Arctic Monkeys - AM (2013)

Wordt elke luisterbeurt toch weer iets beter, 0.5 verhoogd!

Goede plaat inderdaad. Ik ben niet een groot liefhebber van de Arctic Monkeys, hoewel ik Humbug zeer prettig vind, maar ook deze slaat weer aan.

Nog 2 luisterbeurten te gaan voor 5 sterren.

Dat gaat op een gegeven moment toch ophouden

Arctic Monkeys is één van de weinige Britse bands van de laatste jaren die keer op keer een sterk album uitbrengen. Ik ben het absoluut niet eens met degenen die vinden dat het na hun debuut bergafwaarts gaat. Arctic Monkeys is na het (overroepen) debuut gegroeid en is duidelijk veelzijdiger en volwassener geworden. Dit album is daar het overtuigende bewijs van: slim en subtiel opgezette popsongs die per luisterbeurt groeien en Alex Turner legt meer dan ooit gevoel in zijn zang. Misschien dat er geen song bovenuit steekt maar het is een evenwichtig album van een band die zich nog een langere tijd zal handhaven.

Er zit veel waarheid in deze post maar niet dat het debuut overroepen is. Dat is echt een geniaal album, dat zelfs na een 200tal luisterbeurten even genietbaar blijft.

Ik zie in vrijwel alle lijstjes Suck it and See als minst gewaardeerde Monkeys album staan. Apart, voor mij was dat album vernieuwend en op een paar mindere nummers na enorm constant. AM is dan weer een album wat voortborduurt op de ingeslagen weg van SIAS, maar met net voldoende variatie om mij alweer tientallen fijne luisterbeurten te geven. Arctic Monkeys is uitgegroeid tot misschien wel de beste band van zijn generatie, en bewijzen keer op keer dat de hype die in 2005 deze jongens in no-time tot gearriveerde krachten in de muziekwereld maakte, volkomen gerechtvaardigd is.

4,5*

Vaak luisteren doe ik hem niet meer, wel ben ik beter gewend aan de sound.

Het zit allemaal toch best behoorlijk goed in elkaar. Halfje verhoogd

Ik doe er eentje bij. Ik blijf luisteren.

Het was in het voorjaar van 2012 dat drummer Matt Helders te kennen gaf dat het nieuwe album van zijn band een steviger geluid zou krijgen, iets in de lijn van de spontaan uitgegeven single R U Mine? Dat werd het uiteindelijk niet. R U Mine? is het antwoord op de eerste twee albums en is één van de onderdelen die van AM, het vijfde album van de heren uit Sheffield, het meest complete album tot nu toe maakt.

Al vanaf de opener maakt de rit door de woestijn in de vorm van Do I Wanna Know? veel indruk. De damp komt er vanaf met teksten als “that the nights were mainly made for saying things that you can’t say tomorrow day”, gezongen op een manier zoals alleen Alex Turner dat kan. Het is sexy, energiek en herkenbaar in bepaalde opzichten. Hierna volgen nog R U Mine?, One For The Road, Arabella en I Want It All, de stevigere kant van het album. One For The Road experimenteert flink met de stemmen van Helders en O’Malley, de bassist van de band. De hoge falsetto vocalen van de twee hebben een grote stempel gedrukt en zetten voor een flink deel ook de sfeer neer op dit album. Voeg daar in One For The Road ook een aantal ooh-ooh’s aan toe en je hebt een nieuwe toonzetting te pakken. De gitaren, drums en bassen lenen zich zeer goed voor deze stijl. Zeker als je bedenkt dat er heel wat invloeden aan te pas zijn gekomen.

Denk aan Black Sabbath op Arabella en Lou Reed op Mad Sounds. Het drumwerk en bass kun je dan weer koppelen aan OutKast, Dr. Dre en zelfs D12. Spannende combinaties als je die namen vooraf zou selecteren en daar je referentie van maakt. De aapjes weten dit als geen ander op het moment te verpakken in aansprekende en sfeervolle nummers. Vanaf I Want It All worden de grove hiphop elementen omgezet in twee fantastische rustmomenten; No. 1 Party Anthem en Mad Sounds. Het eerste is op voorhand al een klassieker als Turner op meeslepende wijze “Come on, come on, come on” zingt. Niet zo’n spectaculaire tekst, maar de opbouw van het nummer en het laatste deel weet je onmiddellijk te raken. Mad Sounds leunt op het voorgaande, maar weet minder indruk te maken. Wie weet komt dat door het bekende “ooh la la la la.”

Na een rustpauze van een ruime zeven minuten schittert de band in de volle productie van Fireside. Opnieuw die diepe bassen, de mysterieuze stem van Turner, het drumwerk van Helders en een duidelijke knipoog naar de jaren ’60 aan de hand van de vele ‘shoo-wops’. Wat mij betreft een van de favorieten. Nog een favoriet is Snap Out Of It, het aanstekelijkste nummer van de band tot nu toe. Je krijgt hem na meerdere luisterbeurten absoluut niet meer uit je hoofd. Datzelfde geldt voor Knee Socks met een bezwerende Josh Homme als achtergrondvocaal aan het einde van het nummer. Een perfecte combinatie als Turner zingt over Be My Baby, het openingsnummer van The Ronettes in Mean Streets, een film van Martin Scorsese uit 1973. We blijven nog even in de jaren ’70 met de tekst van John Cooper Clarke op ‘I Wanna Be Yours.’ Prachtig hoe beeldend deze man schreef; “I’ll be at least as deep as the Pacific Ocean”, en hoe Arctic Monkeys Clarke op moderne wijze laten herleven. Een hele diepe buiging voor de constante kwaliteit van de band en voor de vakmanschap op dit album.

Ik kan niet anders dan weer een halfje te verhogen. Vijf volle sterren voor AM!

Mooi geschreven review! Ben het in grote lijnen met je eens behalve over No.1 Party Anthem en Mad Souds, ik vind dat zelf de twee minste nummers en het daar een beetje inkakken op het album.

Come on, come on, No.1 Party Anthem is fantastisch.
Mad Souds heeft alleen het probleem dat het volgt na een andere rustige song.
Oplossing: voeg tussen deze 2 songs bonustrack 2013.
of gewoon skippen als je het wo-la-la-la echt niet trekt.

Toch maar verhoogd met een halfje. Enkel nummer 6 en 7 vind ik matig. Daar staat een hoop moois tegenover. De toevoeging van falsetto tweede stem en koortjes is geweldig. Elk nummer is geweldig om verschillende redenen. De tekst of een geweldige solo, een lekker bas lijntje of een catchy refrein. Soms combinaties hiervan. En R U Mine is een instant klassieker, wat een geweldig nummer!!

One For The Road is de nieuwe single. dus hopelijk binnenkort ook een nieuwe B-track

videoclip van one for the road:

YouTube - Arctic Monkeys - One For The Road (Official Video)

Arctic Monkeys release their new single 'One For The Road' on Monday 9th December 2013.

'One For The Road' is available digitally now and on 7" vinyl via the Official Store.

The 7" single will be backed with an exclusive b-side, 'You're So Dark'.

Ook bij een metalwebsite wordt er aandacht besteed aan Arctic Monkeys, zo schreef ik een review van deze plaat voor Zware Metalen:

In één klap een hele grote band zijn. Arctic Monkeys overkwam het met Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not in 2006, een album dat inmiddels als een moderne klassieker te boek staat. De Britten zorgden voor een frisse wind in de rockwereld met puntige songs en zeer goede teksten van Alex Turner. Josh Homme van Queens Of The Stone Age zat aan de knoppen bij het derde album genaamd Humbug en dat was te horen...

Lees hier verder.

Mooie recensie Mike, ik kan me goed in je mening vinden. En ook erg mooi natuurlijk dat een site als Zware Metalen aandacht besteden aan Arctic Monkeys

weer een verwacht top album van de monkeys! waar ik eerst nog vrij weining empathie had met hun hitsingle 'why do you only call me when you're high' valt hij nu niet meer uit mijn hoofd te krijgen.

nummers als "do i wanna know" en "one for the road" lekker onderuitgezakt genieten.
bij "R U mine" kwam weer ff het 'whatever people say i am, that's what i'm not' gevoel terug.

genieten dus weer! ik ben dik tevreden!

Berichten verplaatst naar Arctic Monkeys

Ik heb het gevoel dat dit een ''groeiertje'' wordt.

Dat "groei gevoel" klopt.
Een Album van 12 songs, grofweg dus 12 luisterbeurten. afhankelijk van het monkeys fan gehalte...
Mijn gevoel zegt ook dat dit m'n nr 1 van 2013 is. De diversiteit, de gitaren, de samenzang en het schrijftalent van Alex. Ik heb geen enkel bezwaar. en zie ook geen concurrentie meer.

ff kort door de bocht : dit album klinkt als; Smashing Pumpkins meets Black Sabbath , heel lekker !!

Dat is zo kort door de bocht dat ik zowat een boom raakte tijdens het lezen van deze opmerking.

Dat zijn nu eens twee groepen waar ik absoluut niet aan denk als ik naar deze plaat luister.

R U Mine, Arabella?

Dit blijft toch een sterk album. Zoals ook de andere albums van de AM blijf ik dit luisteren. Het verveelt nooit. Hele hele dikke uitschieter is toch echt No. 1 Party Anthem, wat een briljant nummer

Ik Quote dit met liefde: eindelijk een medestander. na te veel kritiek op deze geweldige song, het tegendeel bevestigd.De ontdekking van dit nummer was voor mij de doorslag naar 5*.

Ik schreeuw vanaf de dag van de release (lees: het lek) al dat dat het beste nummer op deze plaat is. Is nu voor mij nog steeds zo

NME zet AM op de eerste plaats in de 50 best albums of 2013.

De verzamelde pers van NL zet AM op 4. Check hier de lijst.