Paul Young - No Parlez (1983)

Ik ben het helemaal met jullie eens, het is echt vreselijk. Wie hier voor het eerst in z'n leven met Paul Young in aanraking komt weet niet wat hij meemaakt.

En de kenners van het eerste uur: de bedachte remixen (en helaas heb ik die cd ook) moeten zo'n beetje wel het ergste zijn dat een album in de geschiedenis van de rockmuziek ooit is aangedaan. Dat Paul Young daar zijn toestemming voor heeft verleend.

En dan moet je mijn recensie over de 25th anniversary release maar eens lezen: één knoeiboel.

Maar hoe is het mogelijk dat dit schitterende album slechts 3,12* gemiddeld telt?

Is dit zo goed dan? Zal hem weer eens in de herdraai doen. Mijn huidige beoordeling stamt van jaren en jaren terug. LP destijds bij verschijnen gekocht. Vond hem toen al niet heel erg geweldig. Ontdekte overigens pas een jaartje of zo later dat het fantastische 'Love Will Tear Us Apart' van een heel ander bandje was......van een heel andere (nieuwe) orde.

Als je nou je ogen sluit voor Love Will Tear Us Apart
(dat zal wel een doorn in het oog van menig new waver zijn)
moet je toch toegeven dat Paul en zijn band erin slagen
om een heel aparte 80s touch te geven aan een aantal soul klassieker.

En dan heb ik het nog niet over een eigen song als Broken Man.

LWTUA vind ik in deze context geslaagd ... en later we wel wezen:
de Benelux single release van die cover heeft inderdaad een aantal mensen
tot bij de jongens uit Manchester gebracht. Zoals ik al aangaf in mijn recensie
staat er op de 25th anniversary edition ook nog een demo van Pale Shelter.

Da's die Tears For Fears song die toen zelf nog maar net een hit was geweest.
Young had de juiste vinger aan de pols anno 1983. De opvolger van dit album
vind ik dan net nog iets mooier, rijper, qua klankkleur beter uitgebalanceerd.

Daarna ging het snel bergaf ...

Is die pale shelter op de bonus cd een cover van het Tears for Fears nummer?

Ik zou zeggen ... lees mijn vorige post nog eens.

Tja. Het antwoord stond er inderdaad al, dom.

Bedankt

'k Heb er 3,13 van gemaakt, gelukkig maar. Vind dit nog steeds een keigoed album.

Ooit was ik fan van de fantastische Paul Young & The Q-tips. Geweldige blanke soulband. Live zeer opwindend en overtuigend. Daarna kwam hij met deze bagger en dat bleef helaas zo. Jammer.

Ik vrees dat deze plaat de tand des tijds absoluut niet doorstaan heeft. Ook ik vond als 14jarige Love Will Tear us Apart best goed, tot ik enkele jaren later het origineel hoorde...
Love of the Common People blijft nog steeds een van de meest kleffe nr1 hits uit die jaren, en dan die videoclip erbij ... kan niet missen dat de 80s een slechte reputatie hebben.

Ik las ergens dat dit een van de platen is die het minst waard is in het tweedehandscircuit omdat er zo'n overaanbod van is. Mijn exemplaar zou ik alvast zo gratis bij deze hoop dumpen.

Heb dan eindelijk het hele album beluisterd. Beter laat dan nooit!

Leuke plaat, kan niet anders zeggen. Begrijp alleen niet waarom een andere zanger de ruimte op 2 nummers krijgt als dit een PY album is?

Anyway, ondanks dat, toch een leuke plaat. en ja nico1616 ik kreeg de LP gratis

Over welke twee nummers heb je het, lennon?

Ik dacht enkel backing vocalen te horen.

In ieder geval de laatste track. .of is dat Paul?

Na nog eens goed luisteren is dit dus gewoon wel Paul Young... duh!

Paul Young was het even helemaal in de jaren 80. Niet helemaal onterecht. De hese soulvolle stem, natuurlijk de looks en een stel pakkende singles.
Op het debuut No Parlez is er sprake van een uitgekiend geheel. Joy Division cóveren getuigt van lef. Niet zo maar even een band waar je zo maar even iets pakt. Zeker niet als je weet hoe het de band verging. (tragische zelfmoord Ian Curtis.)
Het zal gehaat zijn, maar het is een volkomen eigen versie. Is verPaulYoungt, en blijft ook best overeind. het kwartje viel bij mij pas veel later, want in ''83'' had ik nog nooit van Joy Division gehoord.
Toch zijn het vooral het gepassioneerde Come Back And Stay en het bedeesde Wherever I Lay My Hat die de beste songs vormen.
No Parlez is prettige 80's pop gestoken in een soort blanke soul stijl, maar die stem is de slagroom op het toetje.
Leuke plaat. Young maakte nog een paar aardige albums, maar het kaarsje doofde uiteindelijk langzaam.
Ik zag laatst nog een recent stukje van deze sympatieke snuiter, maar dat viel vies tegen. Pfffff.

Berichten verplaatst naar Muziek > Muziekgames > New Wave ladder

Liever niet dit soort spelletjes bij de albums zelf. Daar is genoeg gelegenheid voor op het forum. Ik heb jullie stemmen neergezet in het topic dat matthijs al aanhaalt en dat daar volgens mij prima voor geschikt is.

Stiekum nog altijd een leuk plaatje. Ik heb het weer een paar keer gedraaid en dan blijft het toch wel hangen. Score maar even naar boven afgerond.

Ja leuk plaatje ,maar niet meer dan dat..
Haalt bij mij in zijn geheel nipt 3.5*
tjaaa ...ik heb hier gemengde oordeel gevoelens over
En zomaar een voorbeeld hierover bedoel ik ..2 bekende tracks hierop, Love of the Common People vind ik zo,n saai vervelende cover, gewoon slecht
En Come Back and Stay vind ik een topper,gewoon een hele geweldig goede song
Zo heb ik dat oordeel over het hele album ,maar oke een 7 is toch een voldoende

Ik heb dit album alleen op lp. Ik wil niet zeggen dat ik een naald heb versleten met deze plaat, maar vaak beluisterd als ik makkelijke zin had.
Weet niet waarom meer maar heb van Paul Young ooit een keer de verzamel CD From Time to Time aangeschaft. Stukken minder.

NO PARLEZ (1983) 2CD deluxe edition repair shop

k keek in 2008 verlangend uit naar de 2CD deluxe editie van dit album.
Van het originele vinyl album bestond immers geen CD uitgave in Europa.
Lees even mee wat Paul Young zelf schreef in de eerste lijnen van het boekje.

For me, the definite version of No Parlez was always the LP version. Due to the fashions of the time we'd decided to put all the 12" versions of the singles on our CD and cassette, which made it very lengthy and, um, wearing. So for this 25th Anniversary Edition we have decided to re-master the vinyl version, and put additional tracks on a second CD. And I am very pleased with the results.

Wist Paul Young dan niet dat de 25th Anniversay Edition op drie plaatsen behoorlijk de mist in ging. Met 7" versies in plaats van de originele album versies van Come Back And Stay en Love Will Tear Us Apart en met een voorheen nog nooit verschenen mix van Love Of The Common People die een halve minuut langer duurde dan de single remix maar weinig gemeen had met de originele album versie.

Als je de CD in je media player stopt zie je dat bij de acht andere tracks [2008 Re-Master Version] te lezen valt, behalve bij de drie foute tracks. Bij Come Back And Stay en Love Will Tear Us Apart staat geen extra trackinfo en bij Love Of The Common People lees je enkel [Remastered]. Er moet dus wat fout gelopen zijn bij het samenstellen van de CD zelf. Ik weet niet of er ooit correcties verschenen. Ik weet wel dat mijn exemplaar een hoes heeft met dezelfde foto als het originele album, maar in een andere lay-out. Mijn media player toont echter de originele hoes met het 25th Anniversary Edition opschrift.

Als je het originele vinyl album op CD wil reconstrueren heb je vier verschillende bronnen nodig.

Paul Young - No Parlez (1983) original US CD
Paul Young - No Parlez (1983) 25th Anniversary Edition
Paul Young - Remixes and Rarities (2013)
Paul Young - Tomb of Memories (2015)

De US CD viel vandaag eindelijk in mijn brievenbus.

Als ik het schijfje in de media player stop, merk ik meteen dat de originele US CD release
ook de 7" versies aanbiedt van Come Back And Stay en Love Will Tear Us Apart. Alsof de samenstellers
van de 25th Anniversary Edition de US release als bron hebben gebruikt om de remaster samen te stellen.
Waar de krakkemikkige versie van Love Of The Common People vandaan komt, blijft een raadsel,
want de US CD heeft gelukkig wel de originele vinyl LP versie van dat nummer. Eindelijk en oef.

Hoe ik mijn eigen 2CD deluxe editie in elkaar heb gestoken lees je via de link in de titel van deze post.

Deze cd laatst 2de hands gekocht. Had het ooit op cassette gezet in die tijd (rond 1983) maar ben de cassette al lang weer onderweg verloren ergens in dit leven.
Nu ik de cd weer een paar keer beluisterd heb valt het me op hoe bekend alle nummers eigenlijk nog klinken in mijn oren (afgezien dat de uitvoeringen voor de helft wat anders zijn dan op de elpee, zie eerdere posts). En eigenlijk is dit dan toch wel een heel lekker album waarbij ook non-hits zoals Ku Ku Kurama en Iron Out the Rough Spots prima klinken. Dat door het dames/meisjeskoortje heerlijk temerig gezongen Me I Know Nothing uit Ku Ku Kurama spookt al jaren in mijn hoofd rond zonder te weten waar dit nu bij hoorde...

Ook qua opnamen klinkt dit helemaal goed trouwens. Goh, die Paul. Na al die jaren verbaas ik me dan toch weer over hem. Positief! 4*

Ik heb zowel de LP als de CD, want die kennen elk verschillende, vooral in speelduur verschillende versies van sommige nummers. Ik heb er pas nog eens een paar nummers van gedraaid, maar mij valt vooral op dat het gedateerd is gaan klinken, en verder ben ik dan weer niet zo weg van die inderdaad temerige zang van het dameskoortje, The Fabulous Wealthy Tarts volgens de binnenhoes

Ik verkeerde destijds bij aanschaf van deze LP in de veronderstelling dat veel van die behoorlijk sterke nummers eigen werk waren, al was ik al wel bekend met de cover van Love of the common people. De originele single-versie is best te doen, maar die lange uitvoering op de CD, met die scratch-effecten in dat veel te lange intro, daar heb ik altijd een bloedhekel aan gehad.
Maar ook de andere singles van dit album bleken allemaal covers. Van Come back and stay (van ene Jack Lee van The Nerves, die ook Hanging on the telephone tot wereldhit gecoverd zag worden, en wel door Blondie) weet ik het eigenlijk pas sinds een paar jaar. Is dat erg? Niet echt, beter goed gecoverd dan slecht zelf gecomponeerd. En omdat het veelal mijn eerste kennismaking met die nummers was, voelt het toch een beetje als originelen aan. En ja hoor, ook ik vind die Joy Division-cover best geslaagd.

Ik vind Paul Young wel een aangename blanke soulstem hebben, en die redt dit nogal overgeproduceerde album dan ook. Come back and stay en Wherever I lay my hat blijf ik de sterkste nummers vinden, maar ook een aantal deels zelf gecomponeerde albumtracks (Iron out the rough spots, Tender trap en vooral het klein gehouden Broken man) blijven goed overeind. Gedateerd, dat wel, maar nog steeds leuk om weer eens terug te horen.

Vanochtend deze plaat na jaren weer eens gedraaid. Is toch een fraaie plaat hoor.

Vroeger ben ik kapot gegooid met deze plaat, omdat mijn broer het nodig vond om deze elke dag te draaien.

Nog eens de bonustracks er los bij gepakt (album zelf staat op mijn mobiel).

De b-kantjes zijn w.m.b. terecht afgevallen voor het album
Behind Your Smile - sfeer / energie sluit niet aan bij de rest van het album
Yours - een vaag nummer (op Spotify staat niet of dit de remix is)
It's Better to Have (And Don't Need) [Live] - repetitief, te weinig variatie, wat te lang.

Verder is Pale Shelter al een sterk nummer in de uitvoering van TFT en doet Paul Young er net iets te weinig mee anders dan er een wat ingetogen soulvolle versie van te maken met tweede (gast-)stem.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Young - No Parlez (1983) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul Young - No Parlez (1983)
De Britse zanger Paul Young timmerde in de jaren 80 een paar jaar stevig aan de weg en verdween hierna snel uit beeld, maar zijn geweldige debuutalbum No Parlez neemt niemand hem meer af

Na een aantal jaren aan de weg getimmerd te hebben als de zanger van de Britse liveband The Q-Tips, dook Paul Young in 1983 op als solomuzikant. Hij deed dit met een weergaloze cover van Marvin Gaye’s Wherever I Lay My Hat (That's My Home), die Paul Young op de kaart zette als een geweldige (blue-eyed) soulzanger. Het debuutalbum van Paul Young, bevatte meer geweldige singles en het waren allemaal songs van anderen, waarvan de Britse muzikant op fraaie wijze zijn eigen songs maakte. No Parlez is een typisch jaren 80 album, maar er valt toch veel te genieten op het debuutalbum van Paul Young, die diepe indruk maakte als zanger, maar desondanks toch opvallend snel uit beeld verdween.

Een deel van de iconen uit de popmuziek van de jaren 80 is ons inmiddels helaas al ontvallen, terwijl een ander deel nog steeds aan de weg timmert, al dan niet met succes of artistieke waarde. Hiernaast zijn er de iconen uit de jaren 80 van wie we na het betreffende decennium helaas niet veel interessants meer hebben vernomen. De Britse zanger Paul Young valt voor mij in deze laatste categorie.

Paul Young dook aan het eind van de jaren 70 op als zanger van de Britse soulband The Q-Tips. Het is een band die niet bekend is geworden vanwege haar albums, maar die aan het begin van de jaren 80 wel te boek stond als een geweldige of zelfs sensationele liveband. De soulvolle strot van Paul Young speelde in het geluid van The Q-Tips een cruciale rol en het is dan ook niet zo gek dat de Britse zanger na een paar jaar besloot om de live-reputatie van The Q-Tips te verzilveren als solomuzikant.

Hoewel Paul Young ook na de jaren 80 nog albums zou maken en tegenwoordig ook weer op het podium schijnt te staan, piekte de Britse muzikant zowel in commercieel als in artistiek opzicht in de eerste helft van de jaren 80. Zonder zijn andere albums te kort te doen, durf ik wel te stellen dat de Britse muzikant twee albums maakte die op eenzame hoogte staan binnen zijn helaas niet erg omvangrijke oeuvre, No Parlez uit 1983 en The Secret Of Association uit 1985.

In de jaren 80 was ik net wat meer gecharmeerd van het geluid op het laatstgenoemde album, waarop Paul Young de soulkaart net wat nadrukkelijker speelt en waarop de achtergrondzang geweldig is, maar met de oren van nu springt het debuutalbum van Paul Young er wat mij betreft toch uit.

Paul Young was vooral een zanger en het is daarom niet zo gek dat hij op zijn debuutalbum vrijwel uitsluitend songs van anderen vertolkt. Het album leverde met covers van Come Back And Stay van Jack Lee, de reggae song Love Of The Common People en vooral de prachtige versie van Marvin Gaye’s Wherever I Lay My Hat (That's My Home) een aantal flinke hits op, maar ook de cover van Joy Division’s Love Will Tear Us Apart is verrassend goed.

No Parlez bevat sowieso weinig zwakke songs en het enorme succes van het album kwam dan ook niet als een verrassing. No Parlez is een typisch jaren 80 album en klinkt inmiddels wel wat gedateerd. Dat laatste geldt zeker voor de vrouwenstemmen van The Wealthy Tarts, die ik destijds ook al niet zo kon waarderen, en ook de productie van Laurie Latham heeft de tand des tijds niet volledig doorstaan, maar vooral dankzij de fantastische stem van Paul Young is het album ook bijna veertig jaar na de release nog interessant en relevant. Ook de geweldige basloopjes van Pino Palladino mogen er overigens nog altijd zijn.

No Parlez kreeg na vijfentwintig jaar een nieuwe release met flink wat bonustracks, maar deze dure versie met vooral wanstaltige remixes kun je met een gerust hart links laten liggen. Het originele album kreeg in 1983 niet altijd de handen van de critici op elkaar en ook veel muziekliefhebbers moesten niet veel hebben van de covers van Paul Young, maar met de oren van nu durf ik No Parlez van Paul Young wel een 80s klassieker te noemen. Ik had er echt al heel erg lang niet meer naar geluisterd, maar geniet nu toch weer erg van dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Deze voor 1 euro in de kringloop gevonden. Ik kende de plaat wel al en heb het ook wel geluisterd. Ik herinnerde me dat ik geen al te beste plaat vond (op de single Come Back and Stay na) en ik heb dat gevoel nog steeds.

Ik vind het een lawaaiige en nogal volpgepropte productie waarbij de kickdrum, snaredrum en het basspel van Pino Palladino alles overheersen. Erg goed basspel dat wel.

Come Back and Stay is een erg fijne powerpop-song, die heerlijk meezingbaar. De rest van het materiaal (ook al zijn het allemaal covers) vind ik erg middelmatig.

Ik houd echt wel van een goede 80's-plaat, maar dit is mij allemaal teveel. Ik vind de productie echt niet mooi. Erg gebeurt ook te veel in de nummers. Dat dit zo ontzettend populair was, vind ik verwonderlijk. Zal dit de eerste loudness-plaat zijn? Geen idee. Come Back and Stay vind ik leuk, de rest echt niet. En zelfs het fantastische bas-spel van Pino redt de plaat niet. Dan draai ik liever Seeds of Love waarop hij ook meespeelt.

Na lange tijd weer eens gedraaid. Destijds grijsgedraaid en ik snap wel waarom; dit is gewoon de perfecte popplaat