Michael Jackson - Dangerous (1991)

Ik vond de hoes op (nog ) jongere leeftijd altijd enorm intrigerend. Gekroonde hond en ooievaar, rollercoasterkarretjes...

Verder vind ik de houding tegenover Michael Jackson best wealgelijk eigenlijk.
Eerst wordt ie door iedereen uitgespuugd en uitgelachen,en nu heeft iedereen opeens met hem te doen. Typisch.

mensen

Dat laatste zegt helaas weinig over het gebodene. Moet je eens kijken hoe goed Andre Rieu en Guus Meeuwis hebben verkocht en wat voor troep er sowieso sinds 1965 in de Nederlandse en internationale hitlijsten heeft gestaan.

Michael Jackson is met Dangerous na Bad een geheel andere weg in geslagen. Dat mag.
Misschien heeft hij daarmee gedeeltelijk een heel ander publiek aangetrokken. Waarschijnlijk hebben de vele kopers van Off the wall, Thriller en Bad Dangerous ook nog wel gekocht en zijn ze daarna teleurgesteld afgehaakt, zoals ik.

Het blijft natuurlijk je eigen smaak, maar ik kan mijn bewering in die zin hard maken, door bijvoorbeeld de beoordelingen van iedereen op musicmeter over Michael Jackson naast elkaar te zetten.

Je ziet dan, dat Off the wall heel goed scoort, Thriller nog beter, Bad zakt dan wat in en dan wordt het nog lager met Dangerous. Over Invincible dan nog maar gezwegen.

De internationale waardering van Dangerous ligt ook beduidend lager. Als liefhebber van muziek vind ik de 'vette beats' die door iemand anders bij Dangerous zo worden opgehemeld, maar matigjes, het moet de bloedarmoede van de composities duidelijk verbergen.

De stoere Jackson van Thriller en Bad is veranderd in een wanhopige zoeker naar de juiste toonsoort en variatie.

En blijkbaar haken meer mensen hier af. Terecht.

Dangerous is een goed en degelijk album, maar haalt jammer genoeg niet het hoge niveau van z'n voorgangers.

Ik ben met dit album opgegroeid. 7 tracks op dit album werden geproduceerd door 1 van mijn favo producers : "Teddy Riley" (de man die New Jack Swing mede naar het grote publiek bracht,)

Van mij krijgt dit album gewoon een 3,5 net geen 4.

Best jammer dat Michael er niet meer is. Ik denk dat hij gewoon te goed was voor deze harde maatschappij.

Wat ik wel vreemd vind is dat albums als Thriller en Off the Wall op deze site niet hoger dan een 4 scoren.

Ik was 7 toen deze uitkwam, maakte in mijn herinnering behoorlijke impact, mede door de spectaculaire video´s.
Na m´n tiende was het wel over met m´n liefde voor Michael Jackson maar toevallig ben ik sinds een maand weer helemaal verslingerd. Hoebedoelu jeugdsentiment?
Erg leuk om weer naar deze plaat te luisteren met de oren van nu. Ik kan concluderen dat de kwaliteit ervan nog steeds overeind staat. De performance en productie van dit ´minder´ succesvolle Michael Jackson album heeft vele navolgers gekregen. Kanttekening is de ellenlange duur van dit werkstuk. Waar Michael tot voorganger Bad nog uitblonk in een afgewogen en overzichtelijk hitaanbod verzand hij hier in een overdosis lange nummers waardoor de verveling onvermijdelijk toeslaat. Alleen het begin van Keep The Faith en heel Gone Too Soon kan ik niet aanhoren. Zelfs Heal The World dig ik nog steeds, meer dan ooit zelfs. Het is sinds kort mijn favoriete dronken meezinger!

Ik vind de twee albums hiervoor ook beter, maar nummers als Will You Be There kunnen zich moeiteloos meten met het beste dat man gemaakt heeft.

Dat sommige mensen afhaakten heeft meer te maken met het popklimaat dat danig veranderde, zowat iedereen was toen in de ban van de grunge. Dat Michael Jackson overal in de wereld aan de top van de hitlijsten werd verdrongen door Nirvana is veelzeggend.

Ben het niet met Musician eens , dit is `n erg goed MJ album met lekkere beats erin .
Dat de mensen na Dangerous af gingen haken kan ik wel begrijpen .

Dit is zeker geen slecht album maar de timing was nogal ongelukkig, zowat tegelijkertijd met de albums van Nirvana en Pearl Jam en het jonge publiek dat niet is opgegroeid met Michael Jackson zal eerder die albums aankopen.
Na die pedofilie-affaire heeft Michael Jackson het helemaal verkorven bij het grote publiek, getuige de - relatief - tegenvallende verkopen van de daaropvolgende albums.

Ja, de vraag is, wat was dan wél een goede timing geweest? En bovendien, het zegt hooguit wat over de verkoopcijfers en onderlinge concurrentie dan dat het inhoudelijk iets zegt over de cd. Voor een beoordeling maakt het mij niet uit, of er 100 cd's van zijn verkocht of 100 miljoen.

De conclusie is toch niet zo moeilijk? Dangerous is een heel andere cd dan z'n voorgangers. Zoiets trekt nieuwe kopers, vaste fans blijven en anderen haken af. En in het geval van Dangerous zijn er veel afgehaakt en heeft een deel van de blijvers er blijkbaar niet zo'n hoge waardering voor over.

Ik wijt het aan de matige songs in z'n totaliteit en de vette beats waar een aantal anderen weer mee weglopen. Zo hou je altijd voor en tegenstanders, maar dit keer pakt het niet zo gunstig uit voor jongeheer Michael.

Het was ook wel een nieuw geluid voor Michael Jackson.
Eigenlijk deed hij een beetje zusje Janet na met haar Jimmy Jam en Terry Lewis geluid, al schakelde Michael daar Teddy Riley voor in.
(why you wanna trip on me, She drives me wild, Can't Let Her Get Away).

Ik vond deze nummers wel leuk klinken, maar ik was dan ook nogal in de swing beat van Bobby Brown en de andere New Edition leden.
Voor mij was het juist de introductie van de kwijl nummers die dit tot een cdtje maakten dat verplicht geprogrammeerd diende te worden.

Ik heb het al eerder gezegd, maar Who is it is echt mijn favoriete nummer van deze plaat. Zo sterk, en typisch Michael Jackson.

(Mede) door de tandem Who Is It en Give in to Me stijgt dit album voor mij boven de mening van velen uit.

Ik had hier een score van 3,0* staan en vraag mij verbijsterd af waarom? Mogelijk was ik afgeleid door de 'affaires' van Michael Jackson, maar het gaat uiteindelijk toch om de muziek.
Ik ben opgegroeid met Off The Wall en Thriller, vond Bad helemaal niet slecht (de Bad tour in de Kuip was geweldig) en Dangerous op hetzelfde niveau van Bad. Alleen was Dangerous met een vernieuwde sound wat origineler dan Bad, wat deels in het verlengde van Thriller ligt.

Nu ik 'm terug hoor, valt mij op wat een Dance cd dit eigenlijk is. Er staat hier Pop als genre, maar een aantal tracks zijn eigenlijk Dance trax: en dat maakte MJ natuurlijk ook met Off The Wall, toen was het een disco-achtige sound. Kortom, hij gaat met zijn tijd mee op dit album Dangerous. Ik vind de vergelijking met het genre Swing Beat uit de jaren 90 van P. de Clown treffend. Je hoort inderdaad wat Bobby Brown. Alleen is dit veel beter.
De rock en de gitaar van Thriller (Beat It), toen met Eddie van Halen, komt nu terug met Slash, de gitarist van Guns 'n Roses (het briljante Give in to Me). Wat minder funky dan anders, meer dancebeats dit keer (dat is het 'nieuwe' in de Dangerous sound). Genoeg soul in de muziek. En een aantal sterke en een aantal 'lekkere' nummers. Een typische Michael Jackson cocktail, met wat duidelijke vernieuwingen erin, die zeer te pruimen is.
Ik ben het met rkdev eens, dat (mede) door de tandem Who Is It en Give in to Me dit album boven de 4,0* van een goed album uitstijgt. En laten we het fantastische koor 2 minuten lang aan het begin van Will You Be There niet vergeten (heel hard draaien: mooi is dat! Hallelujah ).

Mooi bericht West , ik ben het helemaal er mee eens.

Bedankt Rudiger. Het album valt me bepaald niet tegen, nu ik het na lange tijd weer draai. Gewoon in 2009, ver weg van de invloeden van de albums die daarvoor uitkwamen.

Ik draai nu Keep the Faith. "Keep the Faith, don't let nobody keep your down. It's just a matter of time. You can be a winner, you just got to keep the faith."
Michael heeft het geloof in zichzelf uiteindelijk toch verloren. Triest om dit lied nu te horen. Het wordt gevolgd door Gone Too Soon. Hoe toepasselijk, helaas.

Jackson was een beetje stoer ten tijde van Off the Wall en Thriller. Een beetje maar hoor: kijk eens naar de clip van Beat It.

Bad was dan ook een volkomen verkeerd gekozen titel. Michael Jackson is helemaal niet Bad, laat staan Dangerous. (Hoewel hij in het nummer Dangerous juist weer zegt: the Girl is Bad, the Girl is Dangerous. Niet echt het type vrouw voor Michael...)
Wanhopig werd hij pas jaren na dit album Dangerous. Daar weten we nu alles van. Van toonsoorten, ritmes en variatie werd hij echt niet wanhopig: dat zat in elke vezel van zijn lijf.

Iets anders. Je leest nogal wat berichten in de trend van: t/m Dangerous heeft Michael Jackson uiteindelijk 'maar' 4 goede albums gemaakt. Dat klopt niet.

Na dit album Dangerous, kwam in 1995 History. Dat is geen verzamelalbum, het staat hier op Musicmeter ten onrechte daar vermeld. Het is een gewoon album met daarbij een beperkt overzicht van grote hits, ook om de verkoop verder te stimuleren.
Dit History album is (ook) erg goed, staat hier op een score van 3,87* : de beste score na Thriller.

Dan zijn er nog 3 zeer succesvolle albums met zijn broers als The Jacksons. En natuurlijk het vele goede materiaal bij Motown als the Jackson 5 en solo als Michael Jackson (1969-1978). Daar horen vele grote hits bij.

Een mooi overzicht, ook met rare demo's en mixes, vind je op the Ultimate Michael Jackson Boxset van 4 cd's. Zeer de moeite waard!

Persoonlijk vind ik dit eigenlijk het meest volwassen Jackson album en draai ik deze het meeste van al de Jackson albums .
Na een paar keer Beat It Bad En Billie Jean achterelkaar gehoord te hebben vind ik het wel welletjes en dat heb ik niet met Dangerous .
Aangezien ik Thriller 5 sterren heb gegeven gaat deze ook omhoog naar `n 5 .

Volgens mij heeft Dangerous nog altijd 32 miljoen exemplaren verkocht. Bijna het dubbele van Nevermind.

Men moet de invloed van Nirvana ook weer niet overschatten. Nirvana had vooral invloed op de rock muziek. De hairmetal bands werden verdreven door houthakkershemden uit Seattle. Maar deze rage was binnen no-time ook weer voorbij. Dat heb je als alle toonaangevende bands zowat hun bandleider dood zien gaan of ten onder gaan aan heroine, of in het geval van Soundgarden binnen recordtijd oersaai klinkt. Saaier dan de gemiddelde hairmetal band uit de jaren '80.

Hierna heeft MJ nog maar één album gemaakt, vind ik persoonlijk, namelijk het erg gedateerd klinkende Invincible.

Von Helsing, dat klopt dus echt niet. Je vergeet History: dat is een compleet nieuw album + een greatest hits cd. Het is ook nog eens een erg goed album.
Er hoorde net als bij Bad en Dangerous een History Tour bij + 5 succesvolle singles.

Voorlaatste goede album van Michael Jackson. Staan toch wel enkele goede nummertjes op.

Ik heb toch een beetje het idee dat MJ zich hier verslikte in de opslagcapaciteit van de cd. Ineens duurt een album 77 minuten! Zonder bijvoorbeeld nummers 2, 4, 6 en 12 had het allemaal wat compacter geweest en hadden we in mijn optiek een veel beter album gehad. Op HIStory (continues) en Invincible hadden ook wel wat minder nummers gekund.

Nummer 6 is zalig Can't let her away is zo'n lekker nummer met een harde beat, zoals er nog zijn terug te vinden (cfr Dangerous, In the closet). Dit soort nummers vormen op dit album het sterke punt en het concept van het album.
Ik heb het overigens niet zo voor die 'melige' nummers hier.

Ben ik het niet mee eens, die nummers zijn juist de lekkere dancetracks van het album.



Daar ben ik het dan weer wel mee eens.

Beste Jackson album die geen moment verveeld , waar ik op z`n vorige albums nog wel eens `n nummer skip ( want daar staan `n paar draken op ), luister ik dit album in z`n geheel af .
Ook de cover is de mooiste.

Dangerous is wat mij betreft het artistieke hoogtepunt van Michael Jackson. Op Thriller en Bad staan op het eerste oog misschien wat meer catchy nummers, maar die twee albums gaan mij ook relatief snel vervelen; Dangerous daarentegen blijft van begin tot eind boeien. Give In To Me, Will You Be There en vooral het magnifieke Who Is It zijn voor mij de absolute hoogtepunten hier en behoren tot MJ's beste werk, maar ook daarnaast staan er nog tal van lekkere nummers op als In The Closet, She Drives Me Wild en Dangerous.

Ik ben het er wel mee eens dat Dangerous sterker/compacter was geweest als bijvoorbeeld Keep The Faith en/of Why You Wanna Trip On Me van het album afgehaald waren. Verder vind ik Heal The World te klef, maar al bij al is Dangerous het meest volwassen en uitgebalanceerde MJ-album. Een vergeten klassieker.

Helemaal met Three Mile Smile eens (net zoals bij HIStory)

Ik lees hier bijna niets over, maar wat een energieke track is Jam toch.
Ik ben nu een best of van MJ aan het maken en die begint zeker weten met deze track.

En Heal The World...ik ga het steeds meer waarderen.
Op elke album van Jackson staat wel zo'n nummer.
Op zijn latere albums staan er weer meer van op, alhoewel van mindere kwaliteit.

Zo vind ik Gone Too Soon ook zo'n geweldige track, zo fragiel, maar oh zo MJ.

En Who Is It is al vanaf de eerste keer dat ik dit album beluisterde een favoriete track van me van MJ.

Alleen Keep The Faith en in mindere mate In The Closet kunnen me minder bekoren.

Ik hield altijd al van MJ, maar ben me uiteraard na de gebeurtenissen van de laatste tijd weer wat gaan verdiepen. Hij was een beetje weggezakt.
Zo kwam ik erachter wat een geniale cd dit is! Vooral Jam, In the closet (Justin Timberlake heeft hier als kleine jongen goed naar geluisterd, volgens mij) en Can't let her get away.
Behalve natuurlijk kwijlnummers als Heal the World enzo, maar dat kon ie toch al nooit laten. Ik vergeef het hem.

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen , ik heb dit altijd de man`s beste cd gevonden en het is `n voor velen nog te ontdekken meesterwerk , die nooit de verveling ingaat.

Dit is voor mij het laatste album wat ik de moeite waard vond om te kopen. Duidelijk minder dan al het overige werk van hem en de Jackson(s) 5. Er staan veel uitgebrachte singles op, maar die deden het volgens mij ook niet zo goed als de singles van zijn voorgaande 3 albums. Voor mij is de toename van het aantal clichematige ballads een grote debet aan het album. De uptempo nummers kunnen mij ook minder lang boeien. Jammer dat hij gestopt was met de samenwerking met Quincy Jones. Dat is in mijn ogen toch een van zijn slechtste keuzes.