The Common Linnets - The Common Linnets (2014)

Grotere gotspes zie je op mume niet voorbijkomen.

Nou, dat worden dan vier sterren, Stijn . Tenminste, bij een gelijke mening als Lura.

Populaire muziek of muziek die op een bepaald moment populair is, is niet per definitie slecht. Ook hier moet per album worden beoordeeld, dus helemaal eens met Lura dat het niet moet kunnen schelen, of iets populair is of niet.

Doordat The Common Linnets nauwelijks aan country mag worden verbonden, het gaat meer naar kwalitatief aardige MOTR rock toe met wat invloeden uit de country, weten zij wel een bredere doelgroep aan te spreken. En dat kan een verklaring zijn voor de grote populariteit en de wat hogere beoordeling.

Verklaar je nader, Dix.

Ik heb het album zojuist voor de eerste keer beluisterd, met dank aan Spotify.
Vind het goed gemaakte confectiepop met een countryinvloed, meer niet.

Duke Ellington zei ooit: er bestaan twee soorten muziek: goede en slechte. Of het nou om klassiek, jazz, pop of country gaat, dat maakt niet uit. Het blijft natuurlijk een beetje subjectief, en iedereen moet maar beslissen wat hij ervan vindt, maar puur muzikaal gesproken is dit naar mijn mening een armoedig product.

Waylon en Ilse zijn blijkbaar onze nationale trots, nou succes ermee!

Zo'n opmerking zal een topmuzikant als Jerry Douglas niet graag horen.

Kijk Lura, ik had vanochtend toevallig George Jones Salutes Hank Williams beluisterd, dat is country met ballen, en dat ontbeert het album van The Common Linnets geheel.

Het is middle of the road country, en ik val er val in slaap, dat kan Jerry Douglas verder niet goedmaken.

Helaas, het is niet anders.

Confectiepop. Mooi woord en voor mij het woord van de dag. Wat daar allemaal niet onder valt?

Heerlijk toch, vlak voor het slapen nog even een muziekje.

Ik was eigenlijk van plan om The Common Linnets de Jip & Janneke van de country te noemen. Kun je nagaan wat voor rel er dan was uitgebroken! Er is in die stijl betere muziek en daar zou ik mijn tijd aan besteden, meer heb ik eigenlijk niet gezegd.


Dat is dus het gedeelte 'maar wat zou dat?!". Mij maakt het wel uit, Lura niet. Ik zou denk ik aan 2* komen.


Dit is weer zo'n gevalletje van iets wat ik niet heb gezegd, maar wel wordt gepresenteerd alsof ik het gezegd heb. Ik heb helemaal geen verband gelegd tussen populariteit en kwaliteit.


Klopt, maar dat kun je ook omdraaien: was het songfestival anders verlopen, dan zagen we dat ook meteen terug in het gemiddelde (gefeliciteerd, nu heb ik iets over populariteit gezegd ). Voor het songfestival was men ook niet zo lyrisch als daarna.



Mijn berichten kennen een ik-perspectief en 'tijd is schaars en muziek is er in overvloed. Waarom genoegen nemen met minder?' is een rhetorische vraag. Niet in de laatste plaats aan mijzelf. Eén keer spoor ik aan een album te ontdekken. Jij doet net alsof ik een lijstje met artiesten indien die beluisterd moeten worden, omdat ik anders vijftig zweepslagen uitdeel.

Om daar een botte opmerking als 'laat anderen in hun waarde' aan te koppelen vind ik ongepast en onfatsoenlijk. Ik heb alle recht van de wereld om mij te verbazen over dit gemiddelde en om het daar niet mee eens te zijn.

Ja zeker, dan was ipv "waar is Waylon" toch lijkt mij "waar is Stijn" de grootste media hype van de afgelopen tijd geweest
En dan kwamen daar die zweepslagen nog bij.

Ik vraag mij af waarom Stijn zich zo druk maakt over specifiek dit album.

Ik bedoel, op elk op Amerikaanse leest geschoeid album kan als kritiek worden geuit dat het niet authentiek is, niet voldoende Americana etc.
Waarom zou dat ook moeten?

De vraag is of "authentiek" "country" en hoge mate van "populariteit" wel de opzet was van dit album. Waar heeft Ilse de Lange gezegd dat zij beter is dan (noem alle vrouwelijke country zangeressen maar op)? Of heeft zelfs iemand dit hier maar geschreven?

Ik ben bang, dat het duo (voor zover dat nog bestaat) niet meer pretenties heeft dan het album dat ze hebben gemaakt. Naar eer en geweten hun beste beentje voor gezet, meer is het gewoon niet.

Op het moment dat er geroepen wordt: dit is beter dan Johnny Cash en June Carter mag er worden gefronst. Maar dat is gewoon allemaal niet aan de orde, er komt ook niemand op het idee om het zelfs maar te bedenken.

Iets anders is, dat wát ze hebben gemaakt in ieder geval in brede kring goed wordt gevonden en ook veel wordt verkocht, blijkbaar. Dat is dan leuk en aardig, voor DeLange en Waylon.

De gemiddelde score zegt toch iets anders.

Johnny Cash & June Carter

Tja, bands als Japan en The Smiths halen ook hogere gemiddelden.
Geheel andere muziek.

In z'n soort kunnen The Common Linnets toch best goed worden gevonden, door veel mensen?

Ik betoog juist, dat The Common Linnets géén country hebben gemaakt maar MOTR rock met een paar countryachtige invloeden. Dat kan heel goed tot een hogere waardering leiden en waarom ook niet.

Dat zegt toch verder niets, Musician?

Edit: inmiddels heb ik het album twee maal gehoord, en ken ik ook maar een "rating" toe.
Mijn waardering is niet echt toegenomen. Ik heb deze slechte ervaring maar gecompenseerd met wat AC/DC.

Jawel.
Als je het album laat zoals het is, niet afzet tegen andere of het wil laten behoren tot een bepaald genre. En als je dan vervolgens alleen luistert naar wat De Lange en Waylon hebben gepresteerd, dan is een goede beoordeling toch heel goed mogelijk?

Behalve als je het erg middelmatig vindt.

Edit: als veel mensen iets mooi vinden, betekent het toch niet automatisch dat het ook mooi is?

6.000.000 Common Linnets fans can't be wrong

Ik maakte mij niet druk, maar toen kwamen jij en Lura eroverheen en nu moet ik mijzelf ineens verdedigen. En dat terwijl de helft van de discussie voortkomt uit iets wat ik niet eens heb gezegd. Ik ga de discussie graag aan, maar ik houd niet van die verdraaingen en de aanvallende toon van Lura's berichten.

Trouwens, of het nu country of MOR wordt genoemd, dat maakt mij verder niet uit. Ik houd er niet van. Ik kies in deze stijl voor andere artiesten.

Soms moet je een product gewoon beoordelen op 'wat het is' en het niet gaat vergelijken met de allerhoogste vliegers in het genre. Dit is een goed verzorgde plaat met pakkende melodieën en een leuke sfeer. Netjes tussen de lijntjes en zonder risico's. Maar dat hoeft niet per definitie minderwaardig te zijn.

Ik probeer ook een album op zijn eigen kwaliteiten te beoordelen (al zitten je eigen conditioneringen je soms wel een beetje in de weg), maar ik vind dit simpelweg een niet aansprekend album, erg middle-of-the-road inderdaad. Dat hoeft niet altijd erg te zijn, ik luister tenslotte op zijn tijd ook graag naar bijvoorbeeld Herb Alpert.

In de genres americana en betere popmuziek verwacht ik echter gewoon wat meer bezieling, en dit klinkt voor mij erg vlak, hoe je het genre ook noemt.

Ik had er meer van verwacht omdat sommige users die ik een beetje volg tamelijk enthousiast waren. Maar ik moet natuurlijk beter weten en alleen op mijn eigen oren vertrouwen...

En nu houd ik er maar over op. Hype van het jaar.

Die Herb Alpert heeft trouwens ook wel eens een zinvolle bijdrage geleverd aan, zoals jij het noemt, "betere" muziek. Luister maar eens naar het openingsnummer op dit album : David Baerwald - Triage (1992)

Dat album ken ik, Theo. Zal het weer eens opnieuw beluisteren, want ik heb er goede herinneringen aan. Maar nu eerst weer eens een paar recente albums: John Fullbright en the Black Keys staan bij mij te trappelen, en binnenkort weer een nieuwe Joe Henry...

Moet zeggen dat ik behoorlijk ben verrast door dit album. Ben zelf niet persé een liefhebber van country-muziek e.d. maar vind dit nog best wel leuk. Album is hoe dan ook een stuk sterker dan ik had verwacht van een dergelijke 'songfestival-act'.

Ja Jelmer, helemaal mee eens (zelfs met de score)
Heerlijk die discussies hierboven of dit nou wel/niet country is

Dit album draai ik dagelijks meerdere keren, wat een heerlijke muziek is dit Heel afwisselend, van countrykraker naar lieflijk liedje. Het is te horen dat er veel talent aan dit album heeft meegewerkt. Ilse en Waylon zingen de sterren van de hemel en de instrumentatie is ook geweldig. Ik ben echt trots op "The Common Linnets" als Nederlands product met een internationaal, en vooral, Nashville gevoel. Het kan echt concurreren met iedere buitenlandse act.

Ik had 'm even niet gedraaid, maar wat is toch een fantastische plaat. Internationale top uit Nashland of was het Tukkerville? Klasse gedaan Ilse, ook mooi meegezongen Waylon (domoor, wie stopt hier nou mee vanwege je eigen stomme plaatje?!).

..vandaag ook weer eens gedraaid. ..op de radio kwam de storm ook een aantal keren voorbij. ..blijft goed in elkaar steken. ..ik weet niet of dat Waylon gestopt is vanwege zijn eigen plaatje of omdat hij niet een gelijkwaardig aandeel mocht leveren van Ilse. ...je zou ook kunnen zeggen domme muts, wie betrekt Waylon er niet meer bij, na zo'n succes. ...beetje naief om te denken dat ze zonder Waylon het succes net zo kan voortzetten, alsof het allemaal om haar lachebekje ging. ..ik vind de bijdrage van Waylon juist de puurste van het album. ..dat bracht het geheel in evenwicht i.c.m. de wat zoetige nummers van de Lange.

Calm after the storm is wel een leuk nummer, maar een heel album lang van dit soort gelikte country trek ik niet. Ik mis pit! Hier wordt wel erg op veilig gespeeld.

Wegwerp country(pop),best goed en degelijk gemaakt maar zowel tekstueel als muzikaal ontdaan van alle scherpe randjes.....en dan slaat bij mij al snel de verveling toe,iets wat overigens ook geldt voor het merendeel wat tegenwoordig uit Nashville komt.

Geheel eens met Misterfool en frolunda. Beter had ik het niet kunnen zeggen...

Laatst hoorde ik op de radio zo'n jurylidnitwit: 'Is dit dan een album voor de popliefhebber of meer voor de échte countryliefhebber?' Dat getuigt niet bepaald van een degelijk muzikaal kader.