Golden Earring - Cut (1982)

Waarom zou je een korte versie van Twilight zone willen hebben?

Ik heb die single thuis liggen, en die is echt niet beter dan de lp versie.. sterker nog, de edit doet het nummer geen eer aan.. (de b kant is trouwens ook niet hun beste werk)

Er wordt ook niet gerept over goed of slecht, wel over de compleetheid van dingen.

Trouwens, dat kan iedereen dan voor zichzelf bepalen, of het goed of slecht is!

Mooie bespreking van de raaf (deric raven) met de verse avatar... zo zie je maar dat jeugdherrineringen bij beleving van muziek soms erg doorslaggevend zijn van hoe je perceptie van een bepaalde plaat is.
Ik vind Cut nu niet bepaald hun beste, ook als staan er 2 dijken van songs op, 1 en 6 uiteraard;
Maar belangrijk is ook altijd in welke fase van je leven je voor het eerst iets hoort, ik kan me goed voorstellen dat deze plaat met de herinneringen aan hoe deric samen met zijn vader dit album ging halen... de percepite er voor hem erg zonnig inkleurt.

Sterk album vind ik dit. Ik kende een aantal nummers eerder in hun live uitvoering en ja, dan zijn de studio versies wel ietsje minder (Future, Devil). Toch vind ik de andere nummers ook zeker niet slecht. Ik hou van dat typische jaren 80 geluid en dat begint hier bij de Earring z'n intrede te doen. Vorig jaar in New York in een smoezelig achteraf winkeltje zat ik door rekken met lp's te snuffelen en ineens zag ik de hoes van Cut voor me! De Amerikaanse persing uiteraard en nog in prima staat ook! Geweldig moment en voor 2 dollar gelijk mee genomen. Die verkoper keek echt op een manier van; hè hè eindelijk ben ik van dat ding af

Bij de meeste Earring CD's heb ik hetzelfde gevoel, de hitsingles zijn prima, voor de rest is zoeken naar goede tracks. Deze is daarop geen uitzondering. Twilight Zone beschouw ik als buitencategorie, The Devil Made Me Do It scoort ook goed. Dan resteert er niet heel veel om over naar huis te schrijven. Het klinkt dan wel aardig maar veel is vulmateriaal.

in ieder geval de albums eind jaren 70 en 80 lijden onder dat euvel . Het geheel wordt afgeleid door een ijzersterke single ( in dit geval Twilight Zone .)
Betekent overigens niet dat de albums per definitie slecht zijn , maar springen er ook niet echt uit . Cut kent inderdaad wat vullers die niet direct een memorabele indruk achter laten .
Voordeel is hier wel dat The Earring weer wat frisser en energieker klinkt . Ik denk dat ik het album toen beter vond dan nu .

Ben ik het niet mee eens! Wel met het feit dat op elk album minimaal één sterke single staat maar de rest afdoen als 'vulmateriaal' gaat me veel te ver. The devil made me do it vind ik in deze versie één van de mindere nummers op dit album. Maar songs als Lost and found, Chargin' up my batteries, Future en Last of the Mohicans zijn prima! Al blijf ik erbij dat al die nummers in de live uitvoeringen het allerbest zijn.

Future vind ik ook een erg goede song . Spelen ze af en toe nog wel eens live .

Ben het zeker met je eens vielip , sommige songs die op de plaat niet zo uit de verf komen , komen live meestal beter tot hun recht . Heeft helaas vaak met de produktie te maken .

Heeft zeker met produktie te maken! Luister maar eens naar de verschillen tussen de uitvoeringen op dit studio album en die op Something heavy going down. Laatstgenoemde versie is echt subliem!!!!

Toch wel zwakke plaat.

Klinkt allemaal een beetje inspiratieloos, uitgeblust, geen energie. Als een verplicht nummer.

Tuurlijk staan de grote hits op, maar zelfs die klinken nu 30 jaar later wat vlak, mat, ongeinteresseerd.
Misschien wat minder pep?!

Dat was vooral net na Rader Love toch?

De periode dat Herman Brood en Barry Hay de Peppie en Coke-ie van Nederland waren

ja, maar blijkbaar was dat dan toch uitgewerkt tijdens de opnames van deze plaat.

Zelfs een plaat als Dynasty van Kiss (toen door mij verafschuwd, maar is nu toch wel te pruimen) klinkt vele malen energieker, geinspireerder en met meer power !

Naast Twilight zone heb ik The Last of the Mohicans nog aangevinkt als tweede, 'betere' track.

Gek is dat, dat één nummer verantwoordelijk kan zijn voor een hele opleving van een band, terwijl de rest van het album zich op uiterst bedenkelijk zwak ijs begeeft.

De beste kwalificatie die volgens mij nog aan Cut kan worden gegeven is 'het gaat maar het houdt niet over'. Ik heb er ook nog nooit moeite voor gedaan de LP Cut te vervangen door de CD-versie. Dat spreek op zich al boekdelen.

Na Cut heb ik ook alleen nog maar Hillbrook USA gekocht, en daar zit volgens mij ruim 20 jaar verschil tussen.

The Devil Made Me Do It klinkt ook niet verkeerd.
Prima opener, er zit alleen niet echt een lijn in het album.
Opvolger N.E.W.S. rockte weer een stuk meer.
Ben over het algemeen meer een voorstander van de zang van Hay dan van Kooymans.
Kooymans haalt te vaak de energie uit de nummers; terwijl hij als tweede stem weer wel wat toevoegt.

Weekend Love als uitzondering.

Ik mag Kooijmans wel graag horen . Barry Hay is natuurlijk de Leadman , maar Kooijmans heeft wel een prettig stemgeluid . Voor de afwisseling helemaal niet verkeerd .

Ik wist niet beter dan dat Twilight Zone vier en een halve minuut duurde. Totdat ik de volledige versie van Radar Love tijdens de Arrow Rock 500 hoorde en ik me bedacht dat ik tot nu toe alleen maar de single-versies kende. Deze bleek dus ruim 3 minuten langer. Ik vond het nummer al geweldig. Nu, maanden later, staat het zelfs in mijn top 50. Hun beste nummer, en wellicht het beste wat van de Nederlandse bodem komt. Door de lage score heb ik dit album toch links laten liggen, maar zoals wel vaker moet ik bij dit soort bands niet naar de score kijken. Nu zal ik toegeven dat het niet mijn favoriete album zou worden, maar rond de 3,4* zou ik rechtvaardiger vinden. Enfin, ik heb me prima vermaakt met dit album. Misschien toch echt eens Moontan gaan luisteren!

leuke plaat ik denk stukken beter als albums uit de jaren 70 twilight zone blijft een erg mooi nummer

Altijd gefascineerd geweest door de albumhoes. Prachtig bedacht! Voor nederlandse begrippen misschien wel 1 van de beste albumhoezen van hollandse bodem. Wie weet er een mooiere of betere.?
In 1982 Besloten de haagse Fab four om het nog 1 keer te proberen. Ze zaten op het dieptepunt van hun bestaan. Ze trokken allang geen volle zalen meer en artistiek zaten ze ook in een wak. Samen met hun manager besloten ze het volgende: Als we dam stoppen, dan stoppen we maar met een grote klapper en of die dan aanslaat dat zien we dan wel. Kooijmans keek nog eens op zijn plank onafgemaakte songs en kwam daar een halfbewerkte song tegen. Hij sluitelde er een beetje aan en de song was af. De rest was lyrisch over dat nummer alleen moest er wel een verkorte versie van komen want bijna 8 minuten, dat zou geen radiostation draaien. De producer knipte de song precies goed en op maat voor de radio en de rest is geschiedenis: Twilight Zone werd in Amerika zelfs nog een grotere hit dan Radar love.
Het volgende was het album: Laten we het album een titel geven die voor nederlanders niet uit te spreken is. In 1982 was een woord als CUT erg controversieel. De DJ's op de radio vermijden het steevast om de titel van het album te noemen. Dus de heren hadden in feite wel een goede zet gedaan, want er werd over gesproken en toen er bij Twilight Zone nog een videoclip gemaakt moest wordenkwam iemand op het geweldige idee om daar de pas afgestudeerde Dick Maas voor te vragen.
Zo kreeg de Earring een doorstart die nu nog steeds gaande is

Het album zelf herbergt naast de bekende hits nog meer uitstekende songs: Future, Baby Dynamite en Secrets zijn prima songs. Er zit ook zeker een lijn in het album. De teksten hebben allemaal wel iets mysterieus, duisters of het heeft met het criminele circuit te maken

Met terugwerkende kracht kan ik van meerdere bands (ook Rush), die typische jaren-80 albums steeds beter waarderen.
Minder rock, maar wel betere productie en meer toevoeging van keyboards.
Dat kan ook op een complete ramp uitdraaien (Keeper of the Flame, hun slechtste ooit)
Hier vind ik het goed uitpakken, alhoewel ik "Prisoner of the Night" ook erg goed vind was het tijd voor een stijlverandering.
Sfeervol en warm, zo klinkt deze CD en de songs zijn prima.

Wat dat betreft kan ik er meer mee als hun latere jaren-90 platen.
Ja, ze rocken dan weer meer (alsof dat alleen al beter zou zijn) maar wel binnen het keurige 5 hooguit 6 minuten kader.
Die lange uitgesponnen nummers zijn verleden tijd, hier heb je tenminste nog de meerwaarde van die typische synths en hebben ze nog het vermogen om pakkende herkenbare songs te schrijven.

En ja, "News" & "the Hole" zijn minder als deze maar zijn mede door de tijdgeest spannender als hun latere rockalbums.
Zet ze gewoon eens op en laat je verrassen !

Ehhh....... The fighter( paradise in distress) duurt toch echt 7 1/2 minuut en is uit 1999( late jaren 90) , dus lang uitgesponnen nummers zijn dan toch echt nog niet verleden tijd hoor Lonesome crow

Die ene uitzondering bevestigt de regel, meer zijn er ook niet.

in feite heb je het dus over 1 album omdat er maar 1 regulier album is gemaakt in de late jaren 90, Paradise in distress. Love Sweat is namelijk een coveralbum, daar staat geen golden eararing nummer op. Op paradise in distress staat dus wel een lang nummer The fighter Dus heb je het oevr een uitzondering op 1 album. Beetje een vreemde conclusie vindt je zelf ook niet Lonesome crow

Met hun latere jaren-90 platen bedoelde ik het tijdvak 1990-1999 waarin 3 reguliere studio albums uitkwamen met eigen werk.
Ietwat ongelukkig geformuleerd van mijzelf, als ik inderdaad alleen "Paradise in Distress" bedoelde was dat een vreemde conclusie geweest.

The fighter is dan ook zo'n beetje het enigste nummer op Paradise in distress dat de moeite echt waard is. Maar goed, die discussie hoort hier niet geloof ik
Ik ben het helemaal met Lonesome Crow eens wat betreft de albums van de Earring uit de jaren 80. Ik luister die albums regelmatig en vind ze zeer plezierig. Vooral 'The hole' vind ik een erg ondergewaardeerd album. Staan prachtige nummers op! Ook NEWS en in mindere mate Keeper of the flame mag ik best graag horen. Liever dan een Paradise in distress bijvoorbeeld (om er toch nog maar even op terug te komen )

Ahh..... nu is het me duidelijk. Bedankt voor de toelichting!!

Uiteindelijk toch niet zo'n heel goede plaat van de Earring.

Wordt natuurlijk gedragen door de hits Twilight Zone en The Devil Made Me Do It, waarvan de eerste uiteraard gewoon een klassieker is.
Future is dan ook nog een best nummer en Baby Dynamite is een mooie ballad.
Kant 2 is wat minder, daar vind ik eigenlijk alleen Lost & Found nog wat echt blijft hangen.
De rest stoort niet, maar beklijft ook niet.

Over het algemeen klinkt het allemaal vrij rustig en zelfs enigszins mat.
Hebben anderen dat ook dat je deze Shel Schellekens produktie vroeger lekker knallend en in the face vond klinken en nu eigenlijk maar vlakjes en mat?
En dan heb ik het over de LP, want die heb ik nog steeds.
Vond deze vroeger beter dan nu.
Omdat het de Earring is 3,5 *, maar krap dan toch

Nee dat herken ik eigenlijk niet. Ik vind de jaren 80 albums van de Earring prima klinken.

Dan heb je trouwens ook gelijk het beste nummer van de band te pakken.

Cut vind ik trouwens een wisselende cd, Last of the Mohicans vind ik een van hun minste nummers. Maar er staat gelukkig genoeg goed materiaal op om tot een voldoende te komen. De album versie van Twilight Zone is wel beter dan de single versie (die verder ook niet verkeerd is).

Mijn allereerste kennismaking met deze band. Twilight Zone kocht ik als singeltje, ik was 9 en kende vooral de muziek uit de nederpop scene, Doe maar, Goede doel, toontje lager, Normaal, Vitesse etc plus de rest van de top40. Maar van deze band had ik toen nog nooit gehoord. En daar ging het mis Sindsdien bevangen door het Earringvirus en blijkbaar is dat een erg hardnekkig iets gebleken.
Dit album kreeg ik later op mijn verjaardag. Twilight zone kende ik al, wat een strakke ruige harde song vond ik dat destijds en dan die clip, als deze op Countdwn voorbij kwam, wow! The devil made me do it kocht ik dan niet op singeltje en de clip was minder vaak te zien, maar de radio ging wel op hard als deze voorbij kwam. In de Hitkrant en Veronicagids kwamen ook verhalen over een succesvolle tournee door de VS, deze band moest wel bijzonder zijn dacht ik.
Dit abum zal voor mij dan meer een sentimentelere waarde hebben en dus echt objectief kan ik er misschien niet naar luisteren. Los van de 2 singels vind ik Future erg sterk, live ook een favoriet hoe ze dit nummer uitwerkten. Overigens staat er op de dvd rockpalast 1982 een versie waarop het nummer duidelijk nog niet af is, Twilight Zone wordt ook nog iets anders gespeeld en aangekondigd als "when the bullit hits the bone'.
Lost and Found heb ik ook wel iets mee, tikje zweverig maar wel fun en eigenlijk heeft afsluiter Secrets mij ook wel weten te raken. De overige nummers doen me iets minder. Productie had wat feller gemogen of meer in your face vind ik, hoewel vooral Twilight Zone echt goed klinkt denk ik, zeker voor een radiosong werkt het prima.
En wat fijn klinkt is de samenzang tussen Barry en George. Hoewel ik moet bekennen dat ik de allereerste keer niet doorhad dus wie wie was ( ik dacht dat george dus de zanger was, de man met de krullen..stomstom) en in Twilight zone hoorde ik ook bijna niet de 2 verschillende stemmen. Op deze plaat liggen de stemmen ook vrij dicht bij elkaar, vooral Barry klinkt en zings wat lichter, op NEWS klinkt hij toch al een stuk 'ouder'.
Achteraf is dit ook de doorstart van de band geweest, en juist toen werd ik fan. Misschien niet hun beste, maar in zekere zin voor mij persoonlijk dus wel een van de meest waardevolle.

Vandaar ook die B.C. Rich 10-string in je avatar dus ?