Radiohead - Pablo Honey (1993)

Ik vroeg me eigenlijk alleen af of dj maus de plaat nu wél of niet bewust heeft meegemaakt destijds.

Overigens is evolutie in omgekeerde volgorde bekijken en beoordelen wél eerlijk. Tenminste in mijn geval. Die 2 dingen staan voor mij los van elkaar

Ik denk niet dat je in staat bent om in 2008 een album `op z´n 1993` te beluisteren. De tijdsgeest, opnametechnieken, trends (macrofactoren) zijn veranderd. Nog belangrijker is dat jij zelf bent veranderd. Jij bent niet meer dezelfde Jazper als 15 jaar geleden en alles wat jij in die 15 jaar hebt meegemaakt, beluisterd, etc. vormt je referentiekader en smaakpallet. Niemand is in staat dat helemaal uit te schakelen, zelfs jij niet.

Zo slecht is het album ook weer niet. Zijn nog wat zoekende, maar ik hoor al (veel) dingen die ik op The Bends ook tegenkom, maar dan beter. Ik hoor hier liever naar dan het werk vanaf Kid A; dit heeft echter te maken met mijn persoonlijke smaak en niet met de 'kwaliteit' van die albums.

Precies! En dat wil ik ook helemaal niet uitschakelen. Mijn beoordeling is dan ook veranderd. En dat is prima.

Dat is zeker prima. Maar je beseft dan toch wel dat je 15 jaar later een anders score geeft dan in 1993 bij de release? Dat is namelijk alles wat er gezegd werd over "niet bewust meegemaakt in relatie tot de score".

Natuurlijk besef ik dat. Ik vind het alleen niet oneerlijk.

Oke. dan verschillen wij van mening of dat oneerlijk is of niet. Geen probleem verder

En wat te denken van Blow Out. Geweldig nummer!



Dat denk ik ook wel. Ik vond Creep eigenlijk altijd maar een vervelend nummer. Een beetje het Engelse antwoord op al die 'I hate myself and I want to die'-muziekjes uit Seattle. De rest van de plaat is echter stukken beter...

Vind dit niet de beste Radiohead-plaat, maar hij hoort er voor mij wel net zoveel bij als al hun andere platen.

"Creep" werd destijds een hit voor Radiohead omdat het perfect paste in de (grunge)tijdgeest van toen. Toen vond ik het nummer erg goed, maar nadien heeft Radiohead vooral betere nummers uitgebracht. Als je goed luistert hoor je ook dat een stuk van de melodie letterlijk is gekopieerd uit "The Air That I Breathe" van the Hollies, een nummer dat werd geschreven door Albert Hammond.
Overigens is "Creep" nu weinig representatief voor het oeuvre van Radiohead, ze spelen het nummer al een hele tijd niet meer live.

vraag me af of er achter creep iets van commerciele gedachte achter zit

met creep zette radiohead zich ineens wereldwijd op de kaart

het nummer was niet represenattief voor overig werk maar daarmee kwam wel de doorbraak

slim bedacht als het zo is en het blijft een goed nummer

Bloempje en herman, bedankt voor het waarnemen van de honneurs. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen/schrijven.

Ik vind dit een enorm goed album, vooral door de sfeer die gecreeërd wordt door de verschillende nummers in deze volgorde. Ik vind het nummer You een goeie opening van de CD. Creep vind ik een goed nummer maar heb ik eigenlijk (buiten mijn eigen doen om) te vaak aan moeten horen al is het niet eens zo vaak geweest en dat nummer vind ik dan ook het minste. Ik vind dit album beter dan The Bends omdat dit heel simpel is gehouden. De melodie bestaat vaak uit een klein aantal akkoorden en de nummers hebben geen ingewikkelde tekst. De lengte van de nummers zegt ook iets over die kwaliteit, omdat de meeste nummers niet lang duren. Vooral Lurgee en I can't zijn twee van mijn favoriete nummers van deze plaat. Deze zal ik nog lang kunnen luisteren.

Veruit het minste album(vind ik), alhoewel het altijd leuk is om te horen hoe de band gegroeid/veranderd is.

Niet dat er geen mooie nummers op staan, vooral You vind ik werkelijkwaar wonderschoon, maar als geheel is het in mijn ogen niet heel veel. Echt zo'n beginnende band-sound, als je begrijpt wat ik bedoel.

Euh...nee

Ik anders wel

kijk het slechte aan dit album is eigenlijk het niet pakkende. instrumentaal is het mischien wel 3 ster waart. maar als je dan een irritante(ja dat hoor je goed, ik vind het ook jammer om te zeggen) yorke met zijn hoge kakelstem door heen zit te krijsen. tsja dan gaat er al snel een sterretje weg

begrijp me niet verkeerd ik vind radiohead de op twee na beste band ter wereld. en ik reken me ook als een fan. maar als hun een misbaksel maken dan stel ik dat net zo goed aan de kaak.

een pluspuntje een slechte artiest zo niet hebben kunnen wegkomen als je jezelf een creep noemt.

De cd heb ik vandaag gevist uit de afvalbak voor 7 eurie. In mijn herinnering was het een minder album ,maar na een hernieuwde kennismaking blijkt dit een lekkere Rockplaat te zijn. Het lijkt op vele Alternatieve Engelse bandjes uit de jaren 90, en daar mag ik graag naar luisteren. RadioHead heb ik tijdens de Pablo Honey periode nog live gezien op Waterpop. Dat was echt uniek !

Een beetje woest en onbesuisd nog allemaal, dit debuut van een van de beste artiesten aller tijden. Soms wil Radiohead een beetje teveel spierballen laten zien en het mist nog de fijngevoeligheid van de opvolger 'The Bends'. Het is nog niet onderscheidend. Maar al met al best aardig songs, waar vooral Johnny Greenwood al laat zien dat hij een begaafd gitarist is.

Als je van goede rock houdt, luister dan vooral naar dit album en de opvolger the Bends. Het is veel beter dan Kid A, Amnesiac en Hail to the Thief. Laat je vooral niet misleiden door de scores bij de diverse albums van Radiohead.
Een andere aanrader is trouwens de Iron Lung EP. Overigens: let op bij de aanschaf van EP's, want eind maart komen er special editions uit van de albums met een tweede disc waar ook EP tracks opstaan.

'Zo tenenkrommend middelmatig is dit album niet eens,' aldus luidden de gedachtewolkjes, zwevende boven mijn hoofd. Daar zit ik dan, voor m'n computertje, luisterend naar het debuutplaatje van een bandje dat ik een tijd terug zeer, zeer straf vond. Natuurlijk kende ik Pablo Honey al, maar omdat Pablo Honey net zo goed elk ander gitaarplaatje uit het begin van de jaren '90 had kunnen zijn - wat op zich best ironisch is, met al die alternatieve pubers die zichzelf proberen te onderscheiden van de rest van de wereld door maar naar Radiohead te luisteren (...zoals elke andere alternatieve puber, doch dit terzijde) - besloot ik haar bestaan slechts op zon- en feestdagen te erkennen. En vandaag is het een woensdag; jottem.

'Geef toe, Karl, You is toch best wel een leuk liedje?' vraagt een van mijn gedachtenwolkjes aan me. En ja, ik vrees dat ik 'm nog gelijk moet geven ook: You weet mijn rechtervoet prima in beroering te brengen.
Helaas kan dit niet gezegd worden van Creep. Doch ook hier geldt: 'Karl, zo uitzonderlijk slecht kun je dit toch niet noemen?' En inderdaad: zo afgrijselijk als in mijn herinnering is Creep niet. Goed, de tekst is walgelijk zelfmedelijdend en erg verheffend is de melodie ook niet, maar geheel tegen de verwachtingen in begonnen mijn oren niet spontaan te bloeden en viel mijn achterste kies aan de rechterkant van mijn mond ook niet uit, dus al met al valt dit allemaal nog best mee.
Via het onopvallende bakje lawaai dat zich How Do You? noemt gaan we naar het hoogtepunt van Pablo Honey: Stop Whispering. Verrek, dit klinkt zowaar plezierig; afgezien van die belachelijke tekst natuurlijk. Hou op met fluisteren? Oké...
Thinking About You was in mijn herinnering toch ook wel een leuk liedje - althans, dit is wat een gedachtewolkje mij vertelt -, doch blijkt bij herbeluistering flink tegen te vallen. Ik bedoel, op zich is het niet belachelijk slecht, maar... het beeld van een langharige, geblondeerde Thom Yorke die in het donker in zijn bed aan zijn fluit zit te lurken - gezien de rest van de teksten op dit album, waarschijnlijk jankend - vervult me toch met een zekere afkeer. Aldus moet ik tot de conclusie komen dat - daar ik de tekst zoveel mogelijk probeer te negeren - Thinking About You een 'gewoon' middelmatig nummerke is.
Anyone Can Play Guitar? Nou, ik niet. Wel leuke coupletjes, overigens; jammer van dat vervelende reffreintje.

'Zo tenenkrommend middelmatig is dit album niet eens,' klonk mijn gedachtewolkje op dit moment, halverwege het album. Tot mijn grote tevredenheid moest ik zelfs concluderen dat ik naar vrij aangename - inwisselbare, doch aangename - muziek heb zitten luisteren. Maar dan...

...gaat het mis. Ripcord is onopvallend en nietszeggend. Vegetable is vrij aardig, al hou ik niet van die uitzonderlijk puberale 'ik ben verdeurie geen nummer, meneer!'-tekst.
Prove Yourself lijkt wel een variatie op Vegetable; eveneens met een uitzonderlijk puberale 'ik wil verdeurie dood, meneer!'-tekst (goddank voor dat zoetsappige reffrein, waarin de overige bandleden onze langharige, geblondeerde lieverd Thom Yorke moed inspreken door hem te vertellen dat hij... zichzelf moet bewijzen?).
I Can't kan tien seconden lang boeien; vanaf daar klinkt het opnieuw als een variatie op voorgaande nummers en ook Lurgee weet niet te blijven hangen.
Blow Out... tja, dat zal het einde dan wel zijn. Ook deze is weinig opvallend, wat teleurstellend is en een teleurstellende smaak achterlaat in mijn mond.

Pablo Honey is een plaat die met een meetikkende rechtervoet begon en eindigde met het volgende gedachtewolkje:
'Octo: "Als mensen interessant willen lijken, praten ze gewoon hard, toch?"
Plankton: "Correct!"
Octo: "Dus als wij gewoon hard genoeg spelen..."'
Verwijzingen naar Spongebob Squarepants laten mij nimmer in de steek.

3,0*

Mijn album der vele herinneringen.....echter ook gewoon muzikaal gezien een lekker wegluistercd'tje. Ik vind de combinatie mooi van de melancholieke stem met de frisse melodieën. Een stukkie muziek die ik dertien jaar in huis heb en nog steeds trouw de weg naar de audio volgt.

Ik moet deze echt nog eens goed gaan beluisteren. Sowieso is You een erg mooi nummer vind ik zelf.

Ga deze eens intensief beluisteren, maar e.e.a viel bij een eerste luisterbeurt nou niet bepaald mee, maar wat niet is kan nog komen.

nee idd, zie Karl...
Vond idd Creep natuurlijk leuk, maar de rest kon me voor geen meter boeien. Bij the bends overtroffen ze zichzelf pas.

Gelukkig geeft Karl wel 4.5* aan een Rick Astley album
Kan er niets aan doen maar mensen die dit album (in zekere mate) afbranden werken op mijn zenuwen.
Misschien is het voor mij puur sentiment en ben ik niet objectief.
Ik denk dat veel van deze mensen Radiohead pas in een later stadium leerden kennen en vervolgens dit album dan retrospectief ontdekten.
Ja, zo lust ik er dan ook wel een paar! Dan ga je van een briljant ontwikkelde band terug naar een bandje dat nog in de kinderschoenen stond en valt alles tegen.
Voor mij ging het chronologisch en blies dit album mij in 1993 weg (toen Karl nog als 2 jarige in zijn luier naar Sesamstraat keek, Spongebob bestond toen nog niet).
You, Stop Whispering, Blow Out en het beeldschone en breekbare Lurgee zouden wat mij betreft nog steeds op geen enkel rock album misstaan en laten we nu alsjeblieft niet doen alsof alles op The Bends geniaal is! Zeiknummers als Black Star en Nice Dream kunnen wat mij betreft niet in de schaduw staan van eerder genoemde nummers. Dus ja Karl, er wordt hard gespeeld op dit album....Radiohead begon ooit als een op indie/shoegazersscene gestoelde band. Rock muziek dus en geen Rick Astley of, met alle respect, Bob Dylan.

Ja, ik versta je frustratie maar moet toch (als fan die het traject cronologisch heeft afgelegt) zeggen dat deze cd toch niet zo schittert was als de latere platen. Er staan enkele goede nummers op als Blow Out, You etc... maar deze plaat is zeker niet van het kaliber dat je kon voorspellen wat komen zou.

De volgende plaat slaat bij mij ook niet zo aan als ze bij al de rest doet op MuMu. Wederom staan er enkele goede songs op maar heel de plaat is daarvoor niet schittert.

Nuja deze plaat moet je gewoon in zijn perspectief zien, het was hun eerste plaat die ze maken als band. Ze wouden dat er enkele hits op staan. Dat is dan ook met één heel goed gelukt.
Maar hierop hoor je helemaal geen experimentele stukken of baanbrekend werk wat je bij de andere platen wel hoort natuurlijk.

Conclusie van de plaat, je moet er niet zo veel bij voorstellen zie het gewoon, in zijn perspectief en tijdgeest en dan zul je de plaat wel kunnen waarderen. Dit is helemaal niet te vergelijken met de rest die volgen zou...

3 sterren is dus mijn verdickt.

Ik ben het met je eens dat je het niet mag vergelijken maar volgens mij doe je met jouw reactie hierboven niets anders dan vergelijken, b.v.:





Maar goed, zo heeft iedere fan zijn voorkeuren. Ik trek het drieluik Kid A, Amnesiac en HTTT, hoe baanbrekend dan ook, over het algemeen niet goed.
Ik ben bang dat ik altijd, als een Don Quichote, voor dit album zal blijven strijden, objectief of niet.

Nuja het is gewoon zo dat je bij Radiohead moeilijk alle cd's goed kan vinden ook als fan. Er is altijd wel een cd, die je niet/ minder graag hoort, bij de meesten is dat Pablo Honey maar omgekeerd kan natuurlijk ook.

Overigens is een 3,0* lang niet slecht hoor; het valt alleen ook niet opmerkelijk goed te noemen.

Ik begin bij de band Radiohead toch meer en meer bakzeil te halen.
In de jaren 90 vond ik dit gezelschap bloedirritant, gehyped en zwaar overschat.
Daar ben ik ondertussen al jaren geleden op terug gekomen, sterker nog OK Computer,The Bends & Kid A staan ondertussen te pronken in de platenkast.
Dit album had ik nog niet en maakte bij een eerste luisterbeurt ook niet erg veel indruk op mij en ik dacht dit album te waarderen met ca, 2.5 sterren.
Ondertusen na 1 week zeer intensieve beluistering begint Pablo Honey mij steeds beter te bevallen en dan voornamelijk de bonus CD met demo"s , live en akoestische uitvoeringen.
Vooral Creep, Inside My Head, & Prove Yourself vind ik erg sterk.