Camel - Mirage (1974)

Wish You Were Here is ook lang niet het beste album van Pink Floyd. In dat geval vind ik Mirage inderdaad spannender. Animals overtreft ie net niet.

Laten we het wel ontopic houden.

Niet spannend is wellicht wat vaag uitgedrukt en aangezien Kingsnake zo nieuwsgierig is en anders waarschijnlijk niet kan slapen:

Symphonische rock is sowieso niet mijn genre, maar je wilt weleens wat dingen uitproberen. Dan ga je opzoek naar een album dat goed staat aangeschreven en gaat lekker onbevangen zitten luisteren.

De lange instrumentale stukken spelen niet op mijn gevoel, ze maken niets los. Dit geldt ook voor het stemgeluid. Dan hoop je op wat sterke teksten, maar ook die vind ik niet aansprekend. En zo kom ik op een vrij lage score uit.

Als er iemand op mijn gevoel speelt is het Latimer wel! Wat een emotie kan die man in z'n spel brengen (en z'n gezicht speelt elke noot mee, check maar eens een video opname en dan vooral de Lady Fantasy uitvoering op Pressure Points!). Luister nog eens naar de stukjes in Lady Fantasy vanaf 5:11, 6:50 en 12:04. Zooo gevoelig mooi! Verder is Mirage meer een rock/swing plaat dan een gevoelsplaat misschien. Maar wat rockt en swingt dat lekker zeg!!

Sterke teksten vind ik ook niet echt op dit album, hoewel een nummer over Gandalf me dan toch tekstueel wel weer aanspreekt:

"Once he wore grey, he fell and slipped away from everybody's sight."
"The wizzard of them all came back from his fall, this time wearing white."

Verkeerde kerel ge-quote, kerel

Wow, jij bent snel! Just corrected...

(maar hoe krijg ik die naam nou vetgedrukt?)

[ quote = " haveman " ]...... [ /quote ]


maar dan zonder spaties

got it, thanks

In alle opzichten toch een behoorlijk sterke Camel plaat vind ik.

Voor die typische Latimer look tijdens een solo zie:

Kamerado Photography

Ik vind de instrumentale stukken juist het sterkste en het krachtigst. Maar ja, dat is mijn mening.

Dat Camel geen goede zanger(s) kent, hoor ik vaker.
Nu geef ik geen zier om goede zang en/of goede teksten.

Ik houd van muziek in de eerste plaats en dan pas stemgeluid en teksten.

Binnen de symfo zijn de 'goede' zangers zowiezo op een hand te tellen (Peter Gabriel, Jon en Ian Anderson, Fish, Steve Hogarth en toen waren we er wel).

Maar los van wat anderen vinden van Andy, Peter en Doug als zanger, het werkt prima, vind ik. Hoeven ze ook geen plaatsje af te staan aan een allesopeisende leadzanger.

Andy Latimer moest hier als zanger nog een beetje groeien en die anderen zingen natuurlijk ook niet echt de sterren van de hemel. Bijzonder hi-fi klinkt het allemaal ook niet, dat helpt natuurlijk niet mee. Later zou Andy Latimer zich toch wel tot een van mijn favoriete zangers ontwikkelen.

Het past inderdaad gewoon goed bij Camel. Bij het lijstje goede symfo zangers zou naar mijn smaak Greg Lake ook thuishoren.

En John Wetton en Richard Sinclair dan ook.
Maar echt goede zangers heeft de symfo nooit gehad, tenminste dat vindt iedereen. Pas met de neoprog is de kwaliteit van de zang belangrjiker geworden.

Maar goed, ik vind Camel altijd wel lekker persoonlijk klinken, van Mystic Queen tot en met Song within a Song, het doet me wel wat, die zang.

Tja, wat heet een goede zanger. Neil Young vind ik persoonlijk nergens naar klinken, maar men vindt kennelijk dat hij 'emotioneel' of 'puur' klinkt en dan mag er ineens van alles.

Nou ja, dan kan Adrian Belew er ook nog wel bij! Maar King Crimson is wat dat betreft wel vergelijkbaar met Camel: steeds weer andere zangers, maar het maakt eigenlijk niet zoveel uit wqie er precies zingt.
Bij Camel valt het wisselen van de zangers eigenlijk nauwelijks op. Het zal er waarschijnlijk idd aan liggen dat de muziek zelf al interessant genoeg is (tenminste zo interpreteer ik jouw opmerking). Persoonlijk vind ik daarnaast het karakter van iemands stem vaak belangrijker dan technische vaardigheid.

Dit album heb ik nog op een cassettebandje staan, zo'n 20 jaar geleden gekregen van iemand die zéér into symfo was, en mij daar graag kennis mee liet maken.

Momenteel draai ik weer wat van die oude tapes, en voor het eerst in een jaar of 15 luister ik weer naar Mirage. De produktie klinkt nogal ouderwets maar dat mag ook wel voor een plaat die werd gemaakt toen ik nog in een luier rondliep.
De zang is nogal magertjes. Zoals hierboven al geconstateerd werd zijn goede zangers binnen de symfo dun gezaaid (iemand nog wel eens iets gehoord van Damian Wilson of Paul Menel?)
Gelukkig maakt de muziek veel goed. De ijzersterke melodieën geven de lange nummers genoeg 'hook'om de aandacht vast te houden.

Conclusie; gooi je oude tapes niet weg, er kan veel moois tussen zitten...

of je koopt gewoon de cd


maar ergens zit er waarheid in, ik ben muziek kwijt die ik nergens meer kan krijgen en dat is nie fijn

Je gaat me niet zeggen dat je Paul Menel een goede zanger vond? OK, op plaat is hij dik in orde maar ik weet gewoon op basis van live-opnamen en van mensen die hem live aan het werk hebben gezien bij IQ dat hij live niet echt sterk was.

Damian Wilson maakt tegenwoordig weer volledig deel uit van Threshold....... voor zo lang het duurt

Thanx voor de (s)info, Chris. Ik zal Threshold n's checken...

Dat ik Paul Menel best een OK zanger vind, is me al eerder op verontwaardigde reakties komen te staan:
IQ - J'ai Pollette D'Arnu (1991)
Maar ik moet er eerlijk bij zeggen ik heb 'm nooit live aan het werk gezien.

On topic: de zang op de Camel-platen die ik ken, vind ik niet sterk. Maar omdat de zang op Mirage niet zo'n prominente plaats inneemt, komt de muziek juist heel goed tot z'n recht.

Ik heb ze live gezien in 1974.
Doordat Ad Visser ze destijds draaide in zijn radio programma Superclean Dreammachine werd mijn interesse gewekt.
Wat een band!
Na deze plaat werd het wel allemaal wat softer.
Als je dit je bevalt luister dan ook eens naar Caravan: In the land of grey and pink.

Voor mij blijft Mirage het allerbeste wat Camel te bieden had. Een progrock plaat van een zeer hoog niveau. Lady Fantasy is alweer zo'n fantastich nummer die voor mij de hemel mag ingeprezen worden.

Wat een fantastische plaat is dat. Klasse!!!

Ondertussen is de muziek van de 2 eerste Camelplaten goed in de hersenpan doorgedrongen en ik geniet nog meer, en ja, ik kan niet anders, ik verhoog van **** naar de maximale ***** het moest maar niet zo vernuftig en goed zijn, neh!

ik weet het niet. aan de ene kant is dit enorme klasse muziek. aan de andere kant heeft camel voor mij gevoel iets wolligs en mag het allemaal wel wat puntiger. Niet dat dit geen mooi album is maar mijn aandacht verslapt wat na enkele luisterbeurten.

wolligs? ga je mond spoelen!

Tsja, ik weet niet hoe ik dat anders moet zeggen.
Camel mist soms een beejte pit maar mischien komt dat omdat de ietwat minder sferische en enigszins duistere progrock mij meer ligt.(King crimson,rush,vdgg)

Dat dingt overigens weinig af aan het hoge speelniveau van de heren. lady fantasy bijvoorbeeld is niets minder dan een meesterwerk.

mischien ligt het wel aan het feit dat camel geen echt sterke leadzanger heeft gehad.

Ik vind eigenlijk dat er niets mis is met de zang.

En dan dat muzikale niveau zeg!

Sterke leadzangers is voor popmuziek.

Een heleboel topbands in mijn opinie hebben geen topzanger, (Wishbone Ash, Monster Magnet, Camel, Motorhead, RHCP, en noem nog maar op).

Ieder natuurlijk zijn eigen voorkeur, maar ik geef geen zier om goede zang, net zozeer ik geen zier geef om teksten.

Camel luistert voor mij zo enorm lekker weg, en daarbij klinken Peter en Andrew zo heelijk symapthiek, dat ik ze eigenlijk nog topzangers vind ook

En spijtig dat The Snow Goose niet van zang is voorzien.

Een nummer is voorzien van ah ahaaah aaahah.

en een ander nummer van oeeoeoeoh oeoeoeh oeh

Weet je, het hoeft allemaal niet zo puntig te zijn allemaal. Ben een groot King Crimson en Yes liefhebber maar integenstelling tot hen kun je mij echt altijd wakker maken voor Camel. Dat gaat er altijd in terwijl ik voor die anderen altijd echt wel in de bui moet zijn.

Juist het feit dat het misschien wat wolliger is, maakt het dat het zo ontzettend lekker wegluistert.