Eminem - The Marshall Mathers LP 2 (2013)

Voornamelijk omdat ik het nogal vind overkomen alsof mensen zich moeten verantwoorden tegenover jou.

Dat heeft niks met verantwoorden te maken. Is het zo raar om vragen te stellen op deze muzieksite? Als ik dit album niet goed zou vinden en iemand zou me vragen waarom dan kan ik daar gewoon een goede reactie op geven. Soms ben ik gewoon benieuwd, en zo raar is het dan niet om een doodnormale vraag te stellen.

Of om iemand die een 0,5 geeft ter verantwoording te roepen.

Moet ik je nou serieus nog een keer gaan vragen om mijn bericht goed te lezen? Ik vraag daar op een hele normale manier naar wat uitleg naar die stem. Omdat die 0,5 zo opviel tussen de hoge cijfers was ik wel benieuwd naar waarom dit zo'n dramatisch album zou zijn. Dat mag toch gewoon? Of staat er in de regels van MusicMeter dat je geen vragen mag stellen aan mede-users? Uiteindelijk geeft realmadrid23 wat uitleg, en opzich kan ik me best voorstellen dat hij dit album daardoor laag beoordeeld. Met zo'n berichtje snap ik die stem ook stukken beter, en ik vind dat ik daar best naar mag vragen.

En ik vind dat ik daar best op mag reageren.

Ga je gang. Maar lees de volgende keer mijn berichten wat beter voordat je me ergens op probeert te wijzen.

Nu weer terug naar Eminem.

Die had ik prima begrepen.

Ok.

Ik vind dit album toch echt gewoon als vintage eminem klinken, en soms zelfs nog een stapje hoger, bijv. op Bad Guy, wat een geweldige track man... ik vind het moeilijk te snappen dat er mensen zijn die dat nummer niet voelen, vooral als je Stan een goed nummer vind. Brainless is gewoon de oude eminem, harde teksten, harde flow, harde beat, beetje zang, heerlijk. het refrein op Asshole vind ik niet echt wat toevoegen, ben sowieso geen Skylar Grey fan. So Far en Love Game moest ik even aan wennen door de Country producties, Survival vond ik losse track niet echt denderend, maar past IMO gewoon goed op het album. 4.5/5 voor nu, erg impressed.

Als een rapper die je vroeger inderdaad goed vond (The Marshall Mathers LP) meer dan tien jaar later een zogezegd 'vervolg' uitbrengt wordt ik wel benieuwd. Ik vind het gewoon een enorm kinderachtig album, daarbij totaal anders dan the Marhsall Mathers LP 2. Tien jaar geleden was dat nieuw, dit soort rap. Het was gewelddadig, diste zangeressen als Britney Spears en Aguilera én was daarbovenop nog eens vaak op MTV. Dit is gewoon een vent van 40 die zich kinderachtig gedraagt en doet alsof hij de beste rapper ter wereld is. Daarbij klinkt dit onnozel, maar homofobe tekst is voor mij hetzelfde als racistische tekst, dat doe je gewoon niet, en zeker niet als je een rapper bent met miljoenen fans rond de wereld. In zijn eerste Marshall LP zal er af en toe wel 'fag' in gezeten hebben, maar tekst als "Little gay-looking boy. So gay I can barely say it with a straight face-looking boy" vind ik écht compleet nutteloos voor een 40 jaar oude man wiens beste jaren al gepasseerd zijn.

Te begrijpen. Slim trucje van Eminem inderdaad, mijn vader vind Eminem niks (behalve MMLP1) en was hier dus ook erg benieuwd naar geraakt. Hij was trouwens ook niet zo onder de indruk van dit tweede deel.

Voila. Ik snap ook wel dat mensen en vooral fans van Eminem dit goed kunnen appreciëren, maar ik vind het echt niets. Stoot gewoon af naar mijn mening. PS: heb nog wat redenen bij mijn eerste bericht geschreven.

De redenen die je noemt in je aangepaste bericht kan ik inderdaad best begrijpen. De homofobe teksten zijn inderdaad redelijk laag, maar om de een of andere reden kan ik me er bij Eminem niet zo aan storen. Daarvoor zijn er genoeg andere factoren die me wel pakken, en waar ik wel van kan genieten. Thanks voor je antwoord trouwens, ik kan jou en realmadrid23 nu veel beter snappen.

Fijn inderdaad dat er wat antwoorden zijn gegeven , niet noodzakelijk verder, maar gewoon fijn.

Begrijp ook best dat mensen zich kunnen storen aan de teksten van een 40jarige die homofoob zijn, maar omdat het Eminem is en hij hierom bekend staat doet het me eigenlijk niets. Ik beluister dit al niet als de plaat van een 40-jarige vent, ik beluister het als een plaat van een van mijn favoriete rappers die de laatste jaren enkel zwakke platen heeft uitgebracht.

Groepsknuffel!

Vooruit dan maar

Ik doe alleen mee als MJ ook meedoet.

Rap God lijkt de volgende single te worden. Em heeft een foto op Facebook geplaatst waar ze aan het filmen lijken te zijn voor dat nummer.

Heb het album nog niet beluisterd dus kan nog geen mening geven (behalve dat ik Rap God erg tof vond) maar het feit dat Eminem nu 40 is interesseert me niet echt, doet toch niks af aan de kwaliteit van de muziek?

Ik zit echt niet bij elke line te denken, oh hij is nu 40 dus dit is echt triest...
Maar goed, to each his own natuurlijk

Ga dit toch maar eens luisteren, ondanks het feit dat ik Eminem al lang had opgegeven ben ik toch weer nieuwsgierig geworden door de reacties hier

Baby & Groundhog Day hadden van mij wel op het gewone album gemogen.

Je kan wel verwachten van iemand dat ie volwassen wordt.

Vind die bonustracks sowieso onzin. Extra geld betalen voor een paar nummers terwijl de reguliere versie al tegen de 20 euro's kost.

Klopt, wellicht heeft het er wel mee te maken dat ik zelf volwassen ben geworden, dat kan ook.

"Survival" ging destijds even langs me heen dus toen ik zag dat single "Berzerk" uit was gekomen van nieuw te verschijnen follow-up album van classic "Marshall Maters LP" maakte me dat toch wel vrolijk. Totdat ik "Berzerk" ook daadwerkelijk hoorde. Het is totaal niet de Eminem waarop ik gehoopt had en zeker niet met een "Marshall Maters LP 2" in aantocht. Gelukkig is het nummer inmiddels wel bij me gegroeid. Toch daalden mijn verwachtingen wekelijks. "Survival" vind ik cool maar is ook niet in de stijl waarin ik Eminem het liefste hoor en "Rap God" vind ik al helemaal vreselijk.

Toch ben ik daar dan vroeg bij als "The Marshall Maters LP 2" lekt. Eminem blijft m'n interesse houden en ik hoorde al positieve geluiden van dit album afkomen. Die zijn voor mij deels ingelost. Deels is er gebeurd waar ik bang voor was maar daar kom ik later op terug. Waar het met dit album goedzit is de sfeer. Een album scoort al veel punten bij mij als de tracks op de juiste plek op het album gezet zijn en er een rode draad door het album lijkt te lopen. "Bad Guy" is de ultieme opener en Eminem weet met flirts naar zijn classic duidelijk te maken waar LP 2 voor staat. Niet de richting die ik (en vele fans met mij denk ik) had gehoopt maar toch. Het album kent een aantal zeer goede duistere tracks en ook sommige 'vrolijkere' tracks hebben een sinister ondertoontje zoals de samenwerking met Kendrick Lamar die tot 1 van mijn favorieten van het album behoord.

Eminem klinkt hongerig en flowt weer als vanouds. Hij klinkt, voor mij persoonlijk, frisser als dat hij deed op het geprezen "Recovery". Het grootste mankement van dit album ligt hem echter in de beats. Hier en daar hoor ik vocals die slecht afgemixt zijn (die niet goed syncen met de beat) en de beats zijn vaak te wild om er goed doorheen te komen ("Asshole" bijv.)

"The Marshall Maters LP 2" is niet in lijn met het eerste deel maar laat een andere Eminem horen die dit als een nieuw kenmerkend punt in zijn carriere wilt bestempelen zoals de eerste LP dat was. Vandaar ook de gekozen titel. De flirts naar het eerste album zijn hierbij wel leuk gedaan.

Het album wordt gekenmerkt door een paar sterke tracks waarvan de opener en "Headlights" voor mij de sterksten zijn. En ook het door Rihanna geassisteerde "Monster" is prima, ondanks de poppy kwaliteit. Het valt goed binnen het album. Een goed voorbeeld van wat ik zei over goed geplaatste tracks.

Helaas kent het album ook een aantal zwakke tracks waarin Em begeleid wordt door slechte beats ("Rap God"), slechte samples ("Rhyme or Reason") en te maken krijgt met sentimenteel gedoe ("Stronger Than I Was").

Ergens teleurgesteld en ergens gerustgesteld. "The Marshall Maters LP 2" is niet de knaller waarop ik gehoopt had maar blijft zich ergens in de middelmoot voor mij bevinden. Enkele slechte keuzes blijken Em op dit album fataal en daarom is een 3* wat mij betreft gepast, met altijd mogelijkheid op verhoging. Er zijn dan ook nog maar 2 luisterbeurten aan te pas gekomen. Helaas blijk ik momenteel iets meer op lijn te liggen met "Recovery" die ondanks de poppy kwaliteit niet de misstappers maakt die dit album wel maakt (oke laten we "No Love" dan even buiten perspectief laten).

3* (favorieten: "Bad Guy", "Headlights", "Love Game" en "The Monster")

Klopt maar als Eminem nu als 40-jarige de Slim Shady LP uit zou brengen, zou het dan minder goed zijn?
Ik denk dat het meer is zoals René opmerkt; misschien zijn we zelf volwassen geworden

Velen van ons waren nog erg jong toen Eminem met zijn beste werk kwam, het was nieuw, fris, origineel en voor sommigen misschien zelfs vormend in de moeilijke periode die pubertijd heet.
Dat we nu een beetje nostalgisch worden als we die muziek terug horen is dus niet zo gek.

Dan doe je het imo wel iets teveel af als nostalgie. Ik denk dat je gelijk hebt dat Eminem toen nieuw, fris en origineel klonk in het hiphopveld. Maar ik vond de muziek die hij toen maakte toch wel een stuk intelligenter en diepgaander dan het werk dat hij later maakte. Nu lijkt hij te denken dat diepgang betekend zeikerig sentimentele nummers te maken. Ik vind zijn humor ook veel beter werken op de SSLP en de MMLP. En al luister ik Eminem nooit echt voor de producties, waren die ook een stuk beter, maar vooral constanter dan op zijn laatste albums.

Tuurlijk SSLP & MMLP & The Eminem Show>MMPL2
Maar MMLP2> Encore & Relapse & Recovery

Daarbij die homofobe teksten en dergelijke, beetje provoceren, beetje laten zien 'kijk ik durf het nu ook nog'. Ik besteed meer aandacht aan de heerlijke en hier en daar geniale raps van Em, of daar af en toe wat homofobische lines tussen zitten, ik zie niet hoe dat erger is dan het gebruik van het woord 'bitch' met betrekking tot vrouwen.

Veel verschrikkelijke refreintjes tho. Zowel door Em als featurings.

Klopt. Dit is ook eigenlijk gewoon teren/terugkijken naar een periode van een artiest waarvan de koek tien jaar geleden al helemaal op was. Rap God is bijvoorbeeld gewoon zo snel mogelijk rappen op een saaie beat. De teksten van vroeger die om de minuut 'nSync zou moeten doen blozen en speels omging met dingen die toen shockerend waren zijn nu niet meer relevant, en in een tijd waar the Backstreet Boys niets meer waard zijn en Eminem nog belachelijker uit de hoek zou komen bij het dissen van Lady Gaga of Katy Perry moet het maar zo.. Verder teren op een album dat 10 jaar geleden een hit en vernieuwing was.

Wat een heerlijke rauwe plaat!

Ook al heeft het album hitpotentie door samenwerkingen met o.a. Rihanna en Nate Ruess, toch puilt het album uit van de harde beats. Em is back, en hoe!

En complimenten voor Mr. Rick Rubin, die het wéér flikt om een prima plaat in elkaar te produceren. En ach, ieder album heeft nou eenmaal zijn Top40-hitjes. Zo ook deze.

Favorieten na een paar luisterbeurten zonder twijfel:

Bad Guy (wat een briljant sequel op Stan!!)
The Monster (commercieel, maar wat een beat!)
So Far
En natuurlijk Headlights, een ode en briljant excuus aan zijn moeder voor (met name) Cleaning Out My Closet. TOP!!

Eminem bewijst met dit album in mijn ogen wederom koning van de lyrics te zijn.

Omdat ik net als bij ieder album toch weer even moet wennen, zet ik 'm voor nu op 4*.
Maar ongetwijfeld zal dit na meer luisterbeurten nog wel iets verhoogd worden.