Arcade Fire - Reflektor (2013)

Mooie recensie Dance Lover

Alleen ben ik het niet eens met je regelrechte klassiekers quote. Dat moet nog blijken in de toekomst.

Haha platomania.. dat is een blad ter promotie van plato,velvet etc.. die hun cd's proberen te verkopen. Vandaar al die positieve reviews daarin.

Dank je!

En het moet uiteraard nog blijken of men over 10 jaar nog zo goed spreekt over enkele nummers van deze cd, zoals men nu over vele nummers van Funeral doet.

Daar ben ik het nou wel met je eens. The Funeral hebben ze toch echt wel zelf gemaakt. Klassieker eerste klas

Dit album is trouwens gegroeid!! hij krijgt maar liefst 3 sterren

Aardig, maar niet verbluffend. Een paar leuke tracks, een paar groeiers, de rest lijkt bedolven onder een laag productionele bubbels. Het komt op me over of ze niet precies wisten wat ze met een paar nummers wilden. Het lijkt een afleidingsmanoeuvre, een productioneel trucje, dat maar half geslaagd is. De techno ondersteunt hun dansbaarheid, maar is tegelijk behoorlijk dreinerig. Eigenlijk voegt het niets wezenlijks toe. Misschien de suggestie van eigentijdsheid.

Zwakke broeders: Awful Sound, dat zijn naam alle eer aandoet. Porno, een brok tamme ongeïnspireerdheid met een te zwaar aangezette tekst. Reflektor doet me niet veel maar is zeker niet slecht.
Op het eerste gehoor geslaagd: We exist, net als Joan of Arc. Maar dat zijn dan ook de popdeuntjes. Afterlife. Orpheus. Normal person.

Op de een of andere manier doet deze cd me denken aan de Berlijn periode van Bowie en aan Eno. Orpheus klinkt bij vlagen als de Talking Heads. Tamelijk gedateerd, ondertussen al behoorlijk uitgekristalliseerd en beter uitgevoerd door andere bands. Het klinkt productioneel als een omgevallen platenkast. En ik snap wel waaraan ze willen ontsnappen. Luister naar hun Suburbs en je begrijpt dat ze zoiets vlaks niet nog een keer willen maken. Van het ene in het andere uiterste.

Dit is zeker het niet het meesterwerk dat velen verwachtten, alweer niet. Dus dient zich de vraag aan of die er sowieso wel komt. Last van hun eigen hype?

Ben het hier grotendeels mee eens. Bij de ontvangst van Reflektor moet ik denken aan de 'Kleren van de Keizer' en ja Pitchfork is voor mij vaak een contra indicator en ook in dit geval klopt het wel weer. Ik geef dan nog 2 sterren voor de lef om met zo'n ander geluid te komen maar het blijft helaas overgeproduceerde leegheid.

Goede recensie. Mooi hoe je de nummers omschrijft. Ik vind zelf de 5 min op het einde wel fijn. Het past bij het album. Het album voor het eerst beleven was voor mij een luisterbeurt vol met ontdekkingen en een gevoel van bevreemding. Reflektor had ik al kapot gedraaid zover dat kan op Spotify. Dus het album lag niet in de lijn van verwachting. De 5 min op het einde is een afsluiting een moment om na te genieten van het album. En ach, als er een band pretentieus is, is het Arcade Fire wel.

Luister nu voor het eerst met een goede koptelefoon op. Normal Person, wat een nummer. Die blazers, dat holle drumgeluid. En die drive, dat is toch wel weer fantastisch. Geweldig ook dat het als een soort radioshow gepresenteerd wordt, daardoor krijgt het een heel organisch karakter allemaal. Ik denk dat dit voor mij de beste Arcade Fire-plaat na Funeral wordt. Muzikaal rijker dan de twee albums hiervoor, maar alle elementen die Arcade Fire zo bijzonder maken voor mij zijn bewaard gebleven.

Waar hoor je techno op dit album? Of bedoel je iets anders?

Het is van essentieel belang om deze plaat fysiek of in het FLAC-formaat te beluisteren. De details die ik hoor doen me gewoon wegsmelten.

Dat is ook mijn favoriet!

Eén van de beste rocknummers van dit jaar is ook nog eens gemaakt door Arcade Fire.

Pitchfork is de meest waardeloze muzieksite die er bestaat, niet serieus te nemen.

Huh? Techno> waar??

en wat is er mis met Pitchfork? prima recensies. Je moet ze gewoon niet te serieus nemen.

in persoon is de hoes nog mooier!!

Stel je je ook voor aan de hoes?

Misschien is dat ook wel mijn probleem, dat te veel mensen dat juist wel doen en aan de hand van Pitchfork hun zogenaamde muzikale ontdekkingen doen.

De muziekliefhebbers weten niet waar ze harder om hebben gelachen; de 2.0 voor Frances the mute of de 1.9 voor Lateralus.

Pitchfork is vermaak, geen serieuze muzieksite en daarom geen enkele reden om Pitchforkrecensies aan te halen.

Maar omdat het al gedaan is; vooralsnog zit ik ergens tussen de recensies van Skyline reviews en Pitchfork in, maar ik ga hem nog een keertje draaien.

Ik neem Pitchfork net zo serieus als de volgende muziekwebsite. Waarom zou de een beter zijn dan de ander? Het is toch interessant om verschillende standpunten te lezen? Ik snap die Pitchfork haat hier niet zo, ik vind de recensies vaak erg onderhoudend en goed geschreven.

Anyway, Heerlijke plaat dit! Erg verslavend. Het enige nummer wat ik niet zo goed trek is “Awful Sound (Oh Erydice)”. Het nummer begint erg sterk maar eindigt in een “The Polyphonic spree” achtige sound waar ik niet zo heel goed tegen kan (deze vergelijking las ik hier ergens treffend). Still, meesterlijke plaat.

tiens, ik ben een muziekliefhebber en kan me perfect vinden in de scores die p4k gegeven heeft aan lateralus en frances the mute. beide zijn een hoop op ellkaar gestapelde progrockclichés en inspiratieloze jams imho, met een gigantisch gebrek aan hart of ziel...

altijd grappg om te lezen dat er nog mensen zijn die als het op muziek aankomt beweren dat zij alle wijsheid in pacht hebben en dat wie hun favoriete plaatjes niet goed vindt geen muziekliefhebber is of kan zijn....

soites, ik heb bij The Bedlam in Goliath van the Mars Volta al overduidelijk aangegeven wat me stoort aan die band. ga dat hier niet opnieuw doen

wat deze plaat betreft: eerste indrukken zijn positief maar ik moet de drukte nog effe laten bezinken... score volgt later wel

Porno, wat een fenomenaal nummer, briljant gewoon. Vandaag al 5 keer achter elkaar beluisterd. De opbouw van dat nummer en dan als die stem van Regine op het einde erbij komt met dat prachtige einde, genieten geblazen. Verder begint dit voor mij steeds meer een meesterwerk te worden. In het begin lijkt het allemaal alsof ze maar wat aan het modderen zijn, maar ondertussen....

Misschien dat het niet over mij gaat, maar ik trek het me in dit geval even aan, maar dat is absoluut niet wat ik stelde en dat weet u ook.

Noch Tool, noch The Mars volta horen overigens tot mijn favorieten.

Maar voor dit album is uw cijfer toch al duidelijk; de 9,2 van Pitchfork.

Edit: toch nieuwsgierig geworden naar die reactie op The Bedlam in Goliath en dat was interessant, kan een mooi vervolg worden.

Haha rock ha

Wat is het dan: soft soul?

Ik heb erg moeten wennen aan Reflektor. De eerste keer vond ik het niet zoveel, De volgende keren zat ik vooral vol verbazing te luisteren, hierna probeerde ik vooral invloeden van andere bands te ontdekken. Hoe het precies is gekomen weet ik niet, maar na heel vaak horen vond ik het opeens wel een geweldige plaat.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: The Arcade Fire - Reflektor - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Op de een of andere manier moet ik vaak aan de Stones denken bij dit album. En dat is als compliment bedoeld.

Indie Rock

Indie rock of rock, wat maakt het nou uit? Het is een dijk van een nummer, en dat is het belangrijkste

beste willie, ik ben een fan van arcade fire en zal idd op een 4 of 4,5 uitkomen.
omdat arcade fire mij een gevoel van euforie en gelukzaligheid bezorgd
omdat arcade fire op deze plaat een geweldig gevoel voor melodie toont
omdat de productie van deze plaat exemplarisch is en als voorbeeld zou moeten dienen voor zovele anderen
en misschien ook omdat het kan
maar zeker NIET omdat een of andere site er een 9.2 op plakt

En indie rock is geen rock?! Zo'n vreemde opmerking had ik deze maand nog niet gelezen op MusicMeter. Misschien moet je het nummer nog eens luisteren voor de grap. Met de koptelefoon. Hoor je meteen dat het allemaal niet zo vlak is als jij beweert.

David Bowie op de vierde plaat van Arcade Fire. Verrassend. In 2005 hebben ze samen al eens een live EP opgenomen, dus erg onverwachts kwam de samenwerking niet. Desalniettemin waren de verwachtingen hooggespannen voor Reflektor. Een uitgekiende marketingcampagne moest de huidige fans doen smachten naar nieuw werk en tegelijkertijd een nieuwe doelgroep aantrekken. Onlangs nam de band nog een special op, ‘Arcade Fire in Here Comes the Night Time’ op NBC. In een volgepakte club wist Arcade Fire nieuwe muziek naar een hoger niveau te tillen. De wereld was klaar voor een nieuw meesterwerk van de veelgeprezen Canadezen.

Het dubbelalbum start met de titeltrack Reflektor en bevat op het einde inderdaad de schitterende vocalen van de kameleon: David Bowie. Zodra de piano klinkt weet je dat je iets bijzonders aan het luisteren bent. Het is het begin van de odyssee tussen Orpheus en Eurydice, een wereld tussen liefde, leven en dood, en de reflectie daarvan: “See you on the other side." Een mooiere opening kun je echt niet hebben. Precies lang genoeg. Vervolgens gaat de band terug de tijd in met baslijnen die doen denken aan Michael Jackson’ Billie Jean. Aanstekelijke jaren ’80- ritmes verpakt in een modern jasje. Een nieuwe Arcade Fire zonder melancholie, maar met elektronische invloeden en dansbare ritmes.

En dat is wennen. Waar The Suburbs, hun voorganger, uitblonk in melancholie en een duidelijk opgezet thema, doet dit werk eerder chaotisch aan. Het gaat verder in het wederom ritmische Flashbulb Eyes. Weer andere invloeden. Haïtiaanse drumbeats volgestopt met synthesizers. Het klinkt op het eerste gehoor niet minder dan goedkoop en lelijk. Toch weet je dat je je mening moet herzien als je het vervolg hoort en het album rustig de tijd geeft op je in te laten werken.

Het is onvoorstelbaar dat in minder dan 24 uur tijd een kunstuiting je laat schrikken, verafschuwen, teleurstellen, bij je strot grijpen, en ineens volledig tot leven komt. De dynamiek is er wel degelijk. Na Flashbulb Eyes gaat de outro mooi over in de intro van Here Comes The Night Time, het hart van de plaat. In het experimentele nummer kondigt Arcade Fire de nacht aan. De stijl heeft iets weg van Vampire Weekend. De nacht gaat in ieder geval niet zonder (gitaar)geweld voorbij, want Normal Person is daar. Win Butler vraagt aan de luisteraar of hij/zij wel van rockmuziek houdt: “Do you like rock music? Because I don’t know if I do…” En daarna vraagt de band zich nog af wie nog normaal is in een individualistische wereld. Geweld is de nieuwe normaal? Betekenisvolle tekst.

In You Already Know keren de elektronische klanken terug. Aan de stem van Brits presentator Jonathan Ross te horen, lijkt het alsof het direct uit een tv-show is opgenomen. In de eerste minuut kreeg ik gek genoeg Rick Astley voor mij te zien. Niet dat het doet denken aan diens hit “Never Gonna Give You Up", maar wel aan het enigszins carnavaleske deuntje van het nummer. Zijn we hier 'rickrolled?' Daar lijkt het bijna wel op. De afsluiter van het eerste deel, de introductie van de nacht, komt in het standaard popnummer Joan of Arc. Interessant al die referenties naar de historie, “Joan of Arc, Jeanne d’Arc aah-uuh”, maar nauwelijks echt serieus te nemen. De wind blaast de nachtkaars uit.

En dan is daar Here Comes the Night Time II. Dit doet denken aan het fantastische slot van The Suburbs drie jaar geleden. Melancholiek in de sfeer. Dromerig. Het verhaal uit de Griekse mythologie gaat weer verder. Dat gebeurt in het tweeluik Awful Sound en It’s Never Over. Het eerste heeft een schitterende opbouw, maar het tweede gaat daar gemakkelijk overheen. Orpheus en Eurydice bezingen elkaar in een denkbeeldig duet op leven en dood. Mijn persoonlijke favoriet vanwege de riff en de meerwaarde van het thema erachter.

Porno is samen met Joan of Arc het zwakste materiaal op dit album. Je hoort eerder Depeche Mode dan Arcade Fire, en dat klinkt toch afgezaagd. Een overdadig en overbodig nummer wat mij betreft. In Afterlife maakt de band het echter ruimschoots goed. Het zou niet hebben misstaan op The Suburbs of zelfs Neon Bible. Een weergaloos mooi nummer met een fantastische beat. “Is this the afterlife?” Zo moet dat dan klinken in Supersymmetry. De swing is eruit, de rust is terug. Een afwijkend slot dat helaas te lang voortsleept. De laatste zes minuten doen vrijwel niets. Had daar de piano nog even ingezet en je had het begin met het einde kunnen verenigen.

Al met al is Reflector opnieuw een voltreffer in de rijke (muziek)geschiedenis van Arcade Fire. De enkele missers wegen niet op tegen de klasse van de rest. Het is verbazingwekkend knap hoe de Canadese band zichzelf keer op keer evalueert en daarna ondersteboven keert. De band klinkt oud, fris, dynamisch, en weet het grootste gedeelte van de tijd te boeien. Pretentieus? Ja. Kitscherig? Ja. Meeslepend? Ja. Luisteren, luisteren, en nog eens luisteren. Je gaat hem steeds beter vinden. Prachtig album.

Van een onvoldoende naar een zeer dikke voldoende. Ik kan het zelf amper geloven!

Kom, we hebben dezelfde stijl, deze opzet zag u al van verre aankomen, nergens voor nodig om er dan daadwerkelijk in te lopen.

Nog maar een recensie dan, net zo debiel als die van Pitchfork, maar dan andersom en er staan wel grappig dingen in:

Arcade Fire’s ‘Reflektor’: Still devoid of wit, subtlety and danger, now with bongos - The Washington Post - washingtonpost.com