Coldplay - Ghost Stories (2014)

Volledige album is te streamen op itunes. Met prachtige video erbij gebaseerd op de artwork

Net een paar minuten geleden online

ALways in my head is geniaal. Kippenvel, wat een prachtig nummer

De eerste stem is daar! Always in my mind is inderdaad een heerlijk nummer... Naast Midnight, Oceans het beste nummer van de plaat! Nog maar een tweede keer beluisteren!

O is prachtig... Wow! Dan die bonus track erna, "never let go". Samen met Always in my head absoluut mijn favoriet.

Ink is ook super cool, lekker catchy.

In de iTunes-stream is O zo'n 2,5 minuut korter... verstopte bonustrack die is weggeknipt?

Ik vermoed dat de stilte tussen de laatste 2 tracks (O dus) op de cd veel langer is. Of dat na de laatste track er 2 minuten stilte blijft.

Dat zal 't zijn inderdaad. Op de vorige platen zat er ook wat stilte voor de bonus-tracks, dus dat zal nu niet anders zijn...

A Sky Full of Stars staat echt wel als een tang op een varken op de rest zeg. Zit je naar een ingetogen, melancholisch break-up album te luisteren en dan plots "YOU'RE A SKYYYY FUUUULLL OF STAAAARS OH OH OOOOH" *generieke dance beat*.

Enfin, in feite is dat wel goed nieuws. Die breuk met la Paltrow heeft er blijkbaar wel voor gezorgd dat Chris Martin op deze plaat weer wist waarover te zingen, iets wat een groot probleem was op het wel erg nietszeggende Mylo Xyloto.

Lekker, het nog niet beluisterde 'Ink' klinkt heerlijk swingend, maar 'O' blijft wel het pareltje van het album. Beste studioalbum sinds A Rush Of Blood To The Head.

Ik vind juist a sky full of stars in het album een heel stuk beter passen. De positieve energie is erg fijn na de wat meer sombere tracks. Maar ik vind de dance beat ook nog steeds jammer ja :/

Inderdaad is er een geweldige animatieclip gemaakt op basis van het ook al zo mooie artwork. De hoes en de clip stralen de sfeer van de plaat goed uit moet ik zeggen. 8 sfeervolle nummers met voornamelijk ingetogen klanken dat op het einde even wordt onderbroken door de bombast van ASFOS. Op zich wel even verfrissend, maar zo'n dancebeat is niet mijn ding.

Verder op basis van de eerste luisterbeurt vooral lof van mij voor deze plaat, met voorlopige favorieten 'Always in My Head', 'Ink', 'Oceans' (had zo op het debuut kunnen staan) en 'O'. De vrouwenstem op 'Another's Arms' is ook erg mooi overigens.

Mwah, mwah, ik voel hem nog niet echt zo na een eerste luisterbeurt. Hij is beter dan het vorige album, dat wel, maar laten we eerlijk wezen; slechter dan dat album kon ook gewoon bijna niet. Teveel hipster vibes die ik weer hoor en waar ze live waarschijnlijk weer helemaal los mee gaan, zie het al weer helemaal voor me... Oceans vind ik wel mooi, dat dan weer wel, maar ik erger me gewoon aan die dance sound die er in sommige nummers zo dik bovenop ligt, sommige tracks klinken weer net zo geforceerd als die Mylo Xyloto crap van 3 jaar terug. Dusja.. hij is iets beter dan de vorige maar daarmee is ook alles wel zo'n beetje gezegd.

Behalve A Sky Full of Stars hoor ik hier bitter weinig "dance-invloeden". Tenzij je al begint te vallen over de aanwezigheid van een occasionele drumcomputer maar schrijf dan al meteen maar 95 % van de rockbands vandaag de dag af (inclusief oa The National, Arcade Fire etc).

Kijk dat biedt hoop: een gebroken relatie en het artwork is een gebroken hart bestaande uit twee engelenvleugels. Zou Coldplay enigszins terugkeren naar hun fraaie melancholische liedjes van de eerste twee albums? Het antwoord is: enigszins. De stijl is wat anders, wat moderner, o.a. door het soms gebruiken van een drumcomputer. Maar Chris Martin klinkt regelmatig weer down en verdrietig, dat moeten we hebben, want dan maakt Coldplay de betere muziek.

Always In My Head is een fraaie opener, een mooi lied. Magic klinkt net wat gelikter, maar is wel een prima popsong. Ink heeft een volle productie met flink wat instrumenten en klinkt heel aardig. True Love is aardig geslaagd als triest nummer en heeft zowaar een 'ouderwetse' Coldplay gitaar. Eén van de betere op dit album. Het gaat mooi over in Midnight, wat iets heeft van... Daft Punk. Vervormde stemmen en een sterke synthesizer solo. Gedurfd en fraai is dit nummer.

Dan volgt er een echt mooi en triest Coldplay lied: Another Arm's, nog een favoriet van mij. Dat is ook Oceans wat zo op Parachutes had kunnen staan. Het wordt fraai gezongen door Chris Martin.
Sky Full Of Stars heeft de pop-house sound van mede-producer Avicii, not my cup of tea maar wel van anderen natuurlijk. Toch klinkt het best wel aardig, maar past het als enige niet echt op het album. Een b-side was beter geweest. De fraaie afsluiter O past juist wel weer goed op dit album. Een mooi rustig Coldplay liedje tot slot.

Je hoort in de verschillende nummers de eigen insteek van de producers die aan de nummers werkten. Dit zorgt voor een prettige afwisseling tussen de songs, maar doet weinig afbreuk aan de eigen - wat treurige - sound van het album. Het concept van deze plaat is dan ook het proces wat een man (Chris Martin zelf) doormaakt als een relatie stuk loopt. En dat is goed terug te horen.
De meeste nummers zijn goed tot zeer goed, een enkele net wat minder. Kwalitatief is Coldplay weer behoorlijk terug aan het front met dit album Ghost Stories.

Na een eerste luisterbeurt moet ik zeggen dat het allemaal erg goed klinkt. Rustige, trieste liedjes zonder dat het ergens saai begint te worden, knap! Alleen een Sky Full of Stars past niet op het album..

Heel sterk album. Coldplay is terug. Gelukkig maar. Jammer van het absolute gedrocht Sky Full of Stars. De keuze voor een upbeat vrolijk liedje op deze plaat is een goede, maar zet er dan een goed upbeat vrolijk liedje op en niet het slechtste liedje van het hele jaar. Wat een troep.

Het liedje Sky Full of Stars is niet eens zo slecht, maar de productie is waar ik niet van hou (Avicii). Met een andere producer had het een stuk beter geklonken, hoewel ik mensen ken die juist dit weer goed vinden.

Nou, de tekst van Sky Full of Stars is ook tenenkrommend, en de manier waarop Chris zijn stem gebruikt is ook drama. Zo cliche.

Er is iets geks aan de hand met 'A Sky Full of Stars', Coldplays nieuwste beoogde radio-hit. Voor het nummer schakelde de band, God verbidde, Avicii in. Alsof ze met opzet alvast de enorme meute aan Coldplay-bashers een koekje toewierpen. Het is inmiddels duidelijk geworden dat de opzet heeft gewerkt; de gulzige treurwilgen hebben zich en masse gestort op het niemendalletje. Verbitterd dat de tijden van het op de zolderkamer huilen met A Rush of Blood to the Head op voorbij zijn spenderen zij nu hun tijd met huilen over de volgende commerciële vrucht van hun ooit zo geliefde band. Een transitie waar ze de Engelsen dankbaar voor zouden moeten zijn. Getuige het nieuwste album van Chris Martin et al. (2014) worstelen zij zelf met hun eigen problemen. Want het liefst lijken ook zij terug te willen naar de tijden van het puberale zelfmedelijden. Op Ghost Stories zoeken ze het iets minimalistischer en experimenteler dan het bombastische werk van de afgelopen jaren. Alsof ze een stap wilden maken richting de wat meer eigengereide indie. Het is geen doorslaand succes. Laat ik het anders stellen; het is gewoon weer de ouderwetse zeikmuziek die we van Coldplay kennen wanneer ze er niet in weten te slagen de juiste snaar te raken. Zo nu en dan komen ze een stukje in de goede richting, het openingsnummer bijvoorbeeld of 'Midnight', tot je je realiseert dat je dit type muziek elders véél beter uitgevoerd kunt horen. Wanneer tenslotte 'A Sky Full of Stars' aanbreekt werkt dat haast cathartisch. Opeens realiseer je je dat dit precies is waar Coldplay goed in is geworden. Platte quasi-emotionele muziek voor wanneer je een dusdanig stuk in je kraag hebt dat een Astral Weeks of een For Emma, Forever Ago te complex is om je emotioneel te roeren. De potsierlijke teksten, de half sentimentele elektronische uitbarsting, de aanstellerige zang; het nummer heeft alles. Zelfs een voorzichtig langgerekte 'woohooohooo' valt te ontwaren. Heerlijk. Handjes in de lucht.

Haha leuke review.

Helemaal geen leuke review. Het valt mij overigens op dat mensen hun review enkel en alleen toespitsen op A Sky Full of stars. Er staan meer nummers op die beter zijn. Ik zelf vind (net als veel anderen, denk ik) de eerste twee albums van de band het beste. Ik heb nu twee luisterbeurten achter de rug. Het is te vroeg voor mij om een eind oordeel te geven. Ben ook benieuwd naar de beide bonustracks, die helaas nog niet gelekt zijn. Daarna maar eens rustig mijn mind opmaken. Maar, het valt mij zeker niet tegen!

Wel leuke review, en het gaat echt niet helemaal over Sky Full of Stars. Maar ik ben niet zó kritisch op de rest als thrm.

Mja, verliest natuurlijk wel een groot deel van zijn geloofwaardigheid op het moment dat hij Bon Iver erbij begint te sleuren als "emotioneel complexe" muziek. Justin Vernon is veel dingen maar een waargaloze tekstschrijver is die ook allesbehalve (heeft wel een dikkere thesaurus ter beschikking dan Chris Martin).

Ik geloof Chris Martin hier op de meeste nummers wel. Het is als vanouds inderdaad allemaal een beetje banaal maar in tegenstelling tot het moeras der nietszeggendheid genaamd Mylo Xyloto (en X&Y was dat eigenlijk ook) komen de meeste nummers mij hier wel vrij oprecht over. Ik zou zelfs stellen dat het transparante karakter van de lyrics hier in zijn voordeel werkt want het krijgt daardoor iets ontwapenend eerlijks (ook al is het verre van grote literatuur natuurlijk) wat met name in hun vroege EPs en parachutes (nog steeds hun beste periode mijns inziens) ook al zowat hun grootste troef was. Misschien muziek voor als je gedumpt ben door je lief en vervolgens een stuk in je kraag hebt ja, maar voor zo'n momenten mag er ook muziek bestaan.

Over a Sky Full of Stars heeft thrm wel gelijk natuurlijk, irritant plat nummer en zowat de meest geforceerde catharsis ooit.

Heb het album nu twee keer geluisterd, en het luistert heerlijk weg.
Het nummer 'O' is echt geweldig. De andere hoogtepunten zijn 'Oceans' en 'True love'.

Vele malen beter dan Mylo Xyloto en wat mij betreft komt dit zeker weer in de buurt van het oude werk. Hopelijk zetten ze deze koers voort.

O wat is `O` mooi zeg!

Klinkt weer als vanouds met de bekende thema's in hun teksten. Rustige melancholische nummers soms tegen het zwaarmoedig aan. Daar hou ik wel van! Dus echt een heerlijk album. Het openingsnummer Always in My Head is voorlopig mijn favoriete track.

Vele malen beter dan Mylo Xyloto en dan heb je hem wel in je top10 staan?

Vorige keer, bij xylomaloto, was ik ook één van de vele (teleurgestelde) zeikerds. Vrij logisch, want op twee of drie nummers na was dat een (vrij) tenenkrommende plaat. Nu zie ik dat een aantal users op Musicmeter bewust gaan zoeken om te zeiken en ja, dan vind je snel Sky Full of Stars. Maar....... als dat nummer iets niet is, dan is het dat het model staat voor dit Ghost Stories. Het tegenovergestelde is het geval.

ben nu aan het luisteren, klinkt veelbelovend.

Toch overwegend positieve reakties op deze nieuwe van Coldplay.
Ik was na Mylo Xyloto wel een beetje klaar met de band maar Magic & Midnight klinken in ieder geval prima.

Ik ben helaas een stuk minder positief over Ghost Stories. De eerste luisterbeurten waren op zijn zachtst gezegd een hele beproeving. Het begint nog redelijk goed met Always in My Head en groeibriljant Magic. Daarna nog een klein hoogtepunt in de vorm van True Love en vervolgens zijn de beste nummers al geweest. Het album breekt pas open bij nummer 8 en dat is het hier zo verfoeide A Sky Full of Stars. Natuurlijk niet begeleid met de beste dancebeat, maar wel een verademing na zeven vrij eentonig klinkende nummers. Na het luisteren was ik meer dan de helft alweer vergeten. Toch zonde, want het is zeker een verbetering ten opzichte van Mylo Xyloto.

De bombast is achterwege gelaten, de melancholie is terug. Helaas zegt ook dit album weer vrij weinig en begin ik de geplamuurde elektronische geluiden ook wel een beetje zat te worden. Op dit moment drie sterren.