Camel - Mirage (1974)

Moonmadness en Mirage zijn wat mij betreft een tandem waar eigenlijk niet uit te kiezen is. 2 van de beste platen ooit. Snow Goose is ook prachtig, maar op een andere manier. Moeilijk uit te leggen. Debuut album is ook errug goed. Dan het tandem Rain Dances / Breathless, wat andere koers (want andere bassist/zanger) maar ook fantastische platen. Daarna verlaat ook toetsenist Bardens de groep en dan wordt het allemaal wat wisselvalliger (maar de Andy Latimer project heeft fantastische platen afgeleverd).

Als ik ooit een epic top tien zou samenstellen, zou Lady Fantasy zeker in de top vijf staan!
Wat een nummer, perfecte opbouw en zang barstensvol emotie

weergaloos album.

'Lady Fantasy' is een geniaal nummer. De hele plaat ademt een bepaalde sfeer uit, en het is ook een erg mooi geheel. Ik heb niet zoveel met progrock, maar er zijn toch altijd van die platen die je toch raken. King Crimson kan dat, en ook dit 'Mirage' van Camel kan dat.

Mss maar gewoon het stigma progrock loslaten, want ik vind 90 van de 100 'prog'bands ook niet goed.
Maar Camel wel.

Geen slecht idee, Ozric. Ik was 'Thick As a Brick' van Jethro Tull nog vergeten!

Jethro Tull is ook eigenlijk progrock band. Maar een bluesband, die daarna alle stijlen als een sletje heeft afgewerkt. Of ben je dan juist een progrockband ?!?

Wel grappig, dat toen ik jong was, mijn eerste gave platen Mirage, Thick as a Brick, In the Court of... waren.
Tel daar nog bij op: Queen I t/m Night at the Opera, Octoberon en Everyone is Everybody Else van BJH en Seventh Sojourn en Long Distance Voyager van Moody Blues.
Toen heette dat nog allemaal symfonsiche rock.
Wist ik veel.

Maar die platen vind ik nog steeds allemaal te gek gaaf kicken.

Ik denk dat ik mss wel elke noot van Mirage uit mn hoofd kan neuriën....

Zo, dat was mijn eerste luisterbeurt voor een album van Camel. Viel me mee, maar ik denk dat ik deze nog wel een paar x vaker moet draaien om hem echt te waarderen.

Ik begin met 3*

Prachtig album van Camel.

Mooie stevigheid op heel wat momenten en geen periodes waarbij de aandacht dreigt te verslappen.

Ik denk dat Mirage een evenwichtig album is, eigenlijk van het type zoals je graag wilt dat de band rond Andy Latimer een cd lang moet klinken.

Van een dergelijk niveau heeft Camel gelukkig nog wel meer langspelers. Lady fantasy is de blikvanger, één van de hoogtepunten in de carriére van deze symforockers.

De livenummers zijn hier wat mij betreft overigens een aangename toevoeging.

Gisteren heb ik dit album voor 5 eur op vinyl kunnen kopen tijdens de meeting in Rotterdam en ik zeg nu: die break met gitaar- en keyboardsolo in Lady Fantasy: .

Prachtig album om op vinyl te hebben, alleen de hoes al !

Lekkere Prog plaat, leuke solo's, goede riffs en sterk gedrum. Maar toch hoor ik het geniale dat anderen wel horen nog niet, behalve in Lady Fantasy. Een meesterlijke track, ook de zanger ligt me niet zo. Ik start met een 3,5*

3 zangers!

Was me nog niet opgevallen, ik dacht dat het telkens dezelfde was.

Dat sterkt alleen je oordeel. Het zijn drie matige zangers.... Overigens zingt Doug Ferguson geen lead op deze plaat. Alleen Peter Bardens en Andy Latimer.

Doug zingt wel op het debuut en op Moonmadness.


Snow Goose is overigens een grotendeels instrumentele plaat, mocht je het interessant vinden....

Vind je de zang echt storend of vind je dat de zang gewoon weinig toevoegt?

Ik vind dat het weinig toevoegt, ik had liever gehad dat de plaat instrumentaal was.

Ik vind de zang ook niet veel toevoegen, maar ik vind het alsnog een steengoede plaat. Het stoort me totaal niet.

Camel is voor mij vooral een instrumentale band, die af en toe gebruikt maakt van zang. Soms passend, niet vaak aanvullend. Maar niet echt storend.

Hij blijft maar beter worden.....

Of de zang wat toevoegt, weet ik niet (ik vind van wel, ik vind dat ze prachtig kunnen zingen), maar zonder zang had je dit soort teksten gemist:
When he rides, my fears subside,
For darkness turns once more to light.
Through the skies, his white horse flies,
To find a land beyond the night.

Hou niet zo van Camel. Krijg altijd zo'n droge strot van die dingen.

Ik vind dat de band (of de re-issue-ers) best de opnamen van de Marquee-Club van 30 oktober 1974 op één cd hadden kunnen persen (net als Camel on the Road 1972 etc.)

De nummers die ik ken van dat optreden zijn:

Supertwister (3.14)
Mystic Queen (6.09)
Arubaluba (7.44)
Hommage to the God of Light (19.01)
Rhayader goes to Town (5.07)
The Snow Goose/Freefall (11.01)
Liggin'at Louis (6.33)
en
Lady Fantasy (14.22)

Dan heb je toch een lekkere liveplaat. Ik vraag me alleen af wat de volgorde was, en of er nog meer nummers zijn van dat optreden.

Snap trouwens nog steeds het commentaar over de zang niet.
Wat is er nou zo storend aan?
Ik kan geen enkel facet ontdekken dat me stoort.

Het is alweer bijna een jaar geleden sinds ik dit album had gekocht van een andere user hier, en nog heb ik niet laten weten wat ik ervan vond. Dat zal ik dan maar eens doen.

Mirage is natuurlijk een geweldige prog/symfoplaat. Alles wat ik op prijs stel in oude symfo komt hier mooi terug: heerlijke ritmewisselingen, prachtige rustige passages, wilde solo's met soms een net zo wilde begeleiding en natuurlijk het songwriterstalent dat de boel acceptabel aan mekaar kan rijgen. De zang op zich is geen virtuoos natuurlijk, maar wat ie doet doet ie goed en met name bij Freefall vind ik dat juist de zangpartij enorm veel toevoegt. Plaat is voornamelijk instrumentaal natuurlijk, maar als de kracht van de band daar juist ligt dan is dat geen enkel probleem, zo ook hier dus niet.

Bedenk wel dat er op deze plaat twee mensen zingen: Peter Bardens en Andy Latimer...

Andy op White Rider en Lady Fantasy en Bardens op Freefall. Al is Freefall volgens mij samengezongen.

Ah ok ik dacht altijd dat Latimer de enige zanger van Camel was... maar ze klinken allebei sowieso niet slecht.

Op het debuut zingt zelfs Doug Ferguson nog een liedje mee, en later gaan ook Colin Bass, Richard Sinclair en Chris Rainbow liedjes zingen.

In de jaren 90 is Andy inderdaad de enige (met wat bijdragen van Colin Bass)...

... (en van David Paton)...

Ik stond op een 3,5 en ik dacht deze moet toch omhoog, dus ik een halfje er bij maar als ik deze dan beluister met als orgastisch hoogtepunt de laatste 2 nummers van dit album kan ik toch weinig anders dan een 4,5 geven. Man man wat een trip!