Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)

Build a Rocket Boys! krijgt van mij vier sterren en deze moet daar eigenlijk amper voor onderdoen, dus ik doe er een halfje bij! Hoogtepunten voor mij zijn New York Morning, Real Life (Angel), My Sad Captains en het titelnummer.

Zo aan het einde van het jaar is dit een mooi moment om nog eens een luisterbeurt te geven aan dit album. Deze is blijven steken op slecht 3, wat weinig is voor een album die ik al vanaf de eerste keer horen 4 sterren gaf. Maar het is ook bijna zoals het nieuwe U2 album, prima maar ik ben het zo ook weer vergeten en geen enkel nummer blijft steken. Als een Woody Allen film die je mooi vind op het moment dat je hem ziet maar een week later niet meer kan benoemen wat het nu is wat je mooi vond. Waarschijnlijk na meer luisterbeurten zal er meer bij blijven maar nu is deze bedolven onder andere albums die me uitnodigden om ze meteen vaker te willen luisteren.

Elbow heeft een diepe indruk op mij gemaakt met The Seldom Seen Kid, vanwege sommige nummers die me echt wisten te raken, zoals The Loneliness of a Tower Crane Driver of Friend of Ours. Build a Rocket Boys had het fantastische Lippy Kids, maar verder wist die plaat bij mij geen indruk te maken. The Take Off and Landing of Everything bevalt mij een stuk beter, hoewel de echte toppers mij nog niet zijn opgevallen. Met andere woorden: in mijn oren is deze plaat redelijk consistent van kwaliteit, zonder echte uitschieters. Dat maakt misschien dat ik deze plaat wel vaker zal opzetten dan The Seldom Seen Kid, welke me zeker met de eerder genoemde nummers wat dieper wist te raken. Deze plaat leent zich wat beter voor het lezen van de krant met een kop koffie op een vrije ochtend. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen diepere laag onder zit. Als hij er is, moet ik hem zelf alleen nog ontdekken.

Tja, weinig? Dus je hebt de plaat nog maar weinig hebt geluisterd ook al vond je m meteen goed? Volgens mij een kenmerk van een ware muziekliefhebber: meer gedreven worden door de zoektocht dan door de zekerheid. Anders gezegd: juist albums die ik niet meteen goed vind draai ik vaker, vanuit het verlangen ze te zien groeien. Ook al wordt dat verlangen vaak niet vervuld, toch is het vaak sterker dan de zekerheid nogmaals die goede plaat te herbeleven! Herkenbaar?

Muziekliefhebber zeker wel. Continue op zoek naar een volgende dijk van een album, yep. Maar er speelt ook een stukje toeval mee naast de persoonlijke voorkeur waardoor het ene album meer beluisterd wordt dan het andere. Ook mijn vriendin heeft daar invloed op. En of we binnenkort naar een concert gaan.

Ik kan ook onmogelijk alle albums luisteren. Geen idee hoeveel releases er gemiddeld per week zijn maar zou volgens mij alleen al voor Europa en Noord-Amerika wel eens honderden albums zijn. Gelukkig krijgen sommige albums op een later moment een herkansing en dat zal ook wel gebeuren voor Elbow.

Sommige albums bevallen ook veel beter pas jaren nadat ze zijn uitgebracht en ik ze 'herontdek'.

Bij mij bijvoorbeeld: een verhuizing, waardoor een grote doos cd's uit het zicht verdween. Pas na 5 jaar ontdek ik dan dat daar cd's tussen zaten die ik pas net gekocht had, toen ze in alle verhuishectiek de doos in gingen. En dat daar pareltjes tussen zitten (gisteren bijvoorbeeld: BloodFlowers van The Cure)


Dat speelt minder bij mij, mijn vriendin is minder muziekgek en concertganger. (helaas kon ik geen emoticon vinden voor jaloezie)

Volgens mij was dat 20 jaar geleden zo. Denk dat het nu veel meer door Soundcloud, BandCamp e.a.

Ik ontdekte Seldom Seen Kid deze winter pas . GE-WEL-DIG. Maar dat hoef ik je niet te vertellen.

Heb je een voorbeeld? Ben benieuwd! Zeker van die moeilijke "groeiplaten"?

Gooi het laatste halfje erbij. Wat een ontzettend lekker album is dit en voor mij is This Blue World het mooiste waar Elbow een album mee start. Eerste vijf tracks zijn sowieso briljant.
Nu de nieuwe e.p. opstaan en klinkt ook weer erg lekker.

Wat een werkelijk prachtig album. Genieten van begin tot eind.

Het is een ware groeiplaat, die je een kans moet geven en jezelf wat geduld. Fijne plaat

Voor mij geen groeier geweest, ik had direct door dat dit hun één van hun beste albums was.
Vooral This Blue World is zoooo onaards mooi...

Elbow stelt nooit teleur en dit album al helemaal niet.

The Take Off and Landing of Everything is net een lievelingstrui: vaak gedragen, veel gewassen en nog net zo mooi zacht en warm als toen ze nieuw uit den winkel kwam. Voor mij is dit de mooiste Elbow en sowieso de meest gedraaide plaat van deze formatie tot nu toe.

Vandaag weer een luisterbeurt gegeven. Ik draai um niet heel vaak. Zal een groeier zijn, want m.u.v. de eerste twee stukken weet het mij niet te raken. Dit i.t.t. destijds in 2003 na de eerste beluistering van Cast Of Thousands, welke mij direct naar de strot greep.

Ach, Elbow heeft bij altijd een streepje voor. De muziek raakt me diep. De arrangementen zijn veelal briljant en de stem van Garvey verveelt nooit. New York Morning en My Sad Captains zijn voor mij al klassiekers in de pophistorie.

Elbow brak uiteindelijk echt door met The Seldom Seen Kid en hoewel hun stijl vanaf toen wat veiliger is geworden, is het genot er zeker niet minder om geworden.
Het helpt enorm dat Guy Garvey zo'n geweldige vocalist is.
Met recht een fluwelen stem en perfect passend bij de symfonische pop van Elbow.
Ik ben erg gecharmeerd van dit album.
Het heeft iets voortkabbelends natuurlijk, maar wel op de goede manier.
Fijne tapijtjes van strings en synths en melodieus vindingrijk.
De opener This Blue World is een soort tweeluik en treffend in de ineens veranderde sfeer, maar toch een eenheid blijkt.
Nergens treden de britten buiten de lijntjes.
Het is verantwoorde popmuziek, maar wel heel herkenbaar.
Dat is een groot goed tegenwoordig, want begin er maar eens aan. Hoe origineel kun je nog zijn tegenwoordig.
Geen verwijt aan de huidige generatie, integendeel, maar het wordt lastiger om met een eigen smoelwerk te komen.
Erg prettige songs verder The Sad Captains, de titelsong, met een stuwend ritme en een aanstekelijke gitaarriff en zanglijn.
De afsluiter The Blanket Of Night is een voorbeeldig slotakkoord.
Wat een prachtig ontroerend liedje.

Hele fraaie plaat. Perfecte sfeer.

Dit album had bij mij wel een aanloop nodig, maar uiteindelijk viel alles op zijn plek. Minder indrukwekkend dan Seldom Seen Kid maar wel een prachtige plaat.

De tekst van Lunette verdient wat mij betreft de nobelprijs voor de literatuur.

Wel een 4*, eveneens als de laatste GOAS . maar toch vind ik de laatste iets beter dan deze. Waarom ? I, weet het niet echt … puur gevoelsmatig

Elbow is bij mij zo'n band die ruim vertegenwoordigd is in de collectie (als in: tot en met hier compleet), maar waar het enthousiasme toch altijd wat onderkoeld is gebleven. Een cd kabbelt aangenaam voorbij op de achtergrond en als het meezit springt er per album 1 of 2 nummers echt uit. De commentaren her en der een beetje doorlezend, ben ik daar niet de enige in.

The Take Off and Landing of Everything springt er over-all gunstig uit. This Blue World is met zijn onderkoelde opbouw meteen concurrentie voor beste Elbownummer ooit (al laat ik die titel nog even bij One Day Like This liggen). Charge en Fly Boy Blue / Lunette kregen hier al (geloof ik) ladderexposure en konden om die reden al wat meer onder de huid kruipen. Het album gaat daarna alsnog wel weer wat de kabbelmodus in, om er bij het titelnummer nog eens groots en meeslepend uit te komen.

Al met al genoeg om hier (op dit moment) voor favoriet Elbowalbum door te gaan.

new york morning noem je niet? Ook een topper in hun oeuvre dacht ik persoonlijk

Lieve mensen.,
Ik luister keer op keer naar Elbow als ik me gelukkig wil voelen. En dat lukt. Of het nu het eerste of het laatste album is. Guy en zijn kompanen lijken toch op 1 of andere manier de gevoelige snaar te raken.

Zeker (zoals de échte artiest) live!

Landt het?

Elbow - The Take Off and Landing of Everything - YouTube

Zen voor jou en mij.

Na 7 jaar durf ik voorzichtig te gaan uitspreken dat ik new York morning 1 vd mooiste nummers vind aller tijden.

Dit blijft voor mij tot nu toe het hoogtepunt van Elbow, al komt Seldom Seen Kid dicht in de buurt. Ik kan hier geen favoriet nummer kiezen, het zijn stuk voor stuk juweeltjes. Dit album was voor mij de kennismaking met Elbow en ik was dus meteen om.