The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Vind dit echt 7up muziek..

Zen drie keer gelezen, Lila twee keer. Ik zal even kort uit Lila citeren:
Dood alle intellectuele patronen, terwijl je de biologische en sociale patronen ondergaat. Dood ze volkomen, en volg dan de Dynamische Kwaliteit, en de moraal zal gediend zijn.
Als je er graag verder over wil babbelen, dan graag per pb of op BoekMeter, want hier gaat het wel erg offtopic.

Ik wil er zeker geen wedstrijdje verpissen van maken, nee

ga er ook geen citaten tegenover zetten, quality time als uitdrukking heeft as such niet zoveel met het kwaliteitsbegrip uit Zen te maken, dat bedoelde ik.

(Zen is voor mij zo'n beetje wat de Bijbel voor menig gelovige is)

Zal boekmeter eens nader bekijken, er ooit wel eens geweest, maar was niet echt onder de indruk

[/off topic]

Boekmeter is als musicmeter, prima site

Dat heeft lang geduurd, maar dankzij Pirsig gelukkig eindelijk een beetje niveau op MusicMeter.

Niet noodzakelijk. Daar zijn we het over eens. Mijn reactie was eigenlijk ook niet meer dan een knipoog naar Mjuman omdat die het elders al eens had over het eerste boek van Pirsig.

Fijn album, al worden enkele nummers wel erg uitgesponnen .
De openingstrack had gerust een minuutje minder gemogen, stemgeluid neigt bij de vocalist soms naar Dylan en de raakvlakken met The Verve komen bij mij ook niet vreemd over.
Nog een paar keer beluisteren maar dit wordt wel een blijvertje.

Minuutje minder? Via musicmaker kan je wel wat inkorten, weghalen of wegfaden...lol..maar zonder dollen klinkt dit gewoon lekker. Geen nieuw geluid, maar wel erg goed.

Na meer dan 10 luisterbeurten is me wel duidelijk dat dit n blijvertje is..verveelt me nog niet..blijft mooi en dat lichte bevalt me wel..heerlijke muziek..

Ben ik nu de enige die heel veel herhaling hoort op deze plaat? Ik hou heel erg van de sfeer van het album. Maar ben voorlopig nog niet omver geblazen door de songs.

Bob Dylan meets Dire Straits! Alom gewaardeerd, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. De songs zijn erg langdradig en monotoon. De meer uptempo tracks, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves en Burning, kunnen er mee door, maar de rest van het album is wat mij betreft behoorlijk doorbijten. Qua sfeer en teksten valt er ook niet heel veel noemenswaardigs te beleven. Ik zal de plaat niet snel nog een keer opzetten.

Dit album werd het meest gewaardeerd in 2014 en dat kan ik wel begrijpen. Voordien heb ik eerlijk gezegd nooit gehoord van deze band maar dit album maakte mij door de vele lovende recensies toch wel nieuwsgierig. Het klinkt gedreven en sfeervol en er zit behoorlijk veel vaart en spanning in de songs die na de eerste luisterbeurt wat te uitgesponnen lijken maar snel weten te boeien. Het knappe van dit album is dat het zowel vertrouwd klinkt maar toch nieuw. Er zijn diverse invloeden te horen (door de vorige users opgenoemd) maar het klinkt toch eigenzinnig. Misschien zal ik eens een vroeger album van deze band aanschaffen, het kan moeilijk tegenvallen.

Dit zou dan hét album van 2014 moeten zijn...nou niet voor mij. Ik mis de nodige spanning en vind het nogal gladjes geproduceerd en voorspelbaar klinken. De muziek klinkt daarnaast wel heel erg als een mengelmoes van Bryan Adems en Bruce Springsteen, maar is vooral erg voorspelbaar en een behoorlijk lange zit. Nee, deze plaat is zeker niet mijn favoriete plaat van 2014.

Toch wel erg fijne muziek van deze band al hoor ik er weinig Springsteen in.
Erger me enkel aan het lange outro van de fenomenale opener Under The Pressure. dit doet toch wat afbreuk aan dit nummer.
Ik zal me eens verdiepen in voorgaande albums van de heren want Lost In The Dream vind ik een fijne kennismaking met deze groep.

Eindelijk heb ik de hype van vorig jaar op CD. Ik vind het zeker geen slechte plaat, het geeft een vreemd nostalgisch gevoel als ik hem beluister. Af en toe is het voor mij iets te rustig, maar als je dan Red Eyes hoort dan wordt het tempo met ruk terug omhoog geschroefd. Prachtig nummer echt met een deuntje dat maar blijft in je hoofd zitten. Over het algemeen een erg dromerig en feel-good geheel, maar soms blijft het wat aanmodderen hetgeen mijn quotering voor de plaat naar beneden haalt.

Vond dit ook een tegenvaller , een beetje om dezelfde redenen als mijn bovenbuurman.

Eerlijk gezegd vind ik 3,5* voor een tegenvaller een hoog cijfer. Als het album net draait, krijg je idd een soort van happy-go-luck back to the old days van relatieve onbezorgdheid. Staat het album eenmaal een half uur te draaien en ben ik nog wakker, dan bekruipt me een soort behangmuziekgevoel en moet ik acuut iets anders gaan draaien uit angst zelf onderdeel van het behang te worden. Het rare is dat deze pantoffelmuziek juist wordt gewaardeerd door velen (20-30 jr) die eigenlijk helemaal nog niet aan pantoffels toe zijn en dat maakt de populariteit ervan tot een groot cultureel raadsel - zijn we als soort, i.e. de mens, aan het inkakken?

Net als jij (Mjuman) heb ik met een moment van verwondering stilgestaan bij de (relatieve) populariteit van The War On Drugs. Ik wil hier niet alweer een litanie afsteken over de dood van de popmuziek (als popmuziek een maatstaf en norm is kakt de mens in idd), echter bij elke beweging is er een tegenbeweging en deze straight 80's rock teruggrijpend naar een sound gecreëerd door traditionele instrumenten scoort goed bij de pantoffelende twintiger/dertiger.

Het vreemde nostalgisch gevoel herken en onderschrijf ik, terug zestien, met de brommer op een zomeravond naar de lokale videotheek. Bij mij werkt het in die mate dat ik de cd dan toch heb aangeschaft. Ik begin ervan te houden, maar misschien ben ik reeds onderdeel van het behang.

Ik zou me ook bij die verbazing kunnen aansluiten, maar eigenlijk heb ik me afgelopen jaar niet meer verbaasd dan andere jaren over wat er het populairst is.

Misschien heb je daar wel een punt - kan eraan liggen dat ik het afgelopen jaar heel veel lijstjes heb gezien. In voorgaande jaren leek daar meer variatie in te zitten. Aan de andere kant is het wel zo dat juist in de gespecialiseerde lijstjes je soms nu nog interessante dingen uit 2014 kunt ontdekken.

Pantoffelmuziek, echt een hilarische omschrijving Mjuman.
Ik schiet de mijne ( zwart van kleur ) gauw weer aan en leg de plaat weer op de draaitafel
Woeha!!

Ik vind dit album nog steeds beter worden iedere keer dat ik hem luister. Vooral het warme geluid en de emotie in het gitaarspel spreken me erg aan, zoals bijvoorbeeld in het nummer Suffering.

Mag ik dan de namen van de albums uit de jaren '80 waar dit blijkbaar een nostalgische teruggreep naar is? Ik ken ze namelijk niet. Ik herken me dan ook totaal niet in omschrijving 'pantoffelende twintiger'.

Ik zie dit gewoon als heerlijke niets-aan-de-hand wegdroomplaat. Niks jaren '80, nostalgie en pantoffels.

Ik moet het vooralsnog doen met de nummers van dit album die in de MML en/of de WT staan, maar dan heb ik toch de helft van het album te pakken. En bij een deel van die nummers bekruipt mij (het is hier ook al eens eerder opgemerkt) toch wel de indruk dat de heren (o.a.) goed naar The Church (o.m. Starfish) geluisterd hebben.

Ach wat leuk, Chef Tegenwicht vraagt weer 'ns op zijn gebruikelijke sta-of-ik schiet dwingemansentoon naar de bekende weg. Dat epitheton "pantoffel" is van mij, Sjef - dus ik ben niet de beroerdste om je een beetje op weg te helpen. Late 70s mag dat ook, want door dacht ik in eerste instantie aan: de eerste twee albums van Dire Straits (denk Down to the Waterline), Damn the Torpedoes (Tom Petty - oa Refugee).

Kweettut - in muziek worden thema's en schema's herhaald, maar dit was zo mijn gedachte - gitaarklanken, nasale stemgeluid (Tom Petty, ook heer Zimmerman is genoemd). Bij dit album kan je heerlijk achterover leunen in den fauteuil - door 20gers mogen ook die hippige zitzakken van Fatboy worden gebruikt - en staren naar de haardvuurdvd - d'n piep en de toffels maken het beeld compleet - capisce?

Ik vind wel dat hier alle pantoffeldragende twintigers heel makkelijk op een hoop gegooid worden, mijn pantoffels zijn een soort 2e levensbehoefte, maar dit album niet...

Zonder pantoffels kruipt het overigens een stuk sneller uit de hoop. Ooit slippers overwogen? Let dan wel op bij aanschaf ervan, want mijn Teva's (met zwarte zool) geven a. strepen op de houten vloer en b. zorgen ervoor dat ik zeer vaak statisch geladen ben. Het woord "pantoffelheld" is in meerdere Europese talen een bekend fenomeen

The Church, Dire Straits, Bryan Adams, Bruce Springsteen, Bob Dylan, The Verve. Het zijn de namen die alleen al op deze pagina genoemd worden. Voor mij is het alleen maar de bevestiging dat deze plaat wel degelijk een eigen geluid heeft. Of eigenlijk zoveel stijlen combineert dat het weer fris en nieuw wordt. Gaan we straks OK Computer ook diskwalificeren, omdat Yorke geïnspireerd is door o.a. The Beatles en R.E.M.?

Ik hoor hier zelf geen eerste twee van Dire Straits in. De eerste twee van Dire Straits gaan richting de oude blues: zanger, twee gitaren, basgitaar en drummer. Mark met fingerpicking, alles draait in deze om ritme. Wellicht dat het outro van Where Do You Think You're Going? een beetje richting War On Drugs gaat.

Bij Lost in the Dream gaat het om klankgolven, de gitaar als sfeerversterker, de stem als extra instrument. Kijk alleen al naar de credits om te zien dat de gelaagdheid van deze muziek van een heel ander kaliber is dan een Dire Straits of een Tom Petty, wat gewoon pure rockbands zijn met weinig poespas.

Ja dat gezeur over het is gepikt van die of die is inderdaad totaal belachelijk aan het worden. Als je even terugscrolled kom je wel 20 namen tegen.
Ik denk dat het net de kracht van dit album is dat het je onmiddellijk in een nostalgische sfeer brengt, en daar begin je dan misschien wel allerlei verbanden te leggen, maar zoals je kan zien hangt het veelal af van je referentiekader naar wie je deze verbanden dan juist legt.
Het is net die sfeer die dit album toch uniek maakt, en wat ook het grote verschil is met veelal aangehaalde voorbeelden zoals dire straits etc..
Vind het trouwens meer een 'on-the-road' album dan een 'pantoffels voor de haard' album.

Roxy Music (periode Avalon), Bruce Springsteen (I'm On Fire), Fleetwood Mac (Tango In The Night), The Waterboys (This Is The Sea).
Ik hoor het allemaal terug.
Eigen geluid?
Wel nee.
Prima muziek?
Zeker wel.
Nostalgie?
Voor mij als veertiger absoluut.
De genoemde artiesten met hun jaren 80 geluid kan ik allemaal waarderen, dit album zou 30 jaar geleden daar prima tussen passen.