Coldplay - Ghost Stories (2014)

Ik geef hier geen punten voor, ik snap het niet. Avici èn Coldplay, is een match made in hell. Noem mij dan maar een hater, I don't care. Voordien vond ik ze niet goed, maar ook niet slecht. Zoiets als mijn definitie van U2 na 1991. Music for the masses. Maar nu snap ik het niet meer. Proberen ze een Radiohead te doen en eindigen ze als the Black Eyed Peas?

Kijk dat biedt hoop: een gebroken relatie en het artwork is een gebroken hart bestaande uit twee engelenvleugels. Zou Coldplay enigszins terugkeren naar hun fraaie melancholische liedjes van de eerste twee albums? Het antwoord is: enigszins. De stijl is wat anders, wat moderner, o.a. door het soms gebruiken van een drumcomputer. Maar Chris Martin klinkt regelmatig weer down en verdrietig, dat moeten we hebben, want dan maakt Coldplay de betere muziek.

Always In My Head is een fraaie opener, een mooi lied. Magic klinkt net wat gelikter, maar is wel een prima popsong. Ink heeft een volle productie met flink wat instrumenten en klinkt heel aardig. True Love is aardig geslaagd als triest nummer en heeft zowaar een 'ouderwetse' Coldplay gitaar. Eén van de betere op dit album. Het gaat mooi over in Midnight, wat iets heeft van... Daft Punk. Vervormde stemmen en een sterke synthesizer solo. Gedurfd en fraai is dit nummer.

Dan volgt er een echt mooi en triest Coldplay lied: Another Arm's, nog een favoriet van mij. Dat is ook Oceans wat zo op Parachutes had kunnen staan. Het wordt fraai gezongen door Chris Martin.
Sky Full Of Stars heeft de pop-house sound van mede-producer Avicii, not my cup of tea maar wel van anderen natuurlijk. Toch klinkt het best wel aardig, maar past het als enige niet echt op het album. Een b-side was beter geweest. De fraaie afsluiter O past juist wel weer goed op dit album. Een mooi rustig Coldplay liedje tot slot.

Je hoort in de verschillende nummers de eigen insteek van de producers die aan de nummers werkten. Dit zorgt voor een prettige afwisseling tussen de songs, maar doet weinig afbreuk aan de eigen - wat treurige - sound van het album. Het concept van deze plaat is dan ook het proces wat een man (Chris Martin zelf) doormaakt als een relatie stuk loopt. En dat is goed terug te horen.
De meeste nummers zijn goed tot zeer goed, een enkele net wat minder. Kwalitatief is Coldplay weer behoorlijk terug aan het front met dit album Ghost Stories.

Heb het album nu twee keer geluisterd, en het luistert heerlijk weg.
Het nummer 'O' is echt geweldig. De andere hoogtepunten zijn 'Oceans' en 'True love'.

Vele malen beter dan Mylo Xyloto en wat mij betreft komt dit zeker weer in de buurt van het oude werk. Hopelijk zetten ze deze koers voort.

Iedereen weet dat dit album over een paar maanden een magere 3 scoort hier op Musicmeter, dat is een beetje de Coldplayallergie die de kop op steekt bij elk nieuw album. A Rush Of Blood To The Head is de lat welke niet meer overtroffen gaat worden, dat weten we nu wel. Al levert de band een plaat af met dezelfde kwaliteit als het tweede album, we kennen het Coldplay geluid ondertussen te goed en daarom zal het ons moeilijk kunnen verrassen. De stadion-sound van de laatste twee albums heeft op dit album plaats gemaakt voor meer ingetogen nummers. Oceans klinkt als een track welke zo uit het Parachutes of A Rush of Blood tijdperk is gerukt. Met Ink lijkt Martin weer naar zijn Afrikaanse 'swong' te graaien, zoals hij ook met Strawberry Swing probeerde. A Sky Full Of Stars is een samenwerkings-experiment zoals we van de band de laatste albums gewend zijn; voor mij het enige echte moment van vervreemding op dit album. Een echte misser naar mijn mening, maar toch waardeer ik de poging de paden verder te verbreden. Midnight is uit een soortgelijk experimenteerhoekje getrokken, maar komt in vergelijking met A Sky Full Of Stars wel interessant uit de verf. Het album sluit af met verreweg de beste track van het album. Met O heeft Martin een van zijn beste, misschien zelfs wel zijn beste nummer in handen. De kracht van dit album zit hem voor mij in de compositie van het album als geheel, een gevarieerd album in een minder bombastisch en veel persoonlijker jasje. Het gitaargeluid neemt een stap terug en Chris Martin wordt weer naar de voorgrond geschoven om zijn eerlijke emotie te uiten. Als tegenhanger van het voorgaande album weet Ghost Stories mij meer te raken dan de voorgaande drie albums. Ghost Stories is minder interessant voor mensen die van het wat krachtiger bandgeluid houden zoals op A Rush of Blood to The Head of de veelal meer energieke en positieve tracks op de daarna volgende albums. Een welkome aanvulling is dit album voor de liefhebbers van de meer beladen Coldplay songs. Soms even wegkwijnen in een hoekje is ook onderdeel van het leven en Martin deelt dat met ons. Ook voor de Whoo-hoo-hoo concertganger is dit album een positief resultaat, want op het podium zal de verse uitbreiding op het steeds diverser repertoire gegarandeerd zorgen voor een meer intense beleving van de door hen geliefde nummers.

Volgens mij heeft iedereen wel een mening over Coldplay. Zo zijn er mensen die vinden dat de laatste albums het beste zijn, zijn er mensen die vinden dat alles na A Rush Of Blood te slecht is om onder woorden te brengen en zijn er mensen die vinden dat alleen de singles te pruimen zijn. En als er op dit nieuwe album dan samenwerking gezocht wordt met Avicii dan weet je dat iedereen hier wel iets over wilt gaan zeggen. En dan kan ik natuurlijk niet achter blijven.

Laat ik eerst zeggen dat ik Parachutes en A Rush Of Blood zeer goed vind, X&Y (als een van de weinigen volgens mij) ook nog goed en daarna bleven de albums hangen rond een 3,0. Het feit dat ze zich blijven ontwikkelen is wel iets dat ik erg waardeer. Maar op Ghost Stories is het experiment niet altijd even geslaagd. Dat komt voor mij het duidelijkst naar voren in Magic, wat ik echt een tof nummer vind. Ware het niet dat die drums me tegenstaan. Die neigen meer richting dance-muziek, wat ik hier niet goed uit vind pakken. Met meer 'traditionele' drums of zelfs helemaal geen drum was dit een van de mooiere nummers van Coldplay geweest, maar die drums gaan me steeds meer irriteren. Die dance-invloeden blijven trouwens ook op de rest van het album terugkomen. Niet altijd vervelend trouwens, zoals op Midnight en Another's Arms, waar die invloeden juist erg goed werken. Oceans is vervolgens een wat 'traditioneler' nummer, wat voor mij ook meteen het prijs-nummer van het album is. Chris Martin blijft toch een geniale stem hebben, iets wat hier nog een keer benadrukt wordt door de minimale instrumentatie. Oh, en we ontkomen er natuurlijk niet aan om ook wat woorden vuil te maken aan A Sky Full Of Stars. Avicii is natuurlijk een grote meneer tegenwoordig, maar hier kan ik eigenlijk niet zo veel mee, net als het solowerk van Avicii trouwens. Het voelt ook als een buitenbeentje op het album. Ik zou er persoonlijk voor hebben gekozen dit als losse single uit te brengen.

Het is allemaal een beetje dubbel dus. Op sommige nummers pakt het experiment erg goed uit, op andere nummers vind ik het eerder vervelend. Hierdoor is het niet een heel consistent album en word ik eigenlijk heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties. Soms erg mooi (zoals Oceans), soms erg vervelend (A Sky Full Of Stars) en soms beiden tegelijk (Magic). Uiteindelijk dan ook maar een 'gemiddeld' cijfer, ondanks dat het album hoge pieken en diepe dalen kent.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik sluit me bij de mening van Thuurke aan. Gemiddeld genomen is dit album zeker niet beter dan Mylo Xyloto. Het enige nummer wat ik enigszins acceptabel vind is 'O'.

Laten we wel wezen, naast 'O' staat er geen enkel nummer op wat ik naar mijn mediaspeler ga overzetten. De meeste nummers zijn tekstueel ronduit zwak te noemen en het kabbelt maar door. De enige opleving is het Avicci-gedrocht.

Daarnaast komt de productie te kil en clean op mij over. Er word teveel gebruik gemaakt van drumcomputers (die drummer hoeft weinig te doen met de nieuwe tournee volgens mij) en zelfs de zang komt soms over of die schoon gefilterd is. Naar mijn gevoel is hier sprake van overproductie.

Ben ik een Coldplay-basher? Zeker niet. Ben een fan van het eerste uur. Maar het voelt alsof Coldplay een langzaam uitdovende vlam is die soms nog op flakkert (Atlas, Moving to Mars, O). Ik grijp me maar vast aan die zeldzame parels die ze nog maken en zet af en toe maar het oudere werk aan.

Midnight vond ik een zeer aangename verrassing na al die bagger van Mylo Xyloto. Single Magic is dan wel wat gewoontjes, maar door de ingehouden toon in plaats van de enorme bombast was ik toch wel nieuwsgierig geworden.

Kennelijk staat het hele gedoe tussen Chris Martin en Gwyneth Paltrow centraal. Nu is het wel duidelijk dat Martin nooit een poëziebundel of roman zal uitbrengen, het is wel fijn om te horen dat Martin dit keer hier en daar geen rijmwoordenboek heeft gebruikt. Toch wordt het duidelijke thema, echtscheiding, niet diep uitgewerkt. Het blijft slechts bij enkele overpeinzingen waardoor het lastig is om geraakt te worden door de woorden.

Waar de woorden misschien wel te bescheiden zijn, vind ik de liedjes met ingetogen muziek het beste. Oceans en afsluiter O laten horen waarom Coldplay door fans van vroeger werd gewaardeerd. Toch doet Coldplay het ook dit keer niet geheel op eigen kracht. In True Love bijvoorbeeld speelt Timbaland mee op de bass drum. Dochter Apple Martin zingt backing vocals aan het begin en het eind van de plaat.

Het was helemaal mooi geweest als Ghost Stories als geheel een ingetogen werkstuk was gebleven. Helaas: de single A Sky Full Of Stars is de etterbak binnen dit negental. Plotseling horen we een up-temponummer overgoten met een Avicii-saus. Commercieel is dit een meesterlijke zet, artistiek is dit doodzonde.

Maar goed, het is de enige muzikale smet die ik kan vinden op deze plaat. Gelukkig kunnen de drie bonustracks het leed verzachten. De reprise van O stelt niet heel veel voor, maar All Your Friends en Ghost Story zijn beide goede liedjes die prima bij het album passen. Voorlopig is het een raadsel waarom dit trio alleen in de VS uitkomt, al schijnt het dat deze drie op een later moment ook in Europa uitkomen.

Als die hard Coldplay fan verwachtte ik veel van dit album. Na het verfrissende Mylo Xyloto die, toegegeven, een indrukwekkende tournee nodig had om mij helemaal te overtuigen, was ik bereid om deze nieuwe creatieve route een kans te geven. Het eerste wat me echter tegenvalt aan dit album is het beperkt aantal nummers. Daar waar ik het vorige album kocht op de dag dat het uitkwam voor maar 8 euro (!) en ongeveer een uur muziek voor in de plaats kreeg, krijg ik nu nog geen 45 minuten voor het dubbele van de prijs! Ik zou dit kunnen vergeven als de songs me konden bekoren. Daar waar Mylo Xyloto mijn favoriete album is geworden met ijzersterke nummers als Hurts Like Heaven en Charlie Brown samen met prachtige integere nummers als Us Against the World, blijf ik nu een beetje op mijn honger zitten. O moet zowat het hoogtepunt zijn van dit album maar kan ook als een van de mooiste platen uit hun discografie beschouwd worden. De grootste teleurstelling moet echter Sky Full of Stars zijn. Samen met mijn grote idool Avicii verwachte ik de ultieme song die mijn wildste dromen zou overstijgen! Als die hard fan van zowel Coldplay als Avicii die beiden mij en mijn muziek inspireren, kan ik enkel besluiten dat hun samenwerking "uitstekend" is. Maar van artiesten als Coldplay en Avicii verwacht ik intussen al heel wat meer dan "uitstekend".

Toch, ondanks een kleine teleurstelling heb ik genoten van dit album. Ik heb het afgespeeld en heb geluisterd vanuit mijn zetel. Ik probeerde alle nuances op te merken en de sfeer te bevatten. Ghost Stories is een degelijk album en verdient meerdere luistersessies. "O" was zelfs een beetje nostalgisch omdat het mij deed denken aan een tijd voor Parachutes. Beluister hun Blue Room EP maar of zelfs de Safety EP en je hoort elementen terug in "O". Het is deze song die me het album een 4 op 5 doet geven daar waar ik eerder geneigd was naar een 3.5.

Mag ik dan toch even..?

Zelden dat ik een lage waardering in de MuMe lijsten geef. Ik heb vaak zoiets van 'Zo'n band/artiest heeft toch ook z'n best gedaan, niet ?'. Ik bedoel, smaken verschillen..

Maar deze Ghost Stories krijgt de 0,5 van mij dubbel en dwars door de strot geduwd..

Pas geleden schreef ik nog bij ' Viva la Vida and...' dat het soms wel heel goedkoop is om Coldplay te bashen (en dat ik er weleens aan mee deed), maar dit album is het 'bashen omdat het Coldplay is' niet eens waard.

Triest gepiel in de ruimte, de meest valse gitaarrif aller Coldplay tijden in het nummer 'True Love', ongeinspireerd gekabbel van wat instrumenten, een irritante samenwerking met Avicii en het grootste dieptepunt zijn zowel de stem als de teksten van Chris Martin (als dit je zielselroerselen zijn bij een scheiding, dan zijn de teksten van de laatste 2 scheidingsalbums van Phil Collins puur literatuur).

Dit is dus gewoon een belediging aan de luisteraar, zowel elke cent die er voor betaald wordt als de absurde overtuiging om dit te delen met de rest van de wereld.

Dit gaat dus niet meer opgezet worden. Een farce !!

Durft niemand in de studio's soms tegen die gasten te zeggen dat het dus echt waardeloos is..??

Next....!

Lang uitgekeken naar dit nieuwe album, omdat ik hun vorige plaat, Mylo Xyloto geweldig vond.
Na 3 jaar verwachtte ik wel iets groots qua opzet, maar wat blijkt: Coldplay grijpt terug naar hun roots, en klinkt meer als op hun debuutalbum Parachutes. Het resultaat is een andersklinkende, maar zeker niet mindere verzameling rustig kabbelende popliedjes.
Een uitzondering is de song met Avicii. Deze luistert lekker weg, en is een aangename afwisseling met de rest. Magic vind ik het fijnste nummer van het album, de heerlijke rustige melodie die eronder zit maakt dit tot een heerlijk rustgevend nummer. De andere nummers onderscheiden zich niet ontzettend van elkaar, al vind ik Midnight wel wat minder geslaagd. Ik ga em vast nog vaker luisteren, maar voor nu 3,5*

Met Mylo Xyloto sloeg de Britse band Coldplay drie jaar geleden een andere weg in die meer invloeden vanuit de dance toeliet. Op het nieuwe album Ghost Stories wat in het teken staat van de stukgelopen relatie tussen Chris Martin en Gwyneth Paltrow breiden deze invloeden zich verder uit. De successen van vorig decennium zijn moeilijk te overbruggen voor de band waardoor enige verandering op muziekgebied voor de hand lijkt te liggen.

Het album opent met Always in My Head in een stijl die ons qua rust wat doet terugdenken aan de succesvolle begintijd van Coldplay. Toch horen we in dit nummer de elektronische invloeden al lichtelijk terug komen. De breuk tussen Chris en Gwyneth is merkbaar in zowel de zang als de teksten. Ze zal altijd in zijn hoofd blijven zitten en een goede vriendschap lijkt hij niet uit te sluiten in deze openingstrack. Magic bouwt zich voort op een rustige beat en de tonen van het keyboard die in het nummer geïntroduceerd worden. Martin gelooft nog steeds in de wonderen die de relatie met zich meebrachten. Het nummer vormt geen connectie met voorgaande albums maar geeft de veranderingen weer die de band op dit album doormaakt.

Call it magic
Cut me into two
And with all your magic
I disappear from view
And I can’t get over
Can’t get over you
Still I call it magic
You’re such a precious jewel

Ink kent vrolijke tonen die worden gecombineerd met grauwe teksten die terug doen denken aan betere tijden. Chris klinkt anders dan op voorgaande werken maar weet meer te boeien dan op Mylo Xyloto. Met True Love zakt het album wat weg in onhandig geklap en een deuntje dat na enige momenten wat irritatie oplevert. Het album wat in het teken staat van de stuk gelopen relatie lijkt per nummer meer en meer de overhand te krijgen.

De verandering in het geluid van de band is in Midnight meer dan te voren merkbaar. Loungemuziek gecombineerd met dance en vreemde stemvervormingen laten ons niet geloven dat we met Coldplay te maken hebben. De band was al een andere weg ingeslagen met het voorgaande album maar lijkt hier het spoor toch bijster te zijn. Berryman past zelfs een laser harp toe wat de dance invloeden bevestigd. Daarna lijkt de band maar niet de juiste draai weten te vinden want ook Another’s Arms zit vol met onnodige beats en deuntjes die Coldplay onwaardig zijn. Op Oceans vinden we tot de verassing toch nog wat van de oude band terug. Heerlijk akoestisch en een opbouw en zang die zomaar van de band Radiohead afkomstig zou kunnen zijn en ons zeker doen terugdenken aan de eerste albums van Coldplay.

Behind the walls, love
I’m trying to change
And I’m ready for it all, love
I’m ready for the change

De groots klap krijgen we echter nog te verwerken met het totaal onnodige A Sky Full of Stars. Tim Bergling die we beter kennen als Avicci verziekt hier de boel behoorlijk. Een samenwerking die niet thuishoort in het oeuvre van Colpdplay. Gelukkig kan afsluiter O het niveau van het album een stukje omhoog tillen. Met ondersteuning van de emotionele pianoklanken kunnen we nog even tot rust komen en dit is toch hoe we de band het liefst horen. Met ingetogen nummers vol emotie en klanken die je vastpakken en niet meer loslaten.

De weg die de band met het album Mylo Xyloto was ingeslagen wordt op Ghost Stories verder doorgevoerd. Dit levert een aantal teleurstellingen op met A Sky Full of Stars met samenwerking van Avicci als absolute dieptepunt. Gelukkig bevat het album ook nog een aantal prachtige tracks die worden gevormd op een manier waarop de band het liefste aan het werk zien. De onnodige invloeden uit de elektronica brengen het album uiteindelijk op een magere voldoende. Het leek zo goed te beginnen maar Coldplay zal de piekjaren van A Rush of Blood to the Head en X&Y niet snel meer benaderen.

3*

Vrij ingetogen album, maar qua songmateriaal gelukkig wel weer wat interessanter dan de erg vlakke en poppy voorganger Mylo Xyloto. Echt positieve uitschieters heeft de plaat wat mij betreft dan weer niet, maar met de sfeer zit het wel goed en de meeste songs kabbelen prettig voort. Coldplay-puristen zullen de dance-georiënteerde track A Sky Full Of Stars direct haten, maar ik vind het wel een lekkere song, mede omdat je richting eind van het album wel even toe bent aan een uptempo track.

Anno 2014 klinkt Coldplay elektronischer dan ooit. Ze slaan een nieuwe weg in en dit album lijkt qua stijl totaal niet op de slecht ontvangen voorganger. Dat lijkt een goede ontwikkeling. Toch liggen er gevaren op de loer. De belangrijkste daarvan is verveling, want erg spannend is Ghost Stories niet.

Coldplay klinkt hier vooral ingetogen en brengt een hoop intieme liefdesliedjes. De composities zijn wat aan de simpele kant, zeker in vergelijking met de eerste twee albums, die qua stijl de nodige overeenkomsten tonen met Ghost Sories. Tekstueel is het ook niet meer zo goed als het ooit was. Originele teksten en liefdesliedjes vormden altijd al een slecht huwelijk en Chris Martin doet geen moeite om dat huwelijk te redden.

Toch wil ik niet al te zwaar tillen aan die zwakke punten. Coldplay wil hier duidelijk iets nieuws laten horen en slaagt daar goed in. Veel intieme en gevoelige liedjes, gewikkeld in een warme deken van elektronica. Coldplay maakt er een sfeervol album van, op een manier die we nog niet van ze kennen. Dat die sfeer bruut wordt verstoord door A Sky Full of Stars kan ik wel door de vingers zien. Bovendien laten ze horen dat ze nog steeds erg goede liedjes kunnen schrijven.

Magic is een mooie single die meteen duidelijk maakt welke muzikale weg de band wil inslaan. Ook A Sky Full of Stars is een heerlijke song. Stadionrock, maar dan met erg weinig rock. Eigenlijk heeft een nummer als dit bijzonder weinig te zoeken op een Coldplayalbum (hooguit op Mylo Xyloto), maar stiekem vind ik het toch wel erg lekker klinken. Ik gruwel van Top 40-muziek, maar soms komen er wel leuke guilty pleasures voorbij.
Andere aanwinsten voor het oeuvre van Coldplay zijn O en Another's Arms. O is een prachtig pianogestuurd liedje en kan zich als enige meten met hun beste werk, ook tekstueel. Een goede keuze om dit als albumafsluiter in te zetten. Daarnaast heb ik een zwak voor Another's Arms. De erg repetitieve en kale beat werkt meeslepend, de bridge is sfeerverhogend en de zanglijnen in het refrein zijn gewoon ontzettend sterk.
True Love en Midnight zijn als enige twee nummers een beetje suf en saai, al leer ik Midnight stukje bij beetje steeds meer waarderen. Dit nummer is toch duidelijk het experimenteelst en ontoegankelijkst van de negen.

Coldplay vindt zich hier zeker niet opnieuw uit, maar Ghost Stories laat toch duidelijk een ander geluid horen. Best gedurfd, al blijft het als geheel toch redelijk binnen de (commerciële) lijntjes. Niettemin is dit een prima album, waar Coldplayfans van het eerste uur zich niet voor hoeven te schamen. Coldplay zelf evenmin.

Zeer apart, 1 walgelijk nummer maar wel 5 sterren? Ben het echter wel met je eens, waarom die 3 bonusnummers hier niet opstaan, was ook al met X & Y de japanse bonus had 2 prachtige nummers extra. Gekke lui soms die van Coldplay.

Ik heb wel steeds meer moeite met Chris zijn stem in Oceans, voor mij het minste nummer van dit album.

Geef mij zeker maar een tweede Parachutes of AROBTTH, maar dat evenaren is nu ook weer niet de simpelste uitdaging. Ik vind dat ze hier en daar met 'Oceans', 'Always in my head' en 'O' toch wel degelijk in slagen. Hun B-kantje van vorig album 'Moving to Mars' had hier wel een paar andere mogen vervangen. Coldplay - Moving To Mars (Official) - YouTube

Magic is gewoon een goed popnummer. Niks meer, niks minder. Midnight vind ik persoonlijk qua sfeer en experiment wel heerlijk.

'Ink' ' True love' en Another's arm' zijn qua tekst en compositie zeker ondermaats Coldplay zijnde.

Sky full of stars is gewoonweg een nummer hebben dat ze mee kunnen uitpakken. Een afhaker voor vele fans van het eerste en tweede uur.

Ik kan mij nog herinneren dat ik bijna 3 jaar geleden de 84e stemmer was op dit zesde studioalbum van Coldplay. Ik zie ook dat het aantal stemmen door de MuMe-users is uitgebouwd naar 390. Het gemiddelde valt mij echter tegen (3,09 á 3,11). Maar goed; ik heb dit album weer eens aangezet en beluisterd om na te gaan of dit inderdaad wel 4,5* waard is, of dat ik mijn stem wat zal moeten aanpassen.

Het is bij mij de eerste van de twee keuzes geworden. Prachtig album blijft dit. 'Magic' klinkt nog steeds mooi, en doet mij denken aan de muziekdecennia Jaren 80. Ook 'True Love' mag er zeker zijn, en de twee mooiste nummers van dit album blijven toch wel het fantasierijke 'Midnight' en de samenwerking met Tim Bergling (alias Avicii) 'A Sky Full of Stars'.
Als ik trouwens 'Oceans' en 'O' hoor, dan denk ik zelfs terug aan het geluid van de drie eerste reguliere Coldplay-albums. En er staat (geen enkel slecht of) matig nummer op dit album.

Dus spreekt mijn stem van 4,5* voor zich.

Na het drama van Mylo X had ik het wel gehad met Coldplay, nu alsnog in de herkansing. Dit plaatje heeft letterlijk en figuurlijk niet zoveel om het lijf: zowel muzikaal als tekstueel maakt de band zich er makkelijk vanaf, wat een hoop snel te vergeten doorsnee nummertjes oplevert. De eerste vier nummers drentelen bijvoorbeeld keurig door, irriteren niet (buiten Magic dan dat op het randje is) maar vallen ook niet op.

Gelukkig is de tweede helft wat afwisselender, wat soms goed uitpakt (het Bon Iveriaanse Midnight behoort tot het beste wat de band ooit uitbracht, en ook afsluiter O mag er wezen) maar ook een draak van jewelste oplevert waar je je hond nog vanaf zou schoppen: het abominabele A Sky full of Stars waar schijnbaar een dansmeneertje zich tegenaan heeft bemoeit. Om te janken dat nummer, want ik ben bang dat het geen parodie is.

Nee, al met al geen redemption voor Coldplay. Snel maar weer eens Parachutes opzetten.

Ongelofelijk wat ik hier lees over a Sky full of stars. Dat is echt een briljante song. Pure popmagie! Alleen al dat nummer geeft dit verder wat matige album 5 sterren. Wat een song! Petje af!