Pink Floyd - Meddle (1971)

Echoes is zowat het beste wat ooit, door welke artiest dan ook, uitgebracht werd. Rest van het album is "minder", maar dat neemt niet weg dat ik dit album 5 sterren geef

Een dikke 5! Alleen al voor Echoes....

tiijd om je muzieksmaak eens een horizon of 4 te verbreden denk ik dan

Ik denk dan weer; Joy, laat nu iedereen in zijn waarde, niet in jounes

het is een advies, meer niet

Goed zo...dat mag ...mag..mag..mag..ma..m..(Echoes)

Ik heb veel gehoord in mijn leven, maar Echoes behoort zeker tot de absolute top, het beste dat ooit is gemaakt. Dat geldt ook in vergelijking met ander werk van Pink floyd.

Laat me raden... Waters heeft bij Echoes een dikkere vinger in de pap gehad dan bij de rest van de liedjes
Heb hem en z'n show nu een paar keer live mogen meemaken, en zijn ego is zelfs 100 meter van het podium met 20.000 mensen ertussen te voelen... Maar wát een muziek zeg, wauw...

Tranen met tuiten dit album

Na enkele luisterbeurten ben ik ook verliefd geworden op Fearless.

Dit is toch een pracht van een plaat, enkel St Tropez is een klein beetje misplaatst.

One of these Days en natuurlijk Echoes vind ik erg goed, maar het album als geheel vind ik niet zo bijzonder. De overige drie nummers doen me nl. niet zoveel.

Echoes is een giga trip , echt 1 van de hoogtepunten uit het Floydverhaal .
Maar beoordeel wel het album . Ik krijg de indruk bij het lezen van sommige berichten , dat men alleen al hilarisch is over Echoes en dan gelijk het hele album maar een 5 geven .
Dat kan volgens mij niet de bedoeling zijn .
Echoes is een geweldige afsluiter , maar het gebeuren voor deze climax is allerzins de moeite waard .

In mijn geval is dat niet zo. One of These Days is erg indrukwekkend. Daarna zijn de volgende vier tracks nodig om nog op aarde te blijven. En dan tenslotte heerlijk de ruimte in op Echoes. Het is allemaal tekenend voor dit bijzondere album van Pink Floyd wat in 3000 nog met een gerust hart gedraaid kan worden.

Ik quote mezelf nog maar even Bikkel, en ik blijf ook bij mijn standpunt inzake Meddle.

Helemaal mee eens dat iedereen het bijna alleen heeft over Echoes. Het is natuurlijk ook niet niets. Maar de rest is óók fraai.

Het werd in huize Maiky tijd voor de wat minder bekende uitspattingen van Pink Floyd. De bekende uitspattingen staan voor de periode '73 - '79, de zeven jaar waarin Pink Floyd volgens een groot deel van de muziekliefhebbers hun beste tijd hadden. Er deed zich een bewustwordingsproces voor waarbij de vraag werd gesteld hoe de muziek klinkt van een band buiten hun hoogtepunten om. In plaats van bij het begin te beginnen hebben we besloten om vanaf The Dark Side of the Moon terug te werken naar het begin, en na Animals vooruit te gaan naar het einde. Kwestie van de verkeerde prioriteiten stellen.

En dan kom je er achter dat het instrumentale One of These Days een heel lekker doordenderend nummer is, met de dwingen de basgitaar, dat zo voorbij is gewaaid. Maar bij A Pillow of Winds verdwijnen de donkere wolken en is alles lekker luchtig en helder, met relaxte zang en (relatief) eenvoudig gitaarwerk. Ik krijg hier ook sterk het idee dat de flower power van de jaren '60 hier en daar nog te bespeuren zijn.

Fearless heeft als misser dat er vlagen van You Never Walk Alone voorbij komen, wat hier niet goed is gevallen vanwege de voetbalassociaties. Het heeft iets psychedelisch, en in die uitwerking is het uitermate geslaagd. Ook succesvol is de melodie, die mij gegarandeerd een week heeft achtervolgd. Maar dat zingende koor... Nee. Doet me ook teveel aan Lee Towers denken.

San Tropez is opvallend. Toen mijn vriendin en ik aan het avondeten zaten, merkte ik op dat dit wel heel erg feel good en vrolijk is voor een Pink Floyd. Ik zie een videoclip voor met de Pink Floyd bezetting op een rij kleurige strandbedjes, met grote zonnebrillen op en een levensgrote cocktail in de handen, wiebelend met de voetjes. Dat is niet mijn ding.

Seamus ook niet, maar wellicht dat ze dat expres hebben gedaan zodat de impact van Echoes wat groter is. Het zij ze echter niet vergeven, omdat Echoes een prima op zichzelf staande plaat is. De drie en twintig en een halve minuut gaan wat betreft ook veel sneller voorbij dan de duikbootsfeer doet vermoeden. De eerste minuten heeft Echoes iets statigs, en een gedachte spookt door mijn hoofd die later wordt bevestigd. Daarover straks meer, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo is de zang ontzettend interessant, er straalt een bepaalde zelfverzekerdheid uit, en het begeleidend gitaarwerk klink slechts na enkele luisterbeurten al vertrouwd en bekend. Vanaf de zevende minuut wordt door middel van lekker gitaarwerk en ritme de opbouw ingezet naar een minutendurende soundscape, die subtiel wordt ingezet terwijl de opbouw nog voorbij raast. Na tien en een halve minuut wordt het spookachtig en astronomisch. Wind die vreemde geluiden maakt, zeemeeuwen/dolfijngeluiden, en vanaf 14:35 een intrigerende lichte drone. En het is vanaf dat punt dat Echoes interessant wordt. De perfect geplaatste duikboot-plingetjes en de zachte percussie suggereren dat we in een volstrekte leegte zitten, een vaccuum van ongekende schoonheid als we door een universum vliegen op lichtsnelheid, zoals we dat van 2001: A Space Odyssey kennen. Alsof we omhoog gaan, steeds hoger en hoger tot ongekende hoogten. Het opkomende gitaarwerk geeft de reis vaart. Het mooiste van Echoes komt vervolgens met het gitaarwerk op 18:14. Wat een kick! Ik voel een overwinning, to infinity and beyond!, en een ongekende zelfverzekerdheid. Wellicht een van de verste reizen die ik muzikaal gezien heb gemaakt.

Ter bevestiging van de status die Pink Floyd met Echoes heeft gevestigd komt op 19:11 weer wat zang. Alsof de eerste poging wat onzeker was, maar nu Floyd koning is hoeft hij zich niet meer te schamen. Ze zijn volwassen geworden.

Echoes maakt een reis voor het karakter van Pink Floyd; het pad naar volwassen worden is uitgelopen en het echte werk kan beginnen. Het is de poezie van Echoes dat de voorgaande nummers in een schaduw zet. Ik zal moeten toegeven dat ook ik Echoes verreweg het sterkste van Meddle vind, en daarbij ontkom ik er niet aan de voorgaande nummers in een schaduw te zien. De Dark Side of the Moon is in dit geval dus kant A van Meddle. Ik vind het ook wat jammer dat ik het zo zie. One of These Days is echt de moeite waard, A Pillow of Winds tot en met San Tropez het eenvoudige midden, Seamus een verrassend doch een ietwat verkeerd geplaatst tussendoortje, en Echoes als de koning.

Over het geheel gezien is Meddle zeker geen slechte plaat. Verreweg de meeste kritiek krijgen San Tropez en Seamus, maar ook dat kan in perspectief worden gezet. Noem het ironie, of zoiets. Of ouderwets lol trappen. Opwerken naar een groter geheel. Ik kom tot de slotsom dat het enige echte punt van kritiek mijnerzijds het einde van Fearless is. Toch heel aardig voor een plaat van ruim drie kwartier.

Maiky schreef:
"En het is vanaf dat punt dat Echoes interessant wordt. De perfect geplaatste duikboot-plingetjes en de zachte percussie suggereren dat we in een volstrekte leegte zitten, een vaccuum van ongekende schoonheid"

Perfecte omschrijving die weergeeft, hoe ik (destijds in 1973) dit album heb beleefd. Was mijn eerste kennismaking, maar tot op de dag van vandaag is niets aan dit gevoel veranderd.

Daar kan ik me helemaal in vinden. Echoes is de reis die Pink Floyd heeft gemaakt om tot de allergrootste band aller tijden te worden. Het begint goed, maar nog een beetje onzeker, je hebt het idee dat er nog meer inzit. Na het vertrek van Barrett begon Pink Floyd te experimenteren (Ummagumma en Atom Heart Mother). Echoes wordt een lange freaky trip. Ze maken je helemaal gek en experimenteren met natuurgeluiden. Zoals Maiky al zei is Echoes en reis en gaan we omhoog en omhoog. En uiteindelijk bereiken ze de top en is het geluid helemaal af en zijn ze klaar om de wereld te veroveren met DSOTM en WYWH.

Vandaag de plaat pas voor het eerst gehoord. One of These Days en Echoes zijn echt geweldig. San Tropez is niet mijn ding. Jammer van "You Never Walk Alone" aan het einde van Fearless.

Voor mij -met Wish You Were Here- het beste Pink Floyd-album. Opvallend is het sterke drumwerk van Nick Mason. Later werd Mason door de autoritaire Waters erg beperkt in zijn kunnen. Dit album werd grotendeels live opgevoerd in Live at Pompeii en daarbij was Echoes wederom het hoogtepunt. Ik weet niet of Live at Pompeii op dvd te krijgen is, want mijn videoband is behoorlijk versleten en het is een absolute must voor elke Pink Floyd-fan. Jarenlang werd Echoes niet meer live gespeeld, vooral na het vertrek van Waters in '83. Ik weet dat Gilmour tijdens zijn laatste tour dit nummer weer gespeeld heeft. Ik heb die dvd nog niet in huis. Het wordt tijd dat ik hem aanschaf One of these Days....

yep Live at Pompeii is op dvd verkrijgbaar.

En kost ook nog eens erg weinig ook nog. Ik heb Live At Pompei al vaak zien liggen in de Directors Cut versie voor 5 euro. Afgelopen Vrijdag lag hij nog in Assen te koop voor maar 6,99 euro.

De meest onder gewaardeerde album van pink floyd, Maar ik vindt dit album gewoon geweldig, met het prachtig Echoes, waar vindt je dit soort uitgebreide nummers nog? voor mij een klasieker met recht op 5 punten

Gezien het gemiddelde zou ik nou niet meteen willen zeggen dat het album ondergewaardeerd is binnen het scala van albums die ze hebben uitgebracht...

Hoe kom je der bij dat dit album is ondergewaardeerd , `n gemiddelde van 4.12 en 182 in de top 250.

Inderdaad totaal niet ondergewaardeerd. Zo toegankelijk is dit album niet, de massa zal dit 1, 2, 3 opzetten. Dus een plaats in de top 250 is al heel wat!

Ik ben een grote fan van Pink Floyd en dit album is ook een erg goed album. Hij is alleen niet zo goed als DSOTM of WYWH. Dit komt doordat echoes en one of these days de enig nummers die mij echt aanspreken op deze plaat. Ze hadden wat meer werk in de andere nummers kunnen steken om dit album een wat hogere status te geven. Je hoort mensen hier ook bijna alleen maar praten over deze 2 nummers. Al met al een prachtig album om bij je verzameling te hebben en bij echoes kun je gewoon het hele nummer lang een grote trip hebben. Het nummer gaat je ook nooit vervelen. het blijft magistraal van begin tot eind.

knappe plaat en zeker een grote aanloop van wat komen ging

Het album begint fenomenaal, gevolgt door een aantal mooie liedjes, om op te werken naar het absolute hoogtepunt:

ECHOES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ja en dan schieten woorden mij te kort.

Mooie herinneringen aan dit album. Vroeger toen ik klein was zette mijn pa deze altijd op. Dan begon het met de geweldige intro van One of these days. Dan werd het harder en vond ik er niet veel meer aan. Jaren later de LP speler van pap aangesloten en deze plaat opgezet. Man man, wat is dit gave muziek, alleen jammer dat de nummers die na One of these Days kwamen me niet veel deden, totdat ik bij het laatste nummer aankwam. Wauw, wat een muzikaal meesterwerk! Het album (vooral de b-kant) toen helemaal grijs gedraaid, en nu nog steeds is echoes voor mij een van de beste Pink Floyd nummers.

4,5 * (geen 5 vanwege de middelste 4 nummers)

Schitterend sfeervol album. De eerste vijf nummers zijn een aanloop naar één van Pink Floyd's meesterwerken. Echoes is gewoonweg pure magie!