Arcade Fire - Reflektor (2013)

Erg goede recensie van Pitchfork. Geen wollig geneuzel in de ruimte zoals in dat waardeloze Humo stuk, maar een goed doortimmerd, gepassioneerd betoog doorspekt met inzichtvolle observaties en sterke argumentatie.

Maar beetje hersenloos tegen Pitchfork aanschoppen zonder te snappen wat er nou eigenlijk precies geschreven wordt, is hier een beetje de trend.

Zo!! Daar heb je de tijd voor genomen. Mooi geschreven zeg!

Liefde op het eerste gehoor bestaat. Liefde op het vierde gehoor bestaat óók. Gelaagdheid, spanning, dynamiek en frisheid openbaren zich die vierde keer ineens wél. Reflektor bewijst dat muziek kan groeien. Dit is zo'n album dat voor sommigen door zijn overdaad gewoon wat meer tijd nodig heeft. Tel er de verschillen met de voorgangers bij op, en je hebt hét recept in huis voor een groeiplaat.

De luistertrip zit inderdaad vol referenties. Knipogen naar de jaren 80 en tegelijkertijd baanbrekend zijn in het heden, dat doet Arcade Fire met Reflektor. Het is inderdaad oud, fris, dynamisch en nieuw ineen. Waarbij de verschillen tussen cd 1 en cd 2 ook pas na herhaaldelijke beluistering bijdragen aan de kracht van de som der delen. Ook na vier keer luisteren verveelt Reflektor voor mij niet. Terwijl ik me de eerste drie albums nog niet eens fatsoenlijk eigen heb gemaakt.

Me pa houd wel van goede muziek maar vind Reflektor helemaal niks. Te geknutseld en herrie vind hij het. Opvallend omdat hij bijna alles wat ik goed vind ook goed vind. Daarentegen is het een band die je moet gaan waarderen.

Ik wil geen menschen verontrusten, maar ik snap nog niet wat er zo goed is aan Joan of Arc. Voor mij duidelijk het minste nummer van het album. De rest vind ik overigens (na twee luisterbeurten) steengoed, met name de tweede helft (Porno Afterlife It's Never Over ). Ook helemaal niet te lang, trouwens.

Hahaha, bij mij is het omgedraaid, mijn vader vindt al mijn muziek (die ik goed vind) vindt hij niet goed, maar Arcade Fire vindt hij dan nog wel goede muziek

Ben het met bram eens. Joan of Arc past er totaal niet tussen, en is een beetje geschreeuw. Het grappige is dat ik in het begin het een van de betere nummers vond, maar het zijn herluisterwaarde snel verloren heeft. Ik heb dat ook een beetje met Awful Sound. In tegenstelling tot de rest van het album dat steeds maar genialer is geworden, met inderdaad de door jou genoemde nummers als hoogtepunten (samen met Reflektor en Normal Person en We Already Know, en dan zitten wel op bijna alle nummers , ohja We Exist en zelfs Flashbulb eyes vind ik nu zelfs fantastisch )

Het heeft bij mij even geduurd, maar ondertussen is dit album gewoonweg album van het jaar. Weet niet welk album hier nog een stokje voor kan gaan steken, of er moet nog een andere groeibriljant in mijn collectie zitten

Het is een hele hoop, ik weet het, maar dit is mijn review van Reflektor

Arcade Fire - Reflektor: Een Griekse tragedie

Het had iets weg van een guerrilla-oorlog: reflektor logo’s die in het straatbeeld opduiken, verassingsconcerten in Montreal, Miami, New York en Brooklyn, teasers op youtube en dan vorige week de nieuwe single Afterlife. Je had al letterlijk onder een steen moeten leven om aan de Reflektor-hype te ontsnappen. Wil zo’n uitgekiende reclamecampagne iets zeggen over de kwaliteit van de songs op Reflektor? We zagen het eerder dit jaar gebeuren met Random Acces Memories, de nieuwe van Daft Punk, waar ook een groteske marketingcampagne aan de release voorafging en het uiteindelijke resultaat eerder tegenviel. Gelukkig doet Arcade Fire hier beter dan Daft Punk. Meer zelfs, sommige tracks op Reflektor hebben meer groove en discopotentieel dan de laatste worp van de Fransozen.

Neem de vooruitgeschoven single en titelsong Reflektor, een zevenminuten lange odyssee met de ijle zang van Regine Chassagne en David Bowie als gids doorheen le royaume des vivants et des morts. Het mag duidelijk zijn dat Arcade Fire niet verlegen is om nieuwe paden te verkennen. Dat kon ook haast niet anders met LCD Soundsystem-frontman James Murphy achter de knoppen.

Is Reflektor, na Funeral, Neon Bible en The Suburbs de vierde voltreffer op een rij voor Arcade Fire. Helaas is het antwoord nee. Daarvoor zijn er te veel skipbare nummers (Flashbulb eyes, You Already Know) of onnodige fantasietjes (Here Comes The Night Time II en de eindeloze outro van Supersymmetry) die er de vaart uit de halen. Misschien had Arcade Fire hier beter geopteerd voor één plaat met een speelduur van een klein uurtje zoals The Suburbs in plaats van het dubbelalbum dat nu in de winkel ligt.

Maar er valt gelukkig nog veel meer te beleven op Reflektor. Zo barst er een carnavalsfeest los in Here Comes The Night Time, keert Arcade Fire eventjes terug naar de folkrock van Funeral op Normal Person en dan hebben we nog het lepe Porno dat duidelijk de LCD Soundsystem stempel draagt.

Als we de cover mogen geloven is het centrale thema deze keer niet de dood, religie of de eigen neighborhood, maar de Griekse mythe Orpheus en Eurydice. Alleen wordt er enkel op Awful Sound en It’s Never Over letterlijk naar verwezen. Tekstueel gaat Reflektor meer over verandering in je zelfbewustzijn. Over de reflectie van jezelf door de media en dat die nogal vaak verkeerd is. Of zoals Win Butler het zingt op Joan of Arc: “First they love you/then they kill you/then they love you again.”

Net als in de mythe van Orpheus en Eurydice slaat Arcade Fire hier een nieuwe weg in zonder achterom te kijken naar hun geliefde folk-rocksound. Want dat is de enige manier om ze terug te kunnen herenigen en verder te gaan.

Oordeel: 4/5 (ondertussen al omhoog geschroefd naar 4,5)

van op de blog: REVIEW Arcade Fire - Reflek...

Dit album voldoet volledig aan mijn torenhoge verwachtingen. Het is gedurfd, experimenteel en tóch ook echt Arcade Fire (uiteraard o.a. met dank aan de unieke stem van Win Butler). Ik heb hier al een keer kritiek geuit op de laatste 5 minuten van het album, maar dat is dan ook ongeveer het enige wat ik aan het album zou veranderen.


Reflektor is veruit het meest gedraaide nummer van de laatste maand en nog steeds ben ik min of meer verslaafd aan het nummer.
We Exist, Here Comes The Night Time (oh jawel, ook de extreme versnellingen!), It's Never Over, Porno en Afterlife zijn allemaal uitstekend.
Normal Person is min of meer briljant en ook de rest is minstens goed tot zeer goed. Ook al is Joan Of Arc nu niet meteen mijn favoriet, storend is het nummer zeker ook niet.

Het is volgens mij vrij uitzonderlijk hoe snel de 70 minuten (de laatste 5 minuten skip ik meestal) passeren. De ideeën zijn misschien lang uitgesponnen (heb ik hier ergens gelezen), maar nergens verveelt me dat. Repetitief of herhalend zou ik de nummers dus zeker niet noemen. De 70 minuten vlíegen gewoon voorbij!

Al de albums van Arcade Fire zijn geslaagd, maar dit kan wel eens hét album van Arcade Fire worden voor mij. Funeral heeft die status voorlopig en is een ongelofelijk straf album, maar dit kan zo mogelijk nog straffer zijn. Daarvoor moet ik het natuurlijk wel nog wat weken, maanden, jaren laten bezinken. De score start alleszins met een 4,5/5 en op (middel)lange termijn zie ik het eerder nog dat laatste halfje stijgen dan dalen. Al is dat natuurlijk geen zekerheid, er bestaat altijd een waterkans dat ik er binnenkort toch op uitgeluisterd ben en mijn enthousiasme niet volledig terecht blijkt te zijn.

Noot: Wat een ongelofelijk leuk muziekjaar is 2013 toch. Enerzijds weer wat nieuwe persoonlijke ontdekkingen (Villagers, Savages,...) en anderzijds doen de gevestigde namen het dit jaar weer (zeer) goed (Arctic Monkeys, Eels, The National(!), Miles Kane, Vampire Weekend(!)...) in tegenstelling tot vorig jaar (teleurstellingen van The Killers, Muse, Bloc Party, The Temper Trap ...)
Ook nog deze week valt Radical Face's tweede deel van de trilogie in mijn bus, wat hopelijk ook mijn -eveneens- torenhoge verwachtingen kan inlossen.

Spoiler: Dat gaat het doen

Ik hoop het van harte, Holy Branches doet alvast het beste vermoeden!

Weet je, ik weet het niet, maar het zou zo maar eens kunnen dat deze dubbel CD gaat uitgroeien tot een referentiealbum voor de toekomt. Alleen is het dan de vraag of een een positieve referentie wordt of een voorbeeld van hoe het niet moet. Ik ben er nog niet uit.

Héél bizar, maar toen ik enkele weken 'reflektor' op de radio hoorde was ik niet meteen mee en betreurde de nieuwe muzikale wending. Ik vreesde het ergste, maar eigenaardig genoeg ben ik begonnen met schijf 2 omdat ik Reflektor niet meteen opnieuw wou horen (ondertussen vind ik het wel een fijn nummer maar wel nog altijd het minste nummer op deze dubbelaar). Ongelooflijk maar ik vind 'Reflektor' na 'Funeral' het beste AF album. 'Porno' 'Afterlife' 'Supersymmetry' Awful sound' 'Here comes the night time' héél sterke, spannende nummers. Respect dat AF het geweer van schouder heeft willen veranderen en toch blijven ze bij de essentie, sterke melodieuze popnummers schrijven.

Het enige nu nog kan gebeuren is dat de nummers snel zouden gaan vervelen, maar ik ben ervan overtuigd dat AF bovenaan mijn lijstje van beste album 2013 zal staan.

Denk je? Interessante mening. Denk er zelf iets anders over, heb hier voor me namelijk 'gewoon' de dubbel plaat liggen, netjes en met plezier gekocht voor 30 EUR.

Paar keer gedraaid, en ik heb de plaat niet als een héle lange zit ervaren. Maar goed, de totale speelduur is ook minder dan wat er op één CD zou hebben gepast. Het luisterde allemaal wel lekker weg.

Hier en daar had ik gelezen Arcade Fire hier zijn Kid A zou afleveren. Dat hoor ik niet. De bakens worden flink verzet, maar er zijn ons geen vergezichten gegund die we niet al eens elders konden bekijken. De band klinkt aangenaam zelfbewust, maar is 'Breaking No New Grounds'... Arcade Fire's eigen Achtung Baby?

Belachelijke vergelijking, maar ik kan er wel inkomen

Ik vind het stiekem inderdaad meer getuigen van Arcade Fire's OK Computer

Betere vergelijking dan die met Kid A: ook op Reflektor de entree van de synthesizer, nieuwe lagen en andere geluiden in hun muziek en nog veel meer.

Achtung Baby of OK Computer, dat lijkt er meer op qua bakens verzetten.

En na ze gezien te hebben in Barcelona, Düsseldorf, Amsterdam en Edinburgh volgt nu... London!

Ik geloofde mijn ogen niet: Arcade Fire - voor nu even the Reflektors geheten - treedt op 11 en 12 november op in London. En wie had zijn jaarlijkse midweekje weg, dit jaar naar London, precies op die dagen gepland? Ik heb toen ik het las de hele dag regelmatig zo rondgelopen:
En net is het gelukt met de tickets voor the Roundhouse in London via de fan présale. Podium in het midden, staan- en zitplaatsen rondom. En de band speelt vrijwel integraal dit nieuwe album + wat extra nummers. It's a Reflektor.

Netjes. Ik ben nog steeds aan het duimen voor een NL datum. De dag in Parijs komt net een week te laat helaas...

Ik duim voor België!

Zal het nog gebeuren, zullen ze nog in NL komen?...

Er staan een paar groeinummers op, met name Normal Person en Awful Sound maken steeds meer indruk. You Already Know vind ik qua dynamiek vergelijkbaar met Keep The Car Running, een echt AF nummer in elk geval.

Blijf er echter bij dat er een aantal onnodige vertragingen op de plaat staan en Joan of Arc blijf ik een regelrechte draak vinden. Denk dat menig jaren-'80-eendagsvlieg vriendelijk bedankt had voor dat nummer, wat een ramp.

Ik zag hem het weekend al in de platenzaak liggen, maar ik durfde hem niet mee te nemen. De track Reflektor was zo gewaagd. Eerst maar eens uitvoerig luisteren dacht ik, voordat ik spijt zou krijgen van mijn aankoop.

Maar ik krijg na toch een beetje de indruk dat dit een legendarisch album gaat worden

.... Landgraaf

Ben inmiddels erg benieuwd naar dit album zeker gezien de associaties die ik voorbij zie komen.
Meer rock/electronic hoek in. Ben benieuwd.

Deel 1 gisteren beluisterd en ik luisterde zowat naar de slechtste plaat die ik gehoord heb dit jaar. Rommelig, irritant koortje (Reflektor), niets dat me wat deed (behalve de baslijn in Joan of Arc), overdreven blij (You Already Know, Here Comes the Night Time).

En dan vandaag deel 2. Wat een verschil, zeg. Hoewel het pas een eerste keer is, kan ik goed meegaan in het stukje van The Scientist.

Ik hoor meer The Smiths dan Arcade Fire. Op een goeie manier, dat wel.

Wat kan ik mij toch ergeren aan dat preutse gedoe van Apple: Porno heet in iTunes P***o

Rommelig? Reflektor, We Exist, Normal Person, popliedje You Already Know & Joan of Arc zijn van alles, behalve rommelig. En veel meer nummers hebben zo'n fraaie baslijn als Joan of Arc, zoals op deel 1 We Exist, Flashbulb Eyes & Normal Person. Op deel II hoor je dat nog vaker terug komen.

Bijzonder zielig inderdaad.