Coldplay - Ghost Stories (2014)

Muziekaal beter dan Mylo Xyloto, maar dat is dan ook niet zo moeilijk. En een stuk anders dan Mylo Xyloto, hoewel anders in dit geval niet heel veel meer toevoegt. Zoals hier al eerder vermeld is hebben andere artiesten dusdanige klanken met veel meer kwaliteit ter gehore gebracht. Waar Mylo Xyloto nonchalante popmuziek uitstraalt, straalt deze plaat vooral pretentie uit. Ik hield oprecht van de bombast van Viva La Vida, en de integriteit en melancholiek van de eerste twee albums. Maar dit album voelt vooral vreemd aan, een soort van B-side/verzamelplaat zonder enige consistentie. Niks is heel slecht, maar vrijwel geen een nummer weet me te raken of te verassen; het kabbelt netjes binnen de lijntjes voort. De enige lichtpuntjes voor mij zijn Always In My Head en O. Laat dat nou net het eerste en laatste nummer zijn. Met een glimlach beginnen, daarna de tranen (van pure pijn) opbouwen naar A Sky Full of Stars, want dan is het echt janken geblazen, om vervolgens enigszins getroost te worden door O. Objectief bekeken heeft Mylo Xyloto misschien wel meer toegevoegd aan de popmuziek dan dit album ooit zal doen. Het positieve van dit album is dat de 'muzikale stap' van richting is veranderd. Laten we hopen dat ze op het volgende album die stap met veel meer kwaliteit laten horen.

Gewoon wat ik dus verwachte. Een aardig album wat lekker weg luistert. Als het verwachtingspatroon te hoog is kan het tegenvallen.

Dit album klinkt vooral anders.
Maar anders wil niet zeggen beter.
Het klinkt vooral erg saai en nietszeggend.
Het kabbelt maar wat voort met allerlei elektronische foefjes waarbij geen enkel nummer me wist te boeien.
Wederom een behoorlijke teleurstelling van de band Coldplay !

Ik hou van Coldplay! Steeds weer denk ik dat het niet zo is maar ik kom altijd bij ze terug. Daarom ben ik ook weer zeer benieuwd naar deze nieuweling. Mijn eerste indruk heeft me bij Coldplay al eerder beduveld maar na een eerste aandachtige beluistering denk ik dat we hier met een lichte tegenvaller te maken.Verfijnder en beter geproduceerd hoorden we Coldplay zelden. In vergelijk met de in your face zuurstok bubblegum sound van Mylo Xyloto is dit allemaal een stuk subtieler.

Maar ik merk en ontdek nu dat ik bij Coldplay niet op zoek ben naar verfijndheden en subtiliteiten. Ik zoek spektakel en grootsheid! Nu zult u mij snel en terecht doorverwijzen naar A Sky Full Of Stars. Maar het enige nummer waarin de subtiliteit ver te zoeken is alhier verzand na een veelbelovend intro in een soort domme carnavalshit. Da's nou ook weer niet de bedoeling. En de rest dan? Die is me te zacht en niet dynamisch genoeg .Voor een simpele, krachtige en doeltreffende gitaarlijn hoef je deze plaat ook niet op te zetten (uitgezonderd het briljante Magic) helaas. En da's toch wel een hoofdreden waarom ik Coldplay luister. Wat hierboven wel wordt aangestipt is dat de melancholie terug is op Ghost Stories. Dit is zeker een goede ontwikkeling maar mijns inziens zijn ze er wat in doorgeslagen.

Conclusie: Een sfeervol, zeer goed geproduceerd geheel waar Coldplay weer eens naar z'n schoenen durft te staren in plaats van de hand in de lucht te gooien. Dit zorgt echter voor veel gepriegel en gekabbel en te weinig kippenvelopwekkende hoogtepunten. De compenserende knaller A Sky Full Of Stars is waarschijnlijk de grootste misser uit hun oeuvre. Vreemde en enigszins teleurstellende plaat die toch benieuwd maakt naar de toekomst. Dit combineren met de grootsheid van Mylo Xyloto lijkt me een ideaal recept.

O en Oceans zijn vrij goed. Magic is aardig, hopelijk wordt die niet doodgedraaid op de radio de komende weken/maanden. Voor de rest hoor ik weinig goede nummers. Over de hele linie een fractie beter dan Mylo Dinges, maar een voldoende zit er niet in vrees ik. Zal er morgen nog een luisterbeurtje aan wagen.

De productie is overigens erg matig. Bass en treble zijn overmatig aanwezig. Dat is een hype, maar op dit album overdrijven ze het een beetje. Alsof je radio luistert.... (red: op de radio gooien ze een filter over alle muziek, zodat het minder "wollig" klinkt, minder detail bevat en daardoor fijner in het gehoor ligt.)

Ik voel dit ergens ook wel een beetje zo.

Het zou moeten aanslaan maar het wil me nog niet echt bij de strot grijpen. Het komt allemaal zo flets over op mij.

Na 40 minuten besef ik ineens dat ik Coldplay op had staan maar vraag me niet wat ik gehoord heb.
Ze maken nog steeds prima, herkenbare liedjes vandaar mijn verder prima 3,5* maar ik herken me nog niet in de mensen die dit hoger beoordelen met de toevoeging dat ze hun vorm weer aan het herpakken zijn daarvoor kabbelt het nog te veel voorbij en dat zelfs na meerdere draaibeurten waar vooralsnog geen verbetering in zit op dat gebied. Misschien moet het kwartje nog vallen. Ik sluit het zeker niet uit.

Best een aardig plaatje, vind de rustige electro Coldplay leuker dan de hyper electro Coldplay. Maar zoals Mctijn al opmerkt is de productie wel matig. Treble stoorde ik me niet zo aan, maar met name de bass vond ik echt te hoog vaak. Wel een beetje gezapig soms.
Ik zie de commentaren van alle radio DJs wel weer voor me:
'Toch indrukwekkend dat Coldplay zich weer weet te vernieuwen en een plaat durft uit te brengen die niet voor de stadions is. Echt geweldig dat ze zo'n nieuwe en unieke sound weten neer te zetten. Dat zie ik weinig andere bands doen.'

Welke geplamuurde elektronische geluiden? Licht elektronische muziek vind je maar een paar keer terug op dit album.

Iedereen weet dat dit album over een paar maanden een magere 3 scoort hier op Musicmeter, dat is een beetje de Coldplayallergie die de kop op steekt bij elk nieuw album. A Rush Of Blood To The Head is de lat welke niet meer overtroffen gaat worden, dat weten we nu wel. Al levert de band een plaat af met dezelfde kwaliteit als het tweede album, we kennen het Coldplay geluid ondertussen te goed en daarom zal het ons moeilijk kunnen verrassen. De stadion-sound van de laatste twee albums heeft op dit album plaats gemaakt voor meer ingetogen nummers. Oceans klinkt als een track welke zo uit het Parachutes of A Rush of Blood tijdperk is gerukt. Met Ink lijkt Martin weer naar zijn Afrikaanse 'swong' te graaien, zoals hij ook met Strawberry Swing probeerde. A Sky Full Of Stars is een samenwerkings-experiment zoals we van de band de laatste albums gewend zijn; voor mij het enige echte moment van vervreemding op dit album. Een echte misser naar mijn mening, maar toch waardeer ik de poging de paden verder te verbreden. Midnight is uit een soortgelijk experimenteerhoekje getrokken, maar komt in vergelijking met A Sky Full Of Stars wel interessant uit de verf. Het album sluit af met verreweg de beste track van het album. Met O heeft Martin een van zijn beste, misschien zelfs wel zijn beste nummer in handen. De kracht van dit album zit hem voor mij in de compositie van het album als geheel, een gevarieerd album in een minder bombastisch en veel persoonlijker jasje. Het gitaargeluid neemt een stap terug en Chris Martin wordt weer naar de voorgrond geschoven om zijn eerlijke emotie te uiten. Als tegenhanger van het voorgaande album weet Ghost Stories mij meer te raken dan de voorgaande drie albums. Ghost Stories is minder interessant voor mensen die van het wat krachtiger bandgeluid houden zoals op A Rush of Blood to The Head of de veelal meer energieke en positieve tracks op de daarna volgende albums. Een welkome aanvulling is dit album voor de liefhebbers van de meer beladen Coldplay songs. Soms even wegkwijnen in een hoekje is ook onderdeel van het leven en Martin deelt dat met ons. Ook voor de Whoo-hoo-hoo concertganger is dit album een positief resultaat, want op het podium zal de verse uitbreiding op het steeds diverser repertoire gegarandeerd zorgen voor een meer intense beleving van de door hen geliefde nummers.

Dit gaat vrees ik met Ghost Stories een beetje het probleem zijn voor Coldplay op een site als deze: fans van het beginuur gaan dit te experimenteel elektronisch vinden omdat er regelmatig een drumcomputer in gebruikt wordt, de fans van de popzijde vinden dit te gezapig en de meer hippe vogels zullen de "vernieuwing" al bij al te braaf vinden en hadden Coldplay sowieso al 10 jaar geleden afgeschreven.
Dit is geen slechte collectie songs maar een beetje zoals alles wat Coldplay doet (zeker na Parachutes) is het een compromisplaat die niet echt radicaal de ene of andere richting durft te kiezen en valt hij dus een beetje tussen 2 stoelen.
Moesten ze geen miljoenen platen verkopen ik zou een beetje medelijden beginnen krijgen met deze heren.

Natuurlijk zal dit album weer afgebrand worden door iedereen die niets met commerciële muziek te maken wil hebben of gewoon een aversie tegen Coldplay heeft. Natuurlijk zorgt dit album weer voor een miljoenenverkoop en natuurlijk horen we deze nummers binnen afzienbare tijd weer op Sky Radio. Natuurlijk hoor je deze muziek straks weer uit de speakers schallen van je burgerlijke buurman met zijn 2 kinderen, zijn caravan en labrador. Maar ik kan er niks aan doen. Ik vind dit album gewoon steengoed. Waar Coldplay met Viva La Vida en Mylo Xyloto vol met grote gebaren op de proppen kwam, zijn ze hier (op Sky Full of Stars na) klein en ingetogen. Oceans zou zo maar op Parachutes hebben kunnen staan. Typisch dat de 2 singles (Magic en Sky Full of Stars) in mijn ogen de 2 zwaksten op dit album zijn. Is het vernieuwend? Is het baanbrekend? Is het uniek? Grijpt het me bij de strot? Man, wat kan mij het verrotten...ik vind het goed!

Toch blijf ik het vreemd vinden dat het af en toe gebruiken van een drumcomputer gelijk als 'geplamuurde elektronische geluiden' wordt neergezet. En als je als user dit experimenteel elektronisch vind, waar heb je dan gezeten sinds de jaren '80?
Ik denk dat de 'fans aan de popzijde' toch wel wat kunnen met dit album en de meer hippe vogels, zouden gewoon eens naar de muziek moeten luisteren, zie bijvoorbeeld het relaas van starsailor. Ik baalde zelf ontzettend van xylo maloto, maar je moet elk album weer een nieuwe kans geven, is toch de ervaring. Ook hier. Anders mis je zoveel moois.

Ik vind Parachutes en A rush of blood to the head de mooiste albums. Veel mensen om mij heen zijn dit met mij eens. Daarna wordt het een stuk minder allemaal. Zeker bij Mylo Xyloto leken ze de draad wat mij betreft behoorlijk kwijt. Met dit album komen de heren sterk terug. Voorlopige hoogtepunten voor mij zijn Ink, True love, Anothers arms, oceans en O. Ik ben met deze tracks erg blij, maar er zitten wel (te) veel rotte appels bij: A Sky Full Of Stars en Midnight vind ik de twee minste nummers. Ik ben ook wel benieuwd naar de twee bonustracks die ik nog niet gehoord heb. Als beide nummers er in positieve zin uitspringen neig ik naar een 4. Maar ik vrees dat het bij een 3,5 blijft. Te veel missers in dat geval, maar ik wacht de 2 bonustracks af. Daarbij reken ik een reprise niet mee. Dat zegt mij vaak niet zoveel.

Nieuw Coldplay album, nog niet zo heel veel berichten, dat moest wel voor enig vermaak zorgen.





Maar is het daadwerkelijk minder erg dan Fleetwood mac fan zijn?

Ik heb helemaal niks tegen coldplay en al zeker niet dat ze een nieuwe stijl willen proberen. Ik snap ze wel, wat experimenteren kan geen kwaad. Alleen loopt het niet allemaal even goed op deze plaat.

Deze plaat klinkt zeker relaxed en is leuk, maar ik blijf een hekel hebben aan de hedendaagse dancemuziek. En die zit hier toch wel een beetje in verborgen waardoor de sfeer op de plaat verpest wordt. Ze hadden het beter een volledig relaxte plaat gemaakt met ambient invloeden, dan was het echt een topper geweest. Maar ze hebben een beetje de verkeerde weg gekozen.
Hier had veel meer in gezeten als ze er beter over nagedacht hadden.

Hopelijk doen ze het beter met hun volgende plaat en kiezen ze eens een fatsoenlijke DJ uit. Of nog beter, terugkeren naar de tijden van Parachutes.

2.5*

Zeer teleurstellend: die nieuwe single A Sky Full of Stars is na het drakerige Princess of China een nieuw dieptepunt in het oeuvre van Coldplay. Wat een verschrikkelijk nummer!

Ik kan dit album stukken meer waarderen dan zijn twee voorgangers. De sfeer is wat dromeriger en intiemer, veelal ondersteund door licht elektronische elementen. Enige keerzijde hiervan is wel dat de bijdrage van de bandleden Will, Johnny en Guy wat minder is. Wellicht ook omdat deze plaat diende als verwerkingsproject voor frontman Chris Martin, wie zal het zeggen? De teksten zijn vaak direct en wel wat minder sterk dan we gewend zijn van de eerste twee Coldplay-platen. Pareltjes zijn wat mij betreft 'Oceans' en met name 'O'. 'Midnight' en 'Ink' zijn ook erg aangenaam. Geen moderne klassieker zoals AROBTTH, maar de stijgende lijn is in ieder geval weer ingezet.

Bah, wat een laffe plaat weer. niks aan

Sorry hoor, maar waar hoor jij buiten ASFOS nog meer dancemuziek dan? Dit is in mijn optiek juist een relaxte plaat met ambient invloeden...


Verklaar u eens nader...

Ik zie in de laatste posts en stemmen alweer wat mensen die alleen weer even snel een lage stem komen uitbrengen en die stem vooral baseren op ASFOS. Luister eens goed naar deze plaat. In mijn optiek is dit een logische update van de sound uit de beginjaren. Die sfeer, maar dan naar het nu gebracht. Dus ik snap niet dat mensen die vooral Parachutes goed vinden hier minder dan 3 - 3,5* voor kunnen geven.

Oh en een beetje laat, maar mooi betoog Starsailer en ben het compleet met je eens.

Hmmmm... kom er net achter dat ik de bonustracks nog helemaal niet heb gehoord.. Zo maar eens checken dan, misschien dat mijn stem dan nog met 0,5* word verhoogd.

Lichte electronica wellicht, maar de producties klinken heel vol en mede daardoor lijkt alles op elkaar. Ik kan erg weinig met dit geluid en hoor op een gegeven moment gewoon ruis. Misschien is deze cd gewoon te saai voor mij.

Oj oj oj, ik luister nu naar A Sky Full Of Stars... wat tenenkrommend slecht is dit zeg. Ik zie een hele foute dj voor me (helemaal in het wit + stekeltjeshaar) die in zijn eentje aan het losgaan is op een personeelsfeest van de TROS. Is dit het geluid dat overheerst op deze cd? Dan hoef ik niet eens een poging te gaan wagen...

Er staan meer tracks op het album dan alleen die hé? Luister de bonustracks ook eens mensen. Ik digg ze!

Het nummer Ghost Story is echt geniaal. Dit was hét nummer wat in plaats van A Sky Full of Stars op het album had moeten staan.

Wow wow, even helemaal weggeblazen door Ghost story. En inderdaad, hoe is het toch mogelijk dat dit niet gewoon de 'hitsingle' is ipv. sky full of stars. In ghost s. zit eindelijk weer eens echt muziek in, instrumenten! Mooi vol warm geluid, maar ook weer geen overdreven bombastisch gedoe.
All your friends vind ik ook zeer interessant, veel minder catchy en commercieel. Ik hoop dat ze nou eindelijk weer eens hier op doorgaan, wat meer degelijke nummers. Deze 2 nummers geven de cd heel wat meer vorm.

DeDaniel: nee sky full of stars is een eenmalig iets. Hoort niet thuis op de cd, past totaal niet bij de rest.

Verder zijn mijn favorieten: Midnight, Oceans en O. True love vind ik echt zo'n overdreven klef zeur nummer. Doet me enorm denken aan iets van een popgroep. Ik hou zoveel van hun melancholische drama nummers, maar deze nee.. echt niet. Another's arms wil ook niet echt. Always in my head, niet het meest fantastische nummer maar brengt wel sfeer en een prettige intro aan de cd. Ink doet me enigszins terugdenken aan nummers van de Viva la vida cd, maar deze is wat meer pop. Met pure gitaar en drums was het een sterker nummer geweest.
Sky en true love ga ik in ieder geval vervangen met de bonustracks.

Dus dat. Briljant nummer. Verhoog hem trouwens trouwens met een 0,5*, dankzij de bonusnummers.

Inderdaad zijn ook de bonusnummers sterke nummers. Door het gebruik van meer 'conventionele' instrumenten zullen ze wel niet op het album terecht zijn gekomen. Maar van mij had dit gewoon een release van 12 nummers mogen worden hoor. Zeker het nummer 'Ghost Story' had natuurlijk op het album moeten staan.

Wel zonde dat de bonusnummers alleen staan op de 'Target Exclusive Edition'. Volgens de site van Target leveren ze namelijk niet buiten de US.

Tip: kijk op eBay.

(ga ik doen in ieder geval)

Zal inderdaad eBay of Discogs gaan worden, want dit is wel de release die ik wil. Al twijfel ik ook nog over de vinyl versie ivm het geweldige artwork.

De afgelopen dagen dit album vele malen gedraaid, ook in combinatie met de handgeschreven teksten van Chris Martin. En ik kan niet anders concluderen dan dat Coldplay weer een album heeft afgeleverd dat zich kan meten met de eerste 2 albums. De nummers raken me volledig door de oprechtheid van Chris over de breuk met Gwyneth in combinatie met de ingetogen (soms ambient achtige) sfeer. Het is dat ASFOS de sfeer doorbreekt anders had het zo maar de volle mep kunnen worden. Wonderschoon.

p.s. op deze manier mag Chris nog wel even ongelukkig blijven ...

Ik wil niet lullig doen, maar Coldplay is toch een popgroep bij uitstek?

Ontopic: Mijn eerste luisterbeurt bevalt me beter dan ik verwachtte. Ik vind Magic nog steeds een prima nummer en Ink heeft een aardig melodietje. Oceans kan ook uitgroeien tot een blijver. Toch gaat het merendeel nog wel het ene oor in en het andere uit.