Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

Het nummer is in een redelijke kwaliteit te vinden op de bootleg "Perfect Days: now and then". Daarnaast is er een bootleg (Night Companion oid) met de valse demo's.

De 3 hitsingles zijn zeer aardig, het aflsuitende trio prima en de andere drie nummers maar zozo. Kom ik uit op een 3,5

Wat mij betreft zijn vooral I Take The Dice en Cracks In The Pavement de boosdoeners.

En The Reflex mist de kracht en souplesse van de single remix.

Maar er blijft genoeg over om van te genieten.

Dat zeg ik toch ook

Reflex.. zeker mee eens.. cracks.. ook.. (denk dat ik dat zelfs een van DD's zwakste nummers vind)

Maar Take the dice... da's een heerlijk DD nummer wat precies past in die tijd..... een hoogtepunt voor mij op dit album samen met Of crime & passion

Of Crime And Passion vind ik ook top, hoewel de productie aalglaad is. Bij I Take The Dice stoor ik me aan de overdreven pompeuze synths. Ik mis de heilige samenwerking met gitaar en bas. En verder ligt de melodie me niet zo.

Seven and the Ragged Tiger haalt het voor mij niet bij het debuut en Rio, al heb ik er toch een zwak voor. Het was m'n allereerste LP. De deluxe versie heb ik dus zonder aarzeling in huis gehaald.

En klinkt-ie echt zo vreselijk als de recensies op internet doen geloven? Ik heb er ook wel belangstelling voor, maar als ik de reacties op Amazon.co.uk lees, schrik ik me wezenloos. Dit brengt mij toch wel erg aan het twijfelen. Wat zijn jullie indrukken over de geluidskwaliteit?

De rock is er volledig uitgeproducet door Alex Sadkin.
Die deed leuke dingen bij Grace Jones en Thompson Twins,
maar hier moeten bas, gitaar en drum naar de achtergrond.

Op de voorgrond enkel synths, vocalen en wat percussie.
Althans mijn indruk.

Maar met de deluxe 2CD set heb je ook
alle bijhorende singles remixen in huis.

Blijft met de twee eerste albums toch een triptiek.

De geluidskwaliteit valt mij zeer tegen. Inmiddels heeft EMI zelfs een officieel statement naar buiten gebracht die op duranduran.com is geplaatst:

“It has come to our attention that some fans have suggested that the mastering on the recently reissued editions of ‘Duran Duran’ and ‘Seven And The Ragged Tiger’ is incorrect. Mastering is always subjective, and we acknowledge that the mastering on these versions is different to that of previous remasters, however that does not necessarily make it wrong. We have received both positive and negative comments about the mastering which is usual for any project – although those that don’t like the sound of these new records are by far in the minority. We will always take on board constructive criticism and act upon it, where we believe it appropriate, and we respect the opinions of the fans. However, in this case there have been some personal comments about the mastering engineer that were highly offensive, wholly inappropriate and unjustified.

There is a glitch due to tape deterioration in the camera clicks at the very start of Girls On Film on the Duran Duran album. Whilst this glitch is not ideal, as it is in the camera clicks and not within the main body of the music, there are no plans to replace any discs."

Ik heb een voorkeur voor de 2003 remaster. Daar is wat respectvoller omgegaan met de EQ's.

The Reflex is het beste wat deze Bagger Tiger te bieden heeft. Doe daar nog New Moon on Monday bij en Union of the Snake en dit album zou net zo goed op een single uitgebracht kunnen worden. Waarbij Union de voorloper van The Wild Boys is, klinkt nagenoeg hetzelfde. Nee, dit is het niet. Ben blij dat mijn platenspeler de rest vanzelf skipt, door de kwaliteit van de lp, hoef ik dat tenminste niet zelf te doen. Daarnaast vind ik LeBon een irritante stem hebben.

Dan vraag ik me af waarom je uberhaupt de moeite neemt om dit te luisteren?

In welk opzicht lijken deze nummers in vredesnaam op elkaar? Tempo, melodie en toonsoort zijn verschillend.

@lennon...ik heb dit album geluisterd, omdat ik het voor weinig op lp heb gekocht en van mening ben dat Duran Duran, prima nummers heeft gemaakt...alleen een heel album van Simon, is mij net wat te gortig, blijkt.

@Wolfgang...ik vind dat de zanglijn nagenoeg hetzelfde is en de melodie, sfeer wel veel overeenkomsten heeft, maar goed das mijn gehoor..verder wel een goed nummer.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb beide net nog even geluisterd en de intervallen bij beide zangpartijen zijn in het begin gelijk, de toonsoort niet. Ik moet je derhalve toch gedeeltelijk gelijk geven, maar ik ben het niet met je eens!

Wat betreft de zanglijn, qua structuur en tonale intervallen, heeft Madjack wat mij betreft helemaal gelijk. Dat me dat nooit eerder is opgevallen is me een raadsel. Voor de rest lijkt de song Union of the Snake in mijn opinie geenszins op Wild Boys..

Ik ben een Duran Duran fan maar deze album was een beetje te commercieel.

toch nog even een klein lansje breken voor seven and the ragged tiger. ik vind hem toch te weinig credit krijgen. hij is ontegenzegenlijk minder dan het meesterwerk Rio , maar zeker niet slecht. New Moon on Monday vind ik 1 van hun beste nummers , en andere single union of the snake is ook niet slecht. Over The Reflex verschillen de meningen maar ik heb liever de plaatversie dan de fle-fle-flex versie (maar ik geloof dat ik hier zowat de enige ben).

dan de album-tracks : ik kan of crime and passion erg goed hebben en shadows on your side ook.
blijft ( instrumental tiger tiger buiten beschouwing gelaten) nog de geniale afsluiter seventh stranger over , en mindere goden cracks in the pavement en take the dice over.

dan kom ik tot de conclusie dat dit minder is dan Rio maar eigenlijk wel beter dan de latere output van de durans, want kom op, op de nieuwe "comeback"staat toch niets van het niveau new moon on monday, seventh stranger of of crime and passion?

toch staat die een volle punt hoger als deze.

echt dit is niet zo'n slechte plaat, ondanks die 80's productie ( waar ik me niet eens zo aan stoor)

Vreemd dat deze zo laag gewaardeerd wordt.

Het meesterlijke 7th stranger (klassieker), cracks in the pavement is prachtig en crime and passion is een lekkere meezinger.

Alle platen van Duran Duran zijn nu eenmaal ondergewaardeerd. Ze werden maar al te vaak afgeschilderd als showroomdummies. Het vrouwelijk schoon werd maar al te vaak histerisch. Zeker in hun beginfase 1981-1984. En het mannelijk volk met een laag muzikaal gevoel kreeg er de stuipen van. Hedendaags is de wonde nog niet echt hersteld zo blijkt.

je bedoelt dat dit gewoon een zeer matige plaat is, met te gemakkelijke deuntjes en een (te) kazige jaren 80 sound. De twee voorgangers zijn een paar klassen beter.

Persoonlijk vind ik Rio en het debuut ook wel een stuk beter. Maar die kazige plaat mag er zeker nog wezen.

Perzoonlijk vind ik dit heerlijke meebler-muziek voor onder de douche:

Reflex, New Moon on Monday, Union of the Snake - al moet ik toegeven dat het een beetje iets heeft van jeans met colbert, Signum-shirts, gel in het haar, bacootjes en erop uit ... chasing.... pavements?

Totaal vormeloze plaat zonder enige interessante melodie en met alleen maar brallerige onzinteksten, met uitzondering van het slotnummer dat dan ook wel meteen weer echt fantastisch is. Hun debuut vond ik erg leuk, en van Rio was ik helemaal gek -- en toen kwam deze plaat. De ultieme afknapper. Flè-flè-flè -- ik krijg er spontaan weer braakneigingen van.

Heb je dit album wel beluisterd? Het Fle-Fle-Fle komt helemaal niet voor in de albumversie...

Touche

Toch wel, zelfs direct na uitkomst in 1983. Ernstig teleurgesteld, hoewel ik het daarna toch ook nog heb geprobeerd met hun live-album Arena (ook met maar één sterk nummer c.q. één nummer in een sterke live-versie, Careless memories). Ik heb Seven and the ragged tiger gedurende een aantal jaren nog eens geprobeerd (want Rio bleef ik toch leuk vinden), maar vond hem elke keer weer even slecht, dus toen mijn vinyl een jaar of tien geleden definitief de deur uitging is deze plaat meegegaan zonder digitaal vervangen te worden. Inderdaad herinner ik me niet meer dat de albumversie van The reflex niet het gehate Flè-flè-flè bevat, en de versie die je nog wel eens op de radio of in kroegen hoort is natuurlijk de singleversie, dus vandaar mijn verwarring. Maar ik heb de plaat dus wel degelijk (goed) beluisterd.

Jammer dat je hem na al die jaren niet eens opnieuw beluistert dan.
Wie weet hoor je vandaag dingen die je toen niet hoorde of omgekeerd.

Het is geen sterk Duran Duran album, dat geef ik toe, maar 1 sterretje ...
Aan zulke platen zou ik toch niet zoveel inkt en tijd besteden na al die jaren.

In de Classic Album serie over het album ‘Rio’ vertelde LeBon dat ‘Rio’ het einde betekende van de onschuld van Duran Duran. Ik vind dit goed hoorbaar op album nummer 3, Seven and the Ragged Tiger.

Het geheel klinkt té gelikt en overgeproduceerd, waardoor de spontaniteit verdwijnt en het geheel dus klinkt als een marketingformule. Het is duidelijk dat Duran Duran uit was op ‘werelddominatie’ met dit album. Jammer, want er staan natuurlijk wel een aantal prima nummers op het album, die nu in de productie wat te gladgestreken worden.

Het album moet het natuurlijk hebben van de drie briljante nummers (het Bowie-eske) 'New Moon on Monday’, ‘Union of the Snake’ en ‘The Seventh Stranger’.
De albumversie van ‘The Reflex’ mist iets in mijn optiek (en ik bedoel niet het “fle-fle-fle-flex”), hij is wat fletser waardoor deze wat minder sterk is dan de singleversie.

De overige nummers zijn allemaal prima, al is de ene ('Of Crime and Passion'/'Shadows on Your Side') wat beter dan de andere ('Cracks in the Pavement'). Alleen het instrumentale ‘Tiger Tiger’ had voor mij niet gehoeven.

Tegen de stroom van deze site in, geef ik dit album een duidelijk hogere beoordeling dan de voorganger Rio. Wellicht heeft het iets te maken met nostalgie (ik weet nog precies hoe het Maxell cassette bandje eruit zag waar SATRT opstond eruitzag), maar ik ben veel meer onder de indruk van Union of the Snake en, met name, New Moon on Monday dan van Hungry like the Wolf en Save a Prayer. In zijn algemeenheid vind ik Rio eenvormiger dan deze. Luister naar Of Crime and Passion en daarna naar het schitterende the Seventh Stranger. En daar ligt een wereld aan prachtige songs tussen.
Helaas staat er ook een absoluut dieptepunt op deze plaat. En dat is nu juist de grootste hit. Noch de Nile Rodgers bewerking, noch de albumversie kunnen mij erg bekoren. En dat was, in mijn herinnering althans, in 1983 al niet anders.
Al met al een album dat ik, hoewel niet vaak, toch graag nog eens opzet.

Prachtplaat van Duran Duran. Weer vele muzikale hoogtepunten vooral op basgitaar: nummers als 'Of crime and passion', Shadows on your side' en 'TigerTIger' zijn dé hoogtepunten voor mij.