... wat zou ik van dit album vinden als het niet door de Arctic Monkeys gemaakt zou zijn? En dat is er eentje die ik moeilijk kan beantwoorden.

Uiteindelijk concludeer ik dat AM niet staat voor Arctic Monkeys, maar voor ante meridiem, een plaat voor in de ochtend dus. Doet geen vlieg kwaad en heeft toch nog een (weliswaar klein) scherp randje om het leuk te houden.

Voorlopige hoogtepunten: No. 1 Party Anthem, maar toch ook vooral de afsluiter: I Wanna Be Yours. Niet verrassend de twee nummers die het meest teruggrijpen naar de eerste albums (de rustpunten, zeg maar).

Sarcasme?