The Cure - Wish (1992)

Natuurlijk geen "Disintegration", maar the Cure weet niettemin te overtuigen. Een wat lichtvoetiger Cure krijgen wij hier te horen met zowel vrolijke ("Friday I'm in Love" is zowat het vrolijkste Cure-nummer ooit) alsook meer donkere of meer ingetogen nummers. "Trust" en "A Letter to Elise" vind ik de prijsbeesten op dit album, echter vooralsnog het laatst echt goede reguliere album van the Cure.

Één van de beter albums van The Cure vind ik persoonlijk. Zo heerlijk zwelgen in melancholie. Relaties die niet meer goed komen (tegenbeter weten in) zoals in Apart & Trust, Dromen dromen die nooit uitzullen komen in To wish impossible things. FIJN!!

A Letter To Elise is echt een machtig nummer, puur kippelvel!!
Maar dit is lang geen slecht album, voor mij springen ook Open, High, Wendy Time en last but not least het voor hun doen erg vrolijke Friday I'm In Love er echt uit, redelijk toffe plaat.

Maar A Letter To Elise vind ik ronduit schitterend!

Als de Father dit best te "pruimen" vindt, moet ik hem daarin gelijk geven. Dit album is voor mij persoonlijk (qua smaak) nog steeds een twijfelgeval, maar het is op zich best de koop waard.

Laatste ECHT goede, stabiele en energieke Cure album, de rest hierna is stuk wisselvalliger en hebben zeker steengoede nummers, maar ook hele diepe dalen. Ook klinkt dit album direct en niet overgeproduceerd, waar Smith later houtje van heeft.

Deze plaat weer eens opstaan en eigenlijk heb ik toch wel een enorm zwak voor deze plaat. Hij begint heerlijk melancholisch met Open, Apart en From The Edge Of The Deep Green Sea (een van de beste Cure-nummers in mijn ogen), daarna wordt het wat vrolijker en lichtvoetiger. Toch vind ik de poppy Cure ook altijd iets heel melancholisch hebben. Vanaf dan wisselen de uitgesponnen en de catchy nummers elkaar af, zonder ooit afbreuk te doen aan het geheel. Daar ligt dan ook de kracht van dit album, het weet de twee kanten van The Cure te verbinden zonder dat het wisselvallig of onsamenhangend wordt (itt bijvoorbeeld Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me). Er staan in mijn ogen geen zwakke nummers (ook van Doing The Unstuck kan ik best genieten) op dit album. Bovendien heeft het album een heel mooi gitaargeluid. Favorieten zijn From The Edge Of The Deep Green Sea, Friday I'm In Love, A Letter To Elise, Trust en Cut. Ik heb dan ook geen andere keuze dan dit album te verhogen naar 4,5* en nog maar eens te beseffen dat The Cure toch wel duidelijk mijn favoriete band allertijden zijn.

Ik vind apart werkelijk een schitterend nummer.

Zeker de versie op het live album "Paris" beluisteren dan! Blaast de studio versie werkelijk volstrekt van de planeet.

Ja geweldig nummer is dat he'? Die tekst is zo mooi, zo triest ook eigenlijk. Maar het wordt zo mooi beeldend neergezet. (even een stukje)


he waits for her to understand
but she won't understand at all
she waits all night for him to call
but he won't call anymore
he waits to hear her say
forgive
but she just drops her pearl-black eyes
and prays to hear him say
i love you
but he tells no more lies

he waits for her to sympathize
but she won't sympathize at all
she waits all night to feel his kiss
but always wakes alone
he waits to hear her say
forget
but she just hangs her head in pain
and prays to hear him say
no more
i'll never leave again

how did we get this far apart?
we used to be so close together
how did we get this far apart?
i thought this love would last forever

Een erg "apart" nummer inderdaad, zelfs voor Cure begrippen. Zoiets zou een Antony van de Johnsons graag geschreven willen hebben. Veel bloter heeft RS zijn ziel nog niet gelegd.

RS heeft eens in een interview gezegd dat dit nummer niet over hem ging, maar over "watching others...". Weet natuurlijk niet wat er van aan is... De betreffende quote stond op de lyrics pagina op musicfanclubs, maar tegenwoordig ligt die site 9/10de van de tijd plat, dus vind niet terug in welk interview dat nu juist was.

Het nummer is ook vnl. in de derde persoon geschreven. Hoewel dat natuurlijk niet altijd wat wil zeggen.

Over wie het ook gaat, Smith zingt het met ijzingwekkend gevoel..

Op Wendy Time en Doing the unstuck na, is dit een zeer goede Cure plaat, vele malen beter dan het overgewaardeerde Head on The Door.

Head On The Door overgewaardeerd? Don't think so.. De band bereikte ineens vele miljoenen en speelde het toch klaar een typisch Cure-album te maken. In mijn boek is dat gewoon knap. The Cure heeft tot aan Wish überhaupt nooit een knieval gemaakt naar het grote publiek. Helaas begon meneer Smith's ego naar meer te verlangen na de glorietijd, en dat heeft nogal wat misbaksels opgelevert. Maar op Head On The Door was The Cure nog zo strak als een eendereet hoor. Poppy, maar ook gristly en gloomy, zoals The Cure hoort te zijn.

Don't think so.... The Cure is altijd al behoorlijk commercieel geweest, zeker ten tijde van Wish. Het geniale zat hem in het feit dat dit bij The Cure betekende dat ze hun eigen sound goed konden vermengen met commerciele vriendelijkheid. Juist vind ik dat Robert Smith na Wish steeds minder oog leek te krijgen voor commercie en steeds meer zijn eigen ding is gaan doen, waardoor veel fans afhaakte, hij vervreemde daardoor van zijn eigen aanhang.

Ik heb juist het idee dat hij te geforceerd die succesformule heeft geprobeerd te kopieren later ipv dat hij zijn eigen ding is gaan doen, waardoor er onevenwichtige en matige platen werden gemaakt. En die hits waren inderdaad het gevolg van luistervriendelijke nummers in de typische cure-vorm. Die maakt hij nog wel, maar dan zonder een sterk kader eromheen zoals deze plaat of de voorgangers.

Daar kan je ook best gelijk in hebben, misschien heeft hij op één of andere wijze de vorm van voor en tijdens Wish nooit meer hervonden, waardoor het te krampachtig is geworden, die theorie zit ook wat in. Hoewel ik de laatste Cure plaat 4:13 dream toch wel weer erg lekker vind. Misschien hun beste sinds wish.

Dat ben ik met je eens (als één van de weinigen hier geloof ik)..

Deze moet ik dringend nog eens ergens opduikelen...
Ik ben vooral fan van Disintegration, Pornography en The Head on the Door...maar hier staan ook enkele juweeltjes op.
A Letter To Elise...wauw...

Gewoon een steengoed album en niks minder dan het opgehypte en net zo sterke Disintegration.
Maar ik ben meer liefhebber van Faith, Pornography en ook The Top.

Na dit album was de magie van Piekhaar en de zijne weg....

Op de pagina van Distintegration had ik al een pleidooi voor deze Cure-plaat gehouden.

Wish is qua sound inderdaad directer dan deze letterlijke droomplaat. Distintegration is soms een behoorlijke kluif en met name vanaf Prayers for Rain is het stevig doorbijten. Het maakt het daarom dat ik deze niet al te vaak opzet, zeker in vergelijking met andere Cure platen. Opvolger Wish is een beetje een plaat van uitersten. Aan de ene kant briljant geslepen popliedjes zoals Friday I'm in Love (hoewel hier natuurlijk ook Lovesong op staat) en van die diepe muzikale groeven zoals To Wish Impossible Things die hier zeker niet op misstaan had. Mensen die beweren dat het bij The Cure ná Disintegration ophield moeten de opvolger nog maar eens aandachtig tot zich nemen.

Ik heb deze dan nog niet, maar zo goed als elk nummer weten te vinden op internet. En hemellief, wat een lekkere muziek is dit zeg.
En mooi ook, zo intens mooi soms. Zoals 'Trust'........lichten zachtjes dimmen en genieten maar! 'From the Edge.......', een prachtig opgewekt melancholieke rustgever (hoé kan dit samengaan, maar Robert hééft het gewoon kennelijk). Of de rocker 'Doing the Unstuck' met als perfecte volger, hoe commercieel ook, 'Friday im in love'. Echt, dan moét je haast wel aan 't dansen gaan! Maar ja, Robert zou Robert denk ik niet zijn zonder de diepere snaar te raken: 'Apart', goed voor een begrafenis alswel een meditatie. Práchtsong!
En 'Open', zoals deze klinkt en opent is een opener der openers, ja, zoiets. En die violen in combinatie met de stem van Robert op de meest ontspannen wijze heeft iets mystieks: kalm en kabbelend door een nevel van onreikbaarheid maar reeds berust in sympathie van gegeven lot.....wat mij betreft een perfecte weergave gezien waar het nummer over gaat - to wish impossible things.
Het is me wel een ontdekkingsreis, The Cure, vol verrassingen. Soms venijn en hard, dan weer speels vrolijk, rustgevend en mooi, romantisch.......wow. Alleen vind ik deze (originele) versie van 'A letter to Elise' net iets minder. Misschien omdat ik de akoestische versie eerder hoorde, zou kunnen. Ik vind die versie dan ook waanzinnig mooi.
Ik vond op Internet 'The lost Wishes', songs die (kennelijk) bedoeld waren op deze cd te plaatsen of iets. Wel jammer, want die songs zijn wáááááánzinnig!
Omdat ik niet elk nummer ken zal ik 'voorlopige' sterren geven: 4,5

ja, zeker geen disintegration wat een vergissing om deze te kopen , dit is voor mij één van de slechtste cure platen ever , het gaat maar door en door en de single friday i'm in love vind ik de naam the cure onwaardig ! sorry

Het chagerijnige commentaar van jou, bij zowat alle Cure platen begint op te vallen. Je hoeft er niet van te houden je mag er zelfs van walgen maar Wish is toch één van de betere Cure platen, waar ze hun eigen sound heel handige combineren met radio vriendelijkheid. Terwijl ik, in tegenstelling tot beaster, Friday I'm in love, één van de aantrekkelijkste en pakkendste Britse singles ooit vind.

Friday I'm in Love is een vrolijke aanstekelijke single en daar heb ik niets op tegen (liever een goede poppy song dan een slechte serieus bedoelde song). Wish vind ik - zoals eerder vermeld - het laatste echt goede album van the Cure.

Op geen enkele manier kan ik bevatten dat liefhebbers van Disintegration deze Wish als een abominabele plaat ervaren. Dit ligt toch behoorlijk in het verlengde van deze illustere voorganger? Akkoord, het dromerige aspect komt wat directer naar voren maar songs als Open, Trust en To Wish Impossible Things komen toch van een (bijna) briljante songschrijver, de heer Smith in dit geval? Ze worden toch gekenmerkt door die typisch ongrijpbare Cure-sfeer? Friday I'm in Love kan ik nu niet als proto-typische vrolijk ettiketeren, althans zeker het tekstuele gedeelte niet. Wish heb ik de laatste 2 weken een aantal maal zeer goed tot me genomen en ik kan concluderen dat dit voor mij één van hun meest genietbare platen is.

Helemaal eens met de 2 laatste posters, Wish is een onderschat album, dit album doet niks onder bij Disintegration, wat door vele Cure-fans hoger wordt ingeschat dan het werkelijk is.
Albums als Wish, The Top zijn onbegrepen briljanten albums, albums zoals Faith en Pornography zijn juist de meest evenwichtige (geen niemendalletjes zoals Lullaby en LoveSong).
Wish, het laatste ECHT degelijke meesterwerk van the Cure....

Tsja, ik heb deze ook heel lang een soort redelijke b-kant van Disintegration gevonden.. maar dat kan ik niet langer volhouden. Waar zowat ieder nummer op Disintegration raak en trefzeker op haar doel afgaat, zwabbert het hier gewoon teveel op en neer tussen goed, aardig en ronduit matig. Zwakke nummers van het niveau Doing the Unstuck, Wendy Time en A Letter to Elise komen toch echt niet in de verste verte voor op Disintegration hoor Neemt niet weg dat hier ook een aantal prima nummers op staat en de plaat als geheel prima te pruimen is. Maar het kruit was wel een beetje op, getuige ook de zeer slechte platen die hier op volgden.

Teveel van die wah-wah gitaren, en te langdradig.
Wish is voor mij ook al een stap terug, moet zelfs mijn stem naar beneden aanpassen; helaas.
Hier werden Lovesong en Lullaby genoemd als mindere nummers op Disintegration. Ik vind de nummers er goed tussen passen.