David Gilmour - On an Island (2006)

Ik moet 'm nog maar een keertje beluisteren, maar vooralsnog is het me iets teveel achtergrondmuziek.
Zijn gitaarspel is natuurlijk om van te watertanden, maar ik mis toch wat spanning in de composities.

Ik val hierbij altijd in slaap.

ik vind dit de beste van zijn 3 solo albums en er staat heel relaxte muziek op met briljant gitaarwerk , typisch gilmour , fans van the floyd die hier verwachten een nieuwe dark side of wish you were here te zullen horen , zijn mis daarom ontbreekt het genie van waters deze toch wel heel goeie plaat , maar hij is wel stukken beter dan a momentary lapse en ook division bell , dus een aanrader voor wie graag eens wegdroomt

Waren 'Momentary ...' en 'Division Bell' ook al niet voor 80% David Gilmour?? Door nu met een solo produkt te komen zal hij geprobeert hebben iets anders te produceren. Dat is hem volgens mij deels gelukt, soms heel mooi, soms subtiel en soms slaapverwekkend. Daarmee onderscheidt hij zich van de laatste Floyd albums, maar door zijn vocalen en lang uitgesponnen solo's, blijft de geest van Floyd rondzweven en blijft bij mij de vraag: waarom dit solo album ?? Door gebruik van (hier en daar) andere instrumenten en gast-vokalen had hij er misschien wat meer de Floyd-geest uit kunnen halen. Maar ik zal hem nog een paar keer beluisteren en misschien stel ik mijn mening dan wel bij.

Ik heb 'm nu 3 keer geluisterd en ik kan niet anders concluderen dan waardeloos gezang/-zing/-doe met wederom geweldig gitaargeluid. Vanwege dat mooie gepingel op de snaren geef ik 'm toch 3,5*!

leuk maar meer niet,

het is een mix van Alan Parson's project en Pink FLoyd.

En van de nummers heeft zelfs een refrein dat heel erg lijkt op dat van Turn of a friendly card van Alan Parson's Project.

Ik hou niet van gepingel alleen. Vanmorgen bij de Bieb was ie te leen.... Toch maar laten liggen!

Bij Gilmour is het heilige vuur er wel uit, en dat hoor je heel goed. Het klinkt allemaal perfect, maar de passie is ver te zoeken. Het titelnummer is het hoogtepunt van de CD.

Goeie cd, al zijn de invloeden van Pink Floyd wel heel duidelijk te horen. Pocketful of Stones vind ik een van de beste nummers van de cd, al zit er een stukje geplingel in op de piano, wat zelfs de Josti-band kan namaken. De solo die Gilmour daarna speelt, is wel geweldig, wat het tot een verplichting maakt het nummer op straaljager-volume te luisteren... Deze cd krijgt van mij een 3,5!

Inderdaad, een goed album maar het spat er niet van af en is niet bijzonder. 3,5 sterren.

een hele mooie cd vind ik mijn vader heeft hem onderlaatst gekocht en het nr on an island (de 1e single van deze cd) vind ik ook heel mooi van mij krijgt de cd 5*

Ik vind em ook goed te doen. Gisteren lekker in de zon gezeten met deze cd op de achtergrond. Lekker. 1e gedeelte van de plaat is wel het sterkst vind ik.

Dat ineens je muzikale inspiratiebron volledig uitgedroogt blijkt te zijn is nog tot daar aan toe, maar om dat dan bekend te gaan maken door middel van een album van ruim 50 minuten...

en ik ben aangenaam verrast, een rustig album inderdaad maar een heel goeie.
ik denk dat, door het feit dat david gilmour ooit in een groepje heeft gespeeld dat pink floyd heet, dit album daar onder lijdt.
Als dit een debuutalbum was geweest van een of andere onbekende ziel, dan zou het veel betere reacties krijgen.
Het album wordt natuurlijk vooral gedragen door de solo's van david gilmour.
Ik vind trouwens niet dat je merkt op dit album dat david gilmour een dagje ouder wordt, zijn stem klinkt nog goed, in tegenstelling met die van roger waters bijvoorbeeld.
Van mij mag hij meer van deze albums maken, voor zolang het nog duurt natuurlijk.
4*

Leuke plaat maar haalt het niet bij z'n eerdere solowerk

is da muziek vergelijkbaar met Pink Floyd?

Welke periode van Pink Floyd bedoel je?

Ik kan wel meegaan met meyer denk ik aangaande de beoordelingsinterpretatie van dit album: David zal altijd, wat 'ie ook maar doen zal in muziek, in verband worden gebracht met Floyd en er mee vergeleken worden. Hij bepaalde als hoofdverantwoordelijke voor veel Floydsongs, door zijn vocaal, zijn gitaar en schrijfwerk immers de sound van Pink Floyd. Het maakt dan ook niet uit, dus al zou hij morgen overgaan naar iets heel anders als bijv. heavy metal, je zal toch altijd Floyd horen. Ook met dit album. Ik kocht deze van de week totaal in veronderstelling dat het niet op zijn band zou lijken, en al is het wat subjectief: ik zette 'On an island' op en kreeg een Floydgevoel.
Ik vind dit persoonlijk een heel mooi album. Een rustig stukje muziek met de relaxte stem van Gilmour............. ja, voor mij mag deze er absoluut wezen.

Goh zowat hun beste periode, pakweg 1973-1979.

Teveel automatische piloot van Gilmour.
Gitaarspelen kan-ie wel, geen discussie.
Maar het album grijpt me geen 1 keer bij de strot.
Allemaal veel te braaf. En dan wordt het 1 grote gaap als je niet oppast.

Voor een verslag van het optreden van David op 19 maart 2006 in de HMH...follow the link...en even naar beneden scrollen

Het solowerk van Gilmour heeft pieken en dalen, maar blijft toch redelijk eenvoudig te vergeten. Het haalt het simpelweg niet bij Pink Floyd en zelfs niet bij de post-Waters Pink Floyd.

David Gilmour wilde gewoon lekker op zijn gemak op zijn woonboot een plaatje opnemen met een paar vrienden. Als multimiljonair kun je natuurlijk doen en laten wat je wilt, prima toch?
Om nou te zeggen dat het een gedenkwaardig album is, nou nee. Ik begrijp wel dat Gilmour geen zin meer heeft in het Pink Floyd-circus, maar dit materiaal is ook zeker niet van Floyd niveau. Ik vraag me af of dat nou de bedoeling was...

Gilmour begeeft zich zo langzamerhand op hetzelfde pad als Mark Knopfler. De muziek word saaier en saaier, niet dat ik Pink Floyd ooit zo boeiend heb gevonden, maar er waren wel wat mooie dingen te bewonderen, net zoals de dire straits mooie nummers hebben gemaakt. Maar het solo werk van beide mannen is typisch graaibakken bij de Etos materiaal.

Mejemig, ben ik dan de enige die dit album super vind? O.k. 't is geen Floyd. Maar de muziek is gewoon een chiller.
Ik mediteer niet ofzo, maar met het luisteren van dit album geraak ik voor mijn gevoel erg dichtbij de meditatieve sfeer. Smaken verschillen, overal en altijd. Maar dat dit werk van D. Gilmour voor velen zo tegenvalt vat ik niet echt. Maar enfin, ik heb er schik aan, dus laat ik het daar maar bij houden.

Ik vind het album erg mooi. Ik heb het gekcoht voor 5!!! Euro en ik ben er erg aan gehecht geraakt! in mijn top 10 van 2006.

Zijn deze opmerkingen het lot voor een ouder wordende muzikant?, vraagt een toch ook echt ouder wordende muziekliefhebber zich af?

Mooi, vakkundig, maar weinig "hmpf", als je begrijpt wat ik bedoel.

Achtergrond muziek voor in de supermarkt.
Ligt nu al in de uitverkoop voor 5 euro en dat is nog teveel.

staan hele mooie nummers op, maar als geheel wat te licht. als ie de volgende keer een nummer of 3-4 er uit pikt, en dat aanvult met nummers van zijn eerste twee cd's, en vervolgens weer de krenten uit de floyd pap haalt wint ie het qua concerten wederom met twee vingers in neus van zijn voormalige collega.

Als...

Met alle respect, en het is licht off-topic, maar Waters verdient toch verreweg de meeste eer voor het componeren, de zang mag je zelf bepalen, maar Waters was het brein achter Pink Floyd..

wat natuurlijk niets zegt over Gilmour's kwaliteit
Ik ga zelf ook maar eens wat van dit album luisteren