Radiohead - Amnesiac (2001)

Ligt dit in het verlengde van Kid A?

De muziek komt van dezelfde sessies als Kid A maar paste allemaal niet op die plaat. Daarom dus een wat minder samenhangend geheel, maar toch een heel eigen sfeer.

Het meest coherente en consistente album van de band.
Geen hol pathos, geen compositorische bluf, geen doelloos geëxperimenteer.

Nu de band dat allemaal op hun vorige albums uit heeft geleefd, kan ze terug naar de basis: relatief eenvoudige, maar doeltreffende zanglijnen, zeer introvert en geloofwaardig voorgedragen, ingebed in speelse, originele en vooral passende arrangementen.

Vrijwel elk nummer is een killer. Hunting Bears is misschien het enige mindere nummer en I Might Be Wrong is naar mijn smaak wat te lomp, vergeleken met de rest.

Vind dit toch ook wel echt één van de betere Radiohead cd's, vandaag na lange tijd weer eens beluisterd..

Wat 'Kid A' niet lukt bij mij, doet deze plaat wel.. Ik word er goed door gepakt, geweldig openingsnummer en van begin tot eind genieten.

Deze plaat was eigenlijk bij mij wat in de vergetelheid geraakt.. Ik luister ook nog maar sinds een paar jaar Radiohead en dan voornamelijk de 'populaire' platen, als OK Computer, The bends en Kid A, maar deze plaat is te zonde om achter te laten..

Nice. Niet het best, maar doet er niet veel voor onder.

Eerste indruk: Lang niet zo geniaal als het overweldigende Kid A. Maar dat zegt niet veel, want van Kid A was ik op het eerst ook niet onder de indruk.

Je zegt hier iets heel waardevols: Radiohead wil altijd overweldigend zijn, maar hun beste platen zijn juist op een heel ingehouden en subtiele manier overweldigend, dat wil zeggen dat die overweldiging heel langzaam en onopvallend begint en dat je er langzaam maar zeker door gepakt wordt.

Juist wanneer de band met veel vertoon van kracht, pathos en/of virtuoziteit wil overweldigen, gaat het mis. Dat doen ze wat mij betreft dus verkeerd op platen als The Bends en Hail To The Thief.

Het zijn juist hun kalmere platen als deze en In Rainbows die écht overweldigend zijn én door de jaren heen blijven. (Al moet dat laatste in het geval van In Rainbows natuurlijk nog blijken, maar ik heb daar alle vertrouwen in.)

De manier van overweldigen die je op het laatst beschrijft was bij mij juist aanwezig bij het luisteren van Kid A. Kid A als geheel vond ik pas na zo'n 10 luisterbeurten écht goed worden. Ik was dus niet echt onder de indruk van Amnesiac als geheel, maar dat zegt eigenlijk niets aangezien dat bij Kid A ook zo was.

Het geexperimenteer hier gaat naar mijn bescheiden mening ten koste van het songmateriaal en komt af en toe wat 'rommelig' over , uitzonderingen daargelaten. Dan vond ik persoonlijk Kida A toch wel beter.

Dit album pakt mij meer als Kid A op de 1 of andere manier...
ben ik dan de enige die deze versie van morning bell 1000 maal beter vind dan op kid a?:D

al met al 4 sterretjes!

De versie op dit album is juist het enige Radiohead-nummer dat ik altijd skip, vreselijk!

Vroeger vond ik 'm ook beter dan de versie op Kid A, maar na verloop van tijd is Morning Bell / Amnesiac me eigenlijk alleen maar meer gaan irriteren. Skippen doe ik 'm niet, maar dat de Kid A-versie beter is, dat mag voor mij wel duidelijk zijn.

Na de meesterwerken The Bends en OK Computer opnieuw een pretentieus en tegenvallend album.
Weinig nummers blijven , net als bij Kid A, hangen.
De grote aanhang van Radiohead omarmt echter ieder album van deze groep met applaus, zie de hoge klassering in de top 250.
Ik haak af, zwaar overschatte plaat.

Zeg Gish,

Ik vind mijzelf zeker niet tot de grote aanhang van de band horen en ik omarm ook echt niet ieder album van ze met applaus.

Toch vind ik dit een erg goede, zelfs onderschatte plaat.

Weet jij misschien waarom?

Of leg gewoon eens uit waarom hij volgens jou OVERschat wordt.
Is dat omdat weinig nummers bij jou blijven hangen?
Vreemd, gezien wat ik net bij Dolphy's Out To Lunch las.

Ik wil maar zeggen: er is nog hoop voor je.

Ik kan me wel voorstellen dat Gish, als hij Kid A niet trekt, dit album ook niet trekt.

Gratis tip derhalve; hou op met de Radiohead-discografie tot en met OKC, want daarna maakten ze alleen maar van ''zulke'' platen; vooruitstrevend, meer electronisch en continu zizhzelf blijven ontwikkelen op dat het geen ''13-in-één-dozijn'' band wordt. Ik hou dr wel van, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Bij mij is dan eindelijk ook het kwartje gevallen. Wat een geweldig album is dit zeg. De Kid A/Amnesiac periode is overduidelijk mijn favoriete periode van deze band. Ik mis alleen dat kleine beetje magie dat Kid A heeft, maar misschien ontdek ik dat later nog wel.

Precies wat Gish zegt: "Albums waarvoor ik moeite moet doen om ze te begrijpen en waarbij uiteindelijk het kwartje valt eindigen in de top." Dat is precies waarom ik Kid A en Amnesiac stukken beter vind dan OK Computer. OK Computer is vanaf het begin al leuk waardoor hij bij mij wat snel verveelt, en bij Kid A en Amnesiac valt dan ineens het kwartje waardoor het platen zijn die je nooit meer los laat.

Denk niet dat ik bij Amnesiac over een nacht ijs ben gegaan.
Het album staat al vanaf de release in mijn kast en heeft vele draaibeurten gekregen. Ik hou blijkbaar meer van de echte liedjes van Radiohead.
"Fake Plastic Trees" bijvoorbeeld. Het is ook moeilijk om het hoge niveau van The Bends en OK Computer vast te houden. Maar verder blijft het een kwestie van smaak. Voor mij geen Kid A en Amnesiac. Misschien moet ik inderdaad afhaken als fan.

Beetje raar Gish, want Radiohead fans die haken zelfs niet na In Rainbows af, ze doen het elke album goed.
Het is na Kid A wel anders allemaal, maar dat is helemaal niet verkeerd, dus als Radiohead kenner zou je gewoon fan moeten blijven.
Maarj a dat is kwestie van je eigen smaak hebben.

Nouja, je kan altijd afhaken omdat je de nieuwe richting niet goed vind. Maar accepteren / begrijpen zal je het moeten kunnen als een artiest het anders gaan doen. Ed O' Brian zei zelf: 'An artist is like a shark. If it doesn't move it dies'.

En dat is ook zo. Hadden we wel nog vijf OK Computers willen zien? Ik niet.

Misschien niet nee, maar je hebt wel een punt.

Voor velen is Kid A, maar Amnesiac al helemaal, te ver buiten het muziekale pallet wat je kent. Ben je gewend aan de redelijk recht toe-recht aan liedjes van The Bends, dan zul je hier even extra je best moeten doen.

Of je er uiteindelijk van gaat houden is een persoonlijke mening, maar wanneer je bij voorbaat al 'weigert' om je open te stellen voor andere geluiden en andere songstructuren dan hoef je het niet eens te proberen.

Amnesiac is de opvolger van KId A. valt ook goed te horen het is in de stijl van het vorige album. dezelfde elektronica en dezelfde avant-garde stijl. alleen dan een stukje minder goed.

Mijn favo radiohead nummer(pyramid song) staat dan wel weer op het album. maar nummmers als "spinning plates" en "revolving doors" vind ik gewoonweg niet mooi.

waar Kid A nog samenhang had, zijn dit enkel een aantal losstaande songs.

de bijzonder stijl is behouden maar de kwaliteit brokkelt af. toch nog 4 sterren voor pyramid song en nog een paar andere.

Ik vind het net geen Kid A. Maar dan ook nét niet. Dan zou ik het eigenlijk een 5 moeten geven omdat ik Kid A ruim een 5 waard vind, maar toch twijfel ik. Misschien nog wat meer beluisteren.

Waar avant-garde? Als er al avant-garde op beide albums staat, is het dan wel achterhaalde avant-garde. En dat, beste mensen, bestaat niet.

Pyramid Song is veruit het mooiste nummer wat ik ken. Zonder dat nummer zou Amnesiac absoluut geen 4 sterren krijgen.. Iedere keer een brok in mijn keel.

Inderdaad een fantastisch nummer wat je een één en ander voor eventjes in een ander perspectief gaat zien. Heerlijk.

Na het baanbrekende succes van 'Ok Computer', een titel die verwijst naar de positieve progressie sinds het ontstaan van de computer, maar het verzanden van de menselijke emotie, moest de band maar eens iets nieuws proberen. Hetzelfde niveau viel namelijk niet te evenaren, en dus besloten ze dat niet te proberen. In plaats daarvan kozen ze ervoor om het wiel eens helemaal om te draaien.

'Kid A (2000)' was de eerstgeborene van de twee 'meer electronisch getinte' albums die zouden verschijnen. Het wordt een typisch Radiohead album genoemd, maar geef nu toe: Wat valt er nu werkelijk te bestempelen als Radiohead? De band blijft immers vernieuwen en heeft inmiddels alles al gedaan. Van akoestisch tot electronisch.

Waarachtig, 'Amnesiac' ligt in het verlengde van 'Kid A', afgaande op het electronisch gehalte, maar het zou zonde zijn om het een kopie te noemen. Amnesiac voelt weer dat ietsje profaner aan, alsof Radiohead weer zachtjes afdaalt naar de aarde, maar daarbij hun cryptiek nog niet helemaal durft achter te laten.

De plaat begint goed met 'Packt Like Sardines In A Crushd Tin Box". Weer weet Radiohead te verrassen met stemmetjes en geluidje die je om het hoofd slingeren, zoals vele tracks op het album. De stem van Thom Yorke wordt hier en daar, net zoals bij 'Kid A', een beetje verdoezelt in een waas van electronica, waardoor het lijkt of hij zelf onderdeel is van het electronisch geheel.

Maar schijn bedriegt. Het Radiohead dat pure en doordachte pop/rocksongs maakt bestaat nog. 'I Might Be Wrong' is een verbazingwekkend goed nummer, één dat nog lang blijft nazinderen en perfect aansluit bij het geheel. Dat nummer lijkt de grote revelatie van het album te zijn.

De piano wordt echter ook niet geschuwd. 'Pyramid Song' is een lekker zacht nummer voor de afwisseling, zonder veel versiering, maar is en blijft weer zo'n typisch Engels ontspanningsnummer. Droom maar lekker weg.

Na verscheidene luisterbeurten heeft ook deze plaat een plekje verovert in je lijst van favoriete cd's. Maar niet zonder kritiek echter. Radiohead is puur, echte klasse, maar zonder veel afwisseling in dit album. Het bevat enkele pieken, maar deze worden steeds opgevolgd door een lijstje meer monotone liederen. Geen probleem voor de echte fans natuurlijk. Hail to Radiohead! Goed werk, maar niet het meest baanbrekende dat ze ooit op de markt brachten. Een kleine 4/5 lijkt me dus op zijn plaats.

volgens wiki: Avant-garde, ook wel gespeld als avantgarde, is een term die wordt gebruikt om acties of bewegingen aan te duiden die nieuw of experimenteel van aard zijn

avant garde omdat de stijl in 2001 allerminst elektronisch was. de release van deze twee album oogste grote kritiek. nu teruch kijkend zijn het geen slechte albums en de elektronische stijl hoor je de laatste tijd steeds sterker in liedjes.(nieuw)

experimenteel is het zeker(ook het liedje spinning plates bijvoorbeeld) (experimenteel)

bijde voorwaarde zijn aanwezig dus ik noem het avant-garde

Experimenteel is dit album niet echt, hooguit voor Radiohead-begrippen. En nieuw al helemaal niet... Kid A en Amnesiac borduren voort op elektronische muziek die al ruim 10 jaar gemaakt werd. Voor pure rockliefhebbers is dit misschien je reinste avantgarde, maar voor mensen die wel 's een plaat van het WARP-label hebben geluisterd is dit niet zo moeilijk te behapstukken.

Dat doet verder niets af aan de kwaliteit van de muziek, maar avantgarde is het wat mij betreft niet.

volgens wikipedia(handig medium) is amnesiac een art rock album en art rock is rock met AVANT_GARDE invloeden.

ik zeg niet dat ik het een moeilijk album vind maar ik vind het wel een art rock/avant garde stijl hebben. zo expirimenteerd radiohead bij revolving doors en spinning plates met het elektronish namaken van geluiden.

maar inderdaad er zijn bands die expirimenteler zijn.