Jonathan Wilson - Fanfare (2013)
mijn stem
221 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Bella Union
-
Fanfare (7:05)
-
Dear Friend (7:18)
-
Her Hair Is Growing Long (4:52)
-
Love to Love (4:09)
-
Future Vision (5:54)
-
Moses Pain (6:38)
-
Cecil Taylor (6:30)
-
Illumination (6:38)
-
Desert Trip (4:26)
-
Fazon (5:38)
-
New Mexico (6:40)
-
Lovestrong (6:31)
-
All the Way Down * (5:54)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:12:19
(1:18:13)
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 07:52 uur
dix schreef:
Bij commentaren die je niet welgezind zijn, kun je toch gewoon op het knopje 'next' drukken ?
(quote)
Bij commentaren die je niet welgezind zijn, kun je toch gewoon op het knopje 'next' drukken ?
Voelde je jezelf aangesproken?
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 08:44 uur
Voor de rest is er nog niemand uit de toon gevallen in de reeks lofbetuigingen. Alleen Stijn heeft het bij een specifiek nummer over plagiaat maar positioneert zich voor de rest als de grootste JW fan die dit land kent.
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 09:02 uur
Jouw commentaar heb ik niets eens gelezen. Mijn opmerking over azijnpissers was een algemene.
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 09:17 uur
Lura schreef:
Jouw commentaar heb ik niets eens gelezen. Mijn opmerking over azijnpissers was een algemene.
Jouw commentaar heb ik niets eens gelezen. Mijn opmerking over azijnpissers was een algemene.
Je hebt het commentaar niet gelezen, maar er wel op gereageerd. OK
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 15 oktober 2013, 11:53 uur
Jonathan Wilson is dan ook de beste muzikant van dit moment, maar dat betekent niet dat hij ongestraft aan de beste muzikant ooit mag komen. Vandaar mijn conflicterende belangen. 
@ DargorDT: Hoe meer je schrijft, hoe beter het wordt (en het is nu al leuk om te lezen). En vergeet niet: schrijven is herschrijven. Een echt goede recensie schudt je niet in tien minuten uit de mouw. Vandaar dat ik er hier ook niet altijd mijn best op doe.
@ DargorDT: Hoe meer je schrijft, hoe beter het wordt (en het is nu al leuk om te lezen). En vergeet niet: schrijven is herschrijven. Een echt goede recensie schudt je niet in tien minuten uit de mouw. Vandaar dat ik er hier ook niet altijd mijn best op doe.
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 13:05 uur
Stijn_Slayer schreef:
Jonathan Wilson is dan ook de beste muzikant van dit moment, maar dat betekent niet dat hij ongestraft aan de beste muzikant ooit mag komen.
Jonathan Wilson is dan ook de beste muzikant van dit moment, maar dat betekent niet dat hij ongestraft aan de beste muzikant ooit mag komen.
En wie is die beste muzikant ooit dan, Stijn?
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 13:07 uur
Stijn_Slayer schreef:
@ DargorDT: Hoe meer je schrijft, hoe beter het wordt (en het is nu al leuk om te lezen). En vergeet niet: schrijven is herschrijven. Een echt goede recensie schudt je niet in tien minuten uit de mouw. Vandaar dat ik er hier ook niet altijd mijn best op doe.
@ DargorDT: Hoe meer je schrijft, hoe beter het wordt (en het is nu al leuk om te lezen). En vergeet niet: schrijven is herschrijven. Een echt goede recensie schudt je niet in tien minuten uit de mouw. Vandaar dat ik er hier ook niet altijd mijn best op doe.
Maar zijn enthousiasme is in ieder geval zeer aanstekelijk en dat vind ik net zo belangrijk.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 15 oktober 2013, 13:24 uur
Neil Young. Jonathan Wilson zal dat waarschijnlijk beamen.
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 14:41 uur
Stijn_Slayer schreef:
Jonathan Wilson is dan ook de beste muzikant van dit moment, maar dat betekent niet dat hij ongestraft aan de beste muzikant ooit mag komen. Vandaar mijn conflicterende belangen.
@ DargorDT: Hoe meer je schrijft, hoe beter het wordt (en het is nu al leuk om te lezen). En vergeet niet: schrijven is herschrijven. Een echt goede recensie schudt je niet in tien minuten uit de mouw. Vandaar dat ik er hier ook niet altijd mijn best op doe.
Jonathan Wilson is dan ook de beste muzikant van dit moment, maar dat betekent niet dat hij ongestraft aan de beste muzikant ooit mag komen. Vandaar mijn conflicterende belangen.
@ DargorDT: Hoe meer je schrijft, hoe beter het wordt (en het is nu al leuk om te lezen). En vergeet niet: schrijven is herschrijven. Een echt goede recensie schudt je niet in tien minuten uit de mouw. Vandaar dat ik er hier ook niet altijd mijn best op doe.
Klopt! Schrijven is herschrijven. Ik schrijf beroepsmatig, als (freelance) journalist. Ik ben ook een tijdje eindredacteur geweest. Maar een recensie schrijven is toch wat anders dan ik gewend ben, hoewel de principes voor het creëren van een leesbaar stukje niet veranderen. Ik besloot door mijn enthousiasme gewoon de songs langs te gaan en te zien of daar een leuk verhaaltje uit zou kunnen komen. Ik moet het vaker doen, want oefening baart kunst
Later vandaag ga ik naar Wilsons debuut luisteren. Afgaande op de reacties bij dat album zal het vast net zo in de smaak vallen als Fanfare.
Welk album van Neil Young moet ik gaan beluisteren ter kennismaking? Harvest? Dat is volgens mij zijn beroemdste plaat.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 15 oktober 2013, 15:39 uur
Klopt, bij journalistieke teksten heb je vrij snel in de gaten hoe je zo'n tekst schrijft. Vandaar dus dat het als eerste recensie al zo leuk wegleest. Bij recensies moet je wat creatiever te werk gaan, clichés vermijden, beeldend schrijven, etc. Professioneel verwachten ze vaak dat je een kant kiest, en dat is best lastig want het is niet altijd zwart-wit.
Ik vind Massey Hall en On the Beach beter (nog wel een stuk of tien trouwens). Everybody Knows en Zuma liggen wat dichter bij Jonathan Wilson.
Ik vind Massey Hall en On the Beach beter (nog wel een stuk of tien trouwens). Everybody Knows en Zuma liggen wat dichter bij Jonathan Wilson.
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 15:55 uur
Maar Harvest is toch een prima plaat om mee te starten. En volgens mij gewoon zijn beste.
0
geplaatst: 15 oktober 2013, 21:07 uur
Wederom een prachtig album van Wilson, die bij mij vooral hoog scoort in de categorie "avontuurlijk, experimenteel en chaotisch". Dan gaat de muzikale invulling alle kanten op. Dat is de sterkste kant van Wilson.
Zodra hij een "echt" nummer maakt, met een officieel begin, middenstuk en eind blijft het nog wel heel erg goed, maar is het niet altijd even spectaculair meer.
Zoals Love to love and Future Vision.
Crosby & Nash hebben hier wel hun sterkste bijdrage sinds het Crosby & Nash album uit 2004 gemaakt. Ik vind het ook veel beter dan Moses pain, waar Jackson Browne meer zijn stempel op drukt.
Dat maakt het een album van, globaal gesproken, psychedelische chaotische gekte met westcoast invloeden, gecombineerd met sterke samenwerkingsverbanden in het westcoast genre. Wel anders dan Gentle Spirit maar ik moet dit album echt nog helemaal doorgronden.
Geweldig dat er zo'n album is gemaakt, om te doorgronden. Hier heb je echt aan een paar keer draaien niet genoeg. Dat zal ook precies de bedoeling van Wilson zijn geweest
Zodra hij een "echt" nummer maakt, met een officieel begin, middenstuk en eind blijft het nog wel heel erg goed, maar is het niet altijd even spectaculair meer.
Zoals Love to love and Future Vision.
Crosby & Nash hebben hier wel hun sterkste bijdrage sinds het Crosby & Nash album uit 2004 gemaakt. Ik vind het ook veel beter dan Moses pain, waar Jackson Browne meer zijn stempel op drukt.
Dat maakt het een album van, globaal gesproken, psychedelische chaotische gekte met westcoast invloeden, gecombineerd met sterke samenwerkingsverbanden in het westcoast genre. Wel anders dan Gentle Spirit maar ik moet dit album echt nog helemaal doorgronden.
Geweldig dat er zo'n album is gemaakt, om te doorgronden. Hier heb je echt aan een paar keer draaien niet genoeg. Dat zal ook precies de bedoeling van Wilson zijn geweest
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 07:41 uur
musician schreef:
Geweldig dat er zo'n album is gemaakt, om te doorgronden. Hier heb je echt aan een paar keer draaien niet genoeg. Dat zal ook precies de bedoeling van Wilson zijn geweest
Geweldig dat er zo'n album is gemaakt, om te doorgronden. Hier heb je echt aan een paar keer draaien niet genoeg. Dat zal ook precies de bedoeling van Wilson zijn geweest
Er wordt toch al genoeg hapklare consumptiemuziek gemaakt?
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 08:46 uur
Volgens mij snap je de context niet goed, Hans.
Lura bedoelt volgens mij dat er anno 2013 genoeg hapkalre consumptie muziek wordt gemaakt, dus als je daar naar opzoek bent je hier aan het verkeerde adres bent. Een verademing tusse alle electronische menigtegevoelige pulp, maar als men dieper graaft is er zat moois te vinden. Het probleem met mensen is echter, buiten ons(de musicmeters), dat mensen niét willen zoeken.
Lura bedoelt volgens mij dat er anno 2013 genoeg hapkalre consumptie muziek wordt gemaakt, dus als je daar naar opzoek bent je hier aan het verkeerde adres bent. Een verademing tusse alle electronische menigtegevoelige pulp, maar als men dieper graaft is er zat moois te vinden. Het probleem met mensen is echter, buiten ons(de musicmeters), dat mensen niét willen zoeken.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 09:51 uur
Ik sluit mij volledig aan bij wat Ducoz zegt. Deze tijd heeft artiesten als Jonathan Wilson absoluut nodig. Om meer diepgang te verkrijgen in een wereld waar alles fastfood moet zijn.
Snel, save en simpel. De mooiste schatten liggen echter vaak íets dieper begraven. Wilson reikt je de schep aan. Als houvast te midden van roerige tijden. Wellicht dat 'Fanfare' niet zal 'verkopen' als de nieuwe Kings of Leon. Dat is helemaal niet erg, want de mooiste platen krijgen pas veel later de waardering die ze verdienen. Zoals 'Bryter Layter' in de top 10 van Lura.
Snel, save en simpel. De mooiste schatten liggen echter vaak íets dieper begraven. Wilson reikt je de schep aan. Als houvast te midden van roerige tijden. Wellicht dat 'Fanfare' niet zal 'verkopen' als de nieuwe Kings of Leon. Dat is helemaal niet erg, want de mooiste platen krijgen pas veel later de waardering die ze verdienen. Zoals 'Bryter Layter' in de top 10 van Lura.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 11:10 uur
Marjet schreef:
Dat is helemaal niet erg, want de mooiste platen krijgen pas veel later de waardering die ze verdienen. Zoals 'Bryter Layter' in de top 10 van Lura.
Dat is helemaal niet erg, want de mooiste platen krijgen pas veel later de waardering die ze verdienen. Zoals 'Bryter Layter' in de top 10 van Lura.
Je slaat de spijker op zijn kop, Marjet. Alleen mensen die direct veel tijd en moeite nemen om bepaalde muziek te doorgronden en niet direct naar een luisterbeurt afhaken ontdekken de mooiste dingen. En neem ook eens wat van een ander aan en probeer suggesties uit. Mensen zijn niet zomaar ergens enthousiast over. Om een voorbeeld te noemen. Ooit leerde ik Laura Nyro kennen toen zij het album Smile uitbracht. Ik was zeer enthousiast over dat album. Een paar weken later vertelde ik dat mijn platenboer. Hij vertelde dat zij veel mooiere platen had gemaakt, dus schafte ik op zijn aanraden Eli and the thirteenth confession aan. De eerste keer dat ik die plaat hoorde was ik zeer teleurgesteld, omdat het totaal andere muziek was dan ik had verwacht. Had ik die plaat daarna nooit meer gedraaid, dan was het nu niet een van mijn meest favoriete platen ooit geworden.
0
Hendrik68
geplaatst: 16 oktober 2013, 11:36 uur
Aan de andere kant, moet je net als ik, blijven draaien tot je een mooi stukje ontdekt wat er voor mij gewoon niet is? Zoals het album al begint. Niks geen gitaar op schoot of kruip achter de piano en speel. Nee een enorme brei aan geluiden en dan begint hij eindelijk te praten is het een beetje gekreun. Ik vind dat persoonlijk een beetje moeilijk doen om niks en ik bespeur nergens een beetje kwaliteit. Net als bij de laatste Gripka is het ook een geluidenbrei die nergens toe leidt. Om dan de lijn naar de Kings of Leon te trekken als zou dat simpele commerciele pulp zijn vind ik helemaal bij dit album ongepast. Eerlijke rock 'n' roll is dus per definitie commercieel? Wist ik niet. Ik hoor de nieuwe Kings of Leon en denk: prima zo niks aan doen. Klopt, je hoeft er weinig moeite voor te doen. Maar moet dat altijd? En is dat dan direct commercieel? En is commercieel altijd per definitie slecht? Ik hoor bij dit album niks anders dan: je kunt dit niet in een keer waarderen en dan een oordeel vellen. Daar ben ik het mee eens, want het duurt erg lang en er gebeurt veel, maar al dat gebeuren leidt nergens toe. Niet na 1 keer luisteren, niet na 10 keer luisteren, bovendien vind ik hem helemaal geen geweldig zanger. Vind ik persoonlijk dan he?
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 12:21 uur
Het onconventionele is juist de kracht van Wilson. Maar daarmee zijn de composities bepaald nog niet vrijblijvend.
Hij wil zich er duidelijk niet met een Jantje van Leyden afmaken en zoekt paden in de muziek die veel anderen niet durven nemen.
En dat is de muzikale ontdekkingstocht die je (elke keer) maakt met de albums van Jonathan Wilson. Dat bedoel ik ook met het doorgronden van een album als Fanfare.
Hij zal mensen die uitsluitend op zoek zijn naar kop- en staartnummers van 3, 4 minuten in een overvolle muziekmarkt minder aanspreken. Maar wie enige moeite wil doen het te volgen, zal het prachtig vinden.
Het is net als met een nieuw computerspel. Je zal eerst moeten ontdekken hoe alles werkt en hoe het zit, daarna wordt het pas mooi om het te spelen.
Die regel geldt voor dit album eigenlijk ook een beetje.
OVerigens is Fanfare al weer een stuk toegankelijker dan Gentle Spirit, zal ik toegeven. Maar er blijft ruim voldoende over om er mee aan de slag te kunnen.
Hij wil zich er duidelijk niet met een Jantje van Leyden afmaken en zoekt paden in de muziek die veel anderen niet durven nemen.
En dat is de muzikale ontdekkingstocht die je (elke keer) maakt met de albums van Jonathan Wilson. Dat bedoel ik ook met het doorgronden van een album als Fanfare.
Hij zal mensen die uitsluitend op zoek zijn naar kop- en staartnummers van 3, 4 minuten in een overvolle muziekmarkt minder aanspreken. Maar wie enige moeite wil doen het te volgen, zal het prachtig vinden.
Het is net als met een nieuw computerspel. Je zal eerst moeten ontdekken hoe alles werkt en hoe het zit, daarna wordt het pas mooi om het te spelen.
Die regel geldt voor dit album eigenlijk ook een beetje.
OVerigens is Fanfare al weer een stuk toegankelijker dan Gentle Spirit, zal ik toegeven. Maar er blijft ruim voldoende over om er mee aan de slag te kunnen.
0
Hendrik68
geplaatst: 16 oktober 2013, 12:35 uur
Maar wie enige moeite wil doen het te volgen, zal het prachtig vinden.
Zeg maar hetzelfde als bij Lorca van Tim Buckley?
Dat bedoel ik nou. Hiermee geef je aan dat ik mijn best hier niet op heb gedaan en jezelf niet bij Tim Buckley. Is toch onzin? Ik garandeer je dat ik mijn best genoeg heb gedaan.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 13:28 uur
Hendrik68 schreef:
Zeg maar hetzelfde als bij Lorca van Tim Buckley? Dat bedoel ik nou. Hiermee geef je aan dat ik mijn best hier niet op heb gedaan en jezelf niet bij Tim Buckley. Is toch onzin? Ik garandeer je dat ik mijn best genoeg heb gedaan.
Zeg maar hetzelfde als bij Lorca van Tim Buckley?
Dat bedoel ik nou. Hiermee geef je aan dat ik mijn best hier niet op heb gedaan en jezelf niet bij Tim Buckley. Is toch onzin? Ik garandeer je dat ik mijn best genoeg heb gedaan. Maar ik zeg toch nergens dat dat niet zo is?
Ik heb er ook twee jaar over gedaan om Tim Buckley uiteindelijk 2** te geven.
En dan zeg ik er gelijk bij, dat ik Fanfare en Lorca in hun soort niet vergelijkbaar vind, qua mogelijkheden van ontdekkingen.
Vandaar waarschijnlijk dat we ook sterk uiteenlopende cijfers geven aan beide albums.
Maar in z'n algemeenheid denk ik dat je voor Fanfare echt open moet staan om er uiteindelijk alle schoonheid van te ontdekken. En dan kan ik, als ik voor mezelf spreek, een recent Indie album ook prachtig vinden. Maar qua structuur is het natuurlijk niet te vergelijken met wat Wilson hier weet te bieden.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 13:55 uur
Hendrik68 schreef:
Aan de andere kant, moet je net als ik, blijven draaien tot je een mooi stukje ontdekt wat er voor mij gewoon niet is? Zoals het album al begint. Niks geen gitaar op schoot of kruip achter de piano en speel. Nee een enorme brei aan geluiden en dan begint hij eindelijk te praten is het een beetje gekreun. Ik vind dat persoonlijk een beetje moeilijk doen om niks en ik bespeur nergens een beetje kwaliteit. Net als bij de laatste Gripka is het ook een geluidenbrei die nergens toe leidt. Om dan de lijn naar de Kings of Leon te trekken als zou dat simpele commerciele pulp zijn vind ik helemaal bij dit album ongepast. Eerlijke rock 'n' roll is dus per definitie commercieel? Wist ik niet. Ik hoor de nieuwe Kings of Leon en denk: prima zo niks aan doen. Klopt, je hoeft er weinig moeite voor te doen. Maar moet dat altijd? En is dat dan direct commercieel? En is commercieel altijd per definitie slecht? Ik hoor bij dit album niks anders dan: je kunt dit niet in een keer waarderen en dan een oordeel vellen. Daar ben ik het mee eens, want het duurt erg lang en er gebeurt veel, maar al dat gebeuren leidt nergens toe. Niet na 1 keer luisteren, niet na 10 keer luisteren, bovendien vind ik hem helemaal geen geweldig zanger. Vind ik persoonlijk dan he?
Aan de andere kant, moet je net als ik, blijven draaien tot je een mooi stukje ontdekt wat er voor mij gewoon niet is? Zoals het album al begint. Niks geen gitaar op schoot of kruip achter de piano en speel. Nee een enorme brei aan geluiden en dan begint hij eindelijk te praten is het een beetje gekreun. Ik vind dat persoonlijk een beetje moeilijk doen om niks en ik bespeur nergens een beetje kwaliteit. Net als bij de laatste Gripka is het ook een geluidenbrei die nergens toe leidt. Om dan de lijn naar de Kings of Leon te trekken als zou dat simpele commerciele pulp zijn vind ik helemaal bij dit album ongepast. Eerlijke rock 'n' roll is dus per definitie commercieel? Wist ik niet. Ik hoor de nieuwe Kings of Leon en denk: prima zo niks aan doen. Klopt, je hoeft er weinig moeite voor te doen. Maar moet dat altijd? En is dat dan direct commercieel? En is commercieel altijd per definitie slecht? Ik hoor bij dit album niks anders dan: je kunt dit niet in een keer waarderen en dan een oordeel vellen. Daar ben ik het mee eens, want het duurt erg lang en er gebeurt veel, maar al dat gebeuren leidt nergens toe. Niet na 1 keer luisteren, niet na 10 keer luisteren, bovendien vind ik hem helemaal geen geweldig zanger. Vind ik persoonlijk dan he?
Hé, azijnpisser, je bent weer lekker bezig!
Dit is gewoon jouw soort muziek niet, Hendrik, we hebben het begrepen.
Hendrik, misschien is Fabian Holland wat voor je? Gitaar en zang en spaarzame begeleiding (En hij begint direct te spelen
) , maar het is wel moderne folk.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 14:46 uur
musician schreef:
OVerigens is Fanfare al weer een stuk toegankelijker dan Gentle Spirit, zal ik toegeven.
OVerigens is Fanfare al weer een stuk toegankelijker dan Gentle Spirit, zal ik toegeven.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 15:33 uur
dix schreef:
Overigens is Fanfare al weer een stuk toegankelijker dan Gentle Spirit, zal ik toegeven.
Overigens is Fanfare al weer een stuk toegankelijker dan Gentle Spirit, zal ik toegeven.
Dat denk ik niet. Ten eerste is de verscheidenheid aan stijlen al iets waar de luisteraar meer tijd voor nodig heeft, Gentle Spirit ligt door zijn volledige speelduur echt in een bepaalde richting. Ook zijn de composities complexer geworden ten opzichte van het vorige album. Het vorige album was een album wat je opzette en gelijk je weg in kon vinden, deze heeft wat meer luisterbeurten nodig.
Ik begin met een beoordeling van 4 sterren, maar die kan zeker nog hoger worden.
0
geplaatst: 17 oktober 2013, 12:25 uur
Qua Neil Young: probeer After The Gold Rush (1970) eens. Een van z'n beste (en ook toegankelijke) platen.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 17 oktober 2013, 18:47 uur
'Illumination', twee stemmen. Wie zijn de schuldigen? 100 keer 'Danger Bird' van Neil Young & Crazy Horse - Zuma (1975) op repeat, dat zal jullie leren.
0
geplaatst: 18 oktober 2013, 13:28 uur
Ik had die er instaan. Erg Neil Young-esque, dus goed. Wat is je probleem?
0
geplaatst: 18 oktober 2013, 16:57 uur
Zuma. 2,5* heb ik ervoor gegeven. Ondanks het nummer 'Danger Bird'. De versie van Jonathan Wilson is wat mij betreft nóg beter. Heiligschennis? Wilson betreed de heilige grond met eerbied en respect. Ik behoor niet tot de openlijke zondaars die 'Illumination' hebben aangevinkt. Toch twijfel ik nu wel. Zondigen kan zo fijn zijn.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 18 oktober 2013, 17:09 uur
Hoe kan het minutenlang herhalen van steeds dezelfde drie akkoorden nou boeiend zijn? Met het jatwerk meegenomen heb ik zelden zo'n ongeïnspireerd nummer gehoord. Ik word ook horendol van dat irritante keyboardje.
* denotes required fields.