John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Dankuwel professor - maar mogen de oudere jongeren hier dat zelf uit maken of ze KOB wel of geen modal jazz noemen - en mainstream: tja met uw jarenlange luisterervaring verrijk ik graag het semantisch spectrum, waarmee ik uiting geef aan wat mijn oor hoort. Maar mainstream lijkt me niet echt passend.

Nog even en Birth of the Cool wordt 'lounge' genoemd of 'huis-tuin-en-keuken-jazz'. Het moet niet gekker worden; anders stop ik spontaan met jazz-posts te lezen! Brush up you act son!

PF zit ondertussen vast te lachen op zijn stoel.

Volgens mij had Heemskerktollie zijn bericht niet voor niets met smileys gedecoreerd.

Veruit de beste Jazz plaat die ik ken. Dit is de enige jazzplaat waar ik echt wat bij voel. Het duurde in het begin wel heel lang voor ik hem kon waarderen .

En ondanks dat ik weinig Jazz luister is dit denk ik voor mij het beste wat het genre te bieden heeft.

...wat een grapjassen hier

Ook mijn commentaar was als humoristisch bedoeld - ik heb het niet echt op smiley's - te veel lieden hier gebruiken die om iets minder positiefs te zeggen en zich achter die smiley te verschuilen.

En het is aardig als andere mensen willen verduidelijken wat jij schrijft, maar ik heb het liever van de schrijver zelve - if you mean what I know.

Ik vond en vind Birth of the Cool, kind of Blue, Bitches Brew behoorlijke landmarks - ik zou ze geen van alle willen missen - iets mainstream horen noemen (KOB) doet dan een beetje pijn - ik vind het ook niet helemaal waar. Deze Love Supreme draai ik beduidend minder vaak, net als Soultrane en Blue Trane - die gaan diep en ik word er soms 'blue' van; en dat moet je maar kunnen hebben; met name deze A Love Surpreme is van een heel andere orde.

Omdat ik draaibaarheid meeneem in mijn waardering is bij mij het verschil tussen deze ALS en KOB niet zo groot.

Overigens draaiden we graag Miles Davis destijds (midden/eind jaren 70) tijdens de risk-wedstrijden tegen de natuurkundigen - die hadden er zo'n hekel aan dat ze uit hun denkritme raakten.

Ik als natuurkundige zou Miles Davis wel op prijsstellen - alhoewel, ik speel nooit risk.

Vergeten te vertellen - het was Bitches Brew - en het volume was redelijk hoog.

Daar tegenover stond bij 'uitwedstrijden': Soft Machine, Gong, Frank Zappa. Ook niet bepaald mild voor de alpha/gamma-combi. Risk kan ik je aanraden, maar die plaats schijnt tegenwoordig ingenomen te zijn door "De kolonisten van Catan". Wie weet kan je voor Risk een keer meedoen bij The Joker (spellenwinkel op de Oude Gr).

A Love Supreme - hebben we eenmaal gedraaid; was geen succes: schakelden we onszelf uit: we luisterden alleen maar.

Thanks

En na The Black Saint And The Sinner Lady gaat deze ook m'n top10 in.
Heerlijke plaat

Tot nu toe is dit mijn favoriete Coltrane album, wat een jazz virtuoos is hij zeg! Hij is de beste saxofonist die ik ken, en zorgt voor de beste sfeer die ik me maar kan wensen!

Ik ga me maar eens aan de Jazz wagen. Te beginnen met dit album en Kind of Blue van Miles Davis. Denk wel dat het iets voor mij is als ik het op de goede momenten (s'avonds laat) luister.

Dit album is misschien niet het meest gemakkelijke om mee te beginnen Outblasty... Nu, proberen kan nooit kwaad Bij mij viel het alleszins meteen in de smaak ondanks ik toen nog niet veel jazz kende. Ik zie dat je wat rap staan hebt in je top-10, als je wat geluk hebt en ergens Greetings From Mercury met hun cd "Heiwa" op de kop kan tikken, dat is namelijk een goeie, jazzy Belgische band met een rapper. Misschien wel de ideale kennismaking met jazz. Een andere goeie kennismakings-plaat is misschien ook wel "headhunter" van Herbie Hancock, een lekker funky fusion plaatje
Persoonlijk vind ik Kind of Blue wel erg goed, maar ik beluister het niet zo vaak. Ietwat te rustig (en als je niet in de juiste bui bent zelfs saai en dat kan zeker niet van alle jazz gezegd worden!!! Verre van.)

De eerste drie nummers vind ik vooralsnog niet echt goed maar Part IV is echt heel goed zeg! Heerlijk rustig nummer, klinkt allemaal lekker lang en loom. Let ook op de trommels aan het einde!

Wat is er niet goed aan ?

Ik vind die nr's nogal druk, hyper gepepper zegmaar. Mischien verandert het als ik hem wat meer draai.

Hypergepepper? Dan zou ik je aanraden zijn latere albums niet te beluisteren. Maar inderdaad: geef hem nog wat luisterbeurten. Kies het juiste moment, de juiste plaats en ontspan.

Of begin met Olé Coltrane; die is wat lichter te verteren.

Oh wacht, hypergepepper is natuurlijk virtuoos! (Flauw hè )

Ik zal Olé Coltrane eens opsporen, liefst op LP natuurlijk.

help me even...

"hyper gepepper", "ik vind die nr's nogal druk"

Je bedoelt te zeggen dat jij het allemaal niet kunt volgen?

Ik vind het namelijk helemaal niet druk, de kracht van dit album (en mede oorzaak van zijn populariteit) is zijn herkenbare structuur in combinatie met de bezielde improvisatie's...prachtig in balans.

Mischien toch nog een paar keer luisteren...relaxt, oortjes (en geest) openen en gewoon genieten

hmm ik weet nog niet wat ik hier van moet vinden. Gister in de aanbieding gekocht, vooral omdat ik de hoes heel erg mooi vond en omdat ik me wat meer in jazz wil verdiepen.
Ik ben het eens met Vortex. Beetje hyper en ik word er erg onrustig van.
Ik hoop dat dit na nog een paar luisterbeurten minder wordt.

Ik luister deze plaat heel vaak de laatste tijd. Zo opwindend, zo magistraal. Vanaf opener Acknowledgement wordt je erin meegezogen, er is geen ontkomen aan. A Love Supreme draai ik lekker hard en groeit met iedere luisterbeurt.

Ik heb deze plaat zojuist verhoogd naar 4,5*, dus ik neem aan dat 'het kwartje' inmiddels gevallen is, of zoiets.

Eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren wanneer ik deze plaat precies goed ben gaan vinden. Eigenlijk weet ik niet eens meer wanneer ik hem voor de eerste keer heb beluisterd, of wat mijn eerste indruk toen was. Deze plaat wás er gewoon, op een gegeven moment, en op bepaalde momenten stapt ie ineens weer je leven binnen, steeds met compleet nieuwe dieptes en betekenissen.

Bijna iedereen worstelt met woorden bij dit album, en terecht: omschrijven wat er zo goed is aan Coltranes muziek is hetzelfde als een gedicht schrijven over het zonlicht: het blijft een indirecte ervaring.

Waar klinkt het naar? Naar een drummer, een bassist, een pianist en een saxofonist, die via muziek één proberen te worden met hun schepper. En dat is eigenlijk het enige wat je erover kunt zeggen.

Intussen een soort recensie geworden, toch? Geel sterretje dan maar.

Deze staat heel hoog in de top 40 in de MuMe jazz lijst, dus ik heb hem geluisterd. Een erg goed album, wat bij mij meer in de smaak valt dan KOB, dat was iets te rustig. Hier gaat het af en toe lekker een beetje tekeer. En die drumsolo in Pt.3 Pursuance is echt geweldig Gelukkig is dit album niet te lang, want anders had ik het te langdradig gevonden. Nu is het goed.

Ik ben het roerend eens met Sandokan-veld. In november plaatste ik mijn stem al, maar ik weet simpelweg niet hoe ik dit album moet beschrijven. Gisteren heb ik deze aangeschaft en net weer herbeluisterd. Ontiegelijk mooi, maar ik weet nog steeds niet wat ik nou moet zeggen....

Harald's 'A Jazz Supreme' is denk ik het beste om te zeggen.

Heel anders dan Kind of Blue, die ik trouwens ook supermooi vind, niet te vergelijken eigenlijk. En ja, die drumsolo is geweldig!

Oink! Waar een verloren uurtje tussen het studeren door al niet goed voor kan zijn. Vandaag, 1 maart 2010, de dag waarop ik A Love Supreme eindelijk vat? Het heeft er alle schijn van. Pursuance: en maar toeteren, en maar rammen op dat drumstel. Fan-tas-tisch!

John Coltrane schoot in de jaren 50 en 60 van liks naar rechts en weer terug door de Jazz geschiedenis........ midden jaren 50 heeft hij samen gewerkt met Dizzy Gillespie, Earl Bostic, Jimmy Smith en Miles Davis, maar ook weer aan de kant gezet door Miles Davis. Terug in Philladelphia (waar hij zijn tienerjaren doorbracht) is hij van zijn drank en drugs verslaving afgekomen en werd hij gevraagd door Thelonius Monk voor een reeks concerten. Hij speelde niet alleen met Thelonius de heren hebben ook uren lang muzikale gedachten uitgewisseld deze "discussie sessies" hebben er voor gezorgd dat Coltrane grote stappen als solist en componist maakte en Miles Davis er van overtuigd was dat hij weer met Coltrane "moest" samenwerken tijdens de opnames van Kind of Blue.

Door de inpact van Kind of Blue was ook Coltrane's naam gevestigd. De invloed die de Kind of Blue sessies op Coltrane hadden was dat de nummers op dat album modaal waren (op toon ladders gebaseerd en niet op complexe akkoordenschema's). Dit betekend dat er een grote mate van vrijheid is voor de solisten en Coltrane voelde zich hier zeer tot aangetrokken. Vreemd genoeg bracht hij enkele maanden later al Giant Steps uit waarop hij juist niet modaal bezig was maar de Bebop van een nog complexere structuur voorzag.
De ellenlange solo's van Coltrane begonnen een deel van zijn publiek ook te heftig te worden hij was wat je kan noemen een beetje doorgeschoten voor sommigen.
De formatie van zijn eigen groep met McCoy Tyner (piano), Elvin Jones (slagwerk), Jimmy Garrison (bass) en hijzelf (tenor- en sopraansax) bracht de modaliteit terug in de composities van Coltrane.

Op A Love Suprime gooide hij de complexe structuren van de Hardbop en Bebop overboord in plaats daarvan combineerde de groep modale composities met invloeden uit Gospel en Oosterse muziek. Het leide tot een mijlpaal in de Jazz.
Het album is zeer toegangkelijk zonder ergens ook maar een compromis te sluiten de muziek spreekt voor zichzelf.

A Love Suprime is een harmonisch geheel dat je mee voert naar een ongeëvenaard muziekaal landschap dit zich in de loop der jaren heeft gevormd in Coltrane's hoofd. Op A Love Suprime is hij er in geslaagd die gedachten om te zetten in tastbare muziek.

5*

Alle vooroordelen over jazz komen hier toch wel aan bod: A Love Supreme is (te) druk en (te) friemelig, de nummers zijn (te) lang en kennen (te) weinig op het eerste gehoor hoorbare structuur, (te) veel lange solo's... Nee, een goede instapper kan ik het niet bepaald noemen. Wel is het knap dat de plaat tegelijkertijd spontaan en overdacht klinkt. Ook mag het duidelijk zijn dat de muzikanten op dit album hun instrument uitstekend beheersen. Maar: muziek is emotie, en op dit moment roept deze plaat niet veel meer dan een lichte irritatie bij me op. Ik kan me er niet in verliezen, het raakt me niet echt, en daarom begin ik dan ook met een lage 2,0*. Ik sluit echter niet uit dat het hier en daar wel wat kan stijgen, A Love Supreme klinkt namelijk wel als een plaat die je honderd keer met lichte tegenzin opzet en vervolgens geniaal vindt

Ik snap het in principe wel, ik ben het niet met vortex eens, maar ik snap het wel. Mijn vader heeft zelf een hekel aan jazz, ten eerste omdat hij helemaal niks voelt bij de muziek, ten twee omdat hij helemaal tureluurs wordt bij alles wat richting freejazz neigt. Nu neigt dit niet naar free jazz, maar in zijn ogen wel, qua jazz is hij niet heel erg veel gewend. Als ik hem Peter Brötzmann - om maar eens een voorbeeld te noemen - zou voorschotelen zou hij wel bijdraaien, maar dat kan ik de arme man niet aan doen natuurlijk. Het punt is, voor degenen die niet super veel gewend zijn van het genre, kan dit nogal druk en hectisch overkomen. Zelf ben ik het daar niet mee eens, in tegendeel, maar ik snap het wel.

Je hebt een heel mooi stuk daar geschreven Thelion, alleen let op de spelling hè!