Pink Floyd - Meddle (1971)

Ook in de tijdgeest van toen precies op zijn plaats. Een geweldige plaat. Bij het terugluisteren klonkt Echoes voor mij als een hele bluesy improvisatie. Eén van de meest evenwichtie platen van PF: opzet en emotie in balans.

Dit is voor mij vooral het album van de nummers One Of These Days en natuurlijk Echoes. Vooral Echoes is een trip waar je u tegen zegt. Ook mooi is dat je zelfs op het album The Wall als je goed luistert de walvisgeluiden van Echoes nog kunt terughoren.

Fearless vind ik ook nog wel een leuk en fris nummer, en eigenlijk wel een welkome afwisseling tussen de bombast van de opener en de titeltrack

A Pillow Of Winds en San Tropez kunnen er ook nog wel mee door, en Seamus...................ach wat zal ik daar nog over zeggen.

'Echoes' wordt alom geprezen. Kan ik wel begrijpen, maar het mooiste deel van het nummer is eigenlijk te snel voorbij voor mij. Ik vind het gezongen stuk, of beter de gezegd de zang, zo ongelofelijk fraai passen. Met name het begin van het tweede couplet. Het gaat me dan nog niet eens zo zeer over de tekst (die ook mooi is), maar vooral de klank van de stem en de melodie, dictie en he dat allemaal samenvalt.

Strangers Passing in the Street
By Chance Two Seperate Glances Meet
And I am You and What I See is Me

Schitterend gewoon. De 14 beste seconden die Pink Floyd ooit gemaakt heeft wat mij betreft.

Het staat hier vast al ergens op de site, maar is het David Gilmour die de lead vocals voor zijn rekening neemt (het is meerstemmig, maar er is eentje prominenter aanwezig)?

Volgens mij word het gezongen door Gilmour en Wright en neemt inderdaad Gilmour de lead vocals voor zijn rekening. Helemaal zeker weten doe ik het ook niet .

Op basis van de Pompeii dvd en de recente Gilmour live dvd's kunnen we concluderen dat met het gedeelte wat jij bedoeld gezamenlijk word gezongen door David Gilmour en Rick Wright waarbij volgens mij de iets hogere partij van Wright is.

Over Pompeii dvd gesproken, ik vind de uitvoering Echoes daarop echt geweldig! Gilmour speelt de gitaarstukken een tik feller dan op de studioversie

Hoewel ik voorlopig nog even hoop te genieten van prachtig zomerweer, verlang ik - wat Meddle betreft - alweer naar de herfst. Als op een donkere avond regen en stormachtige wind mijn huisje geselen, heb ik de neiging dit album op te zetten. Heerlijk...

Groot gelijk! De volledige uitvoering van Echoes in pompeii is (nog) beter dan de studioversie. Jammergenoeg is een cd van live at pompeii NERGENS te vinden. Viavia ben ik ergens aan eentje geraakt, maar dan wel van heel slechte kwaliteit. Doodjammer.

Op de dvd is het trouwens ook zalig om te zien hoe ze daar zoiets live uit hun instrumenten schudden. Er zullen het er niet veel nadoen.

alsof floyd dacht, ff weg met hete experimemntele gedoe en bombastisch gezeik, we gaan gewoon wat redelijk standaard nummers maken, om aan het end toch te besluiten, ok, nog 1 experimemteel episch nummer dan

bij vlagen mijn floyd favoriet, niet te moeilijk, niet te ingewikkeld, ook niet saai, het luistert lekker rustig kabbelend weg, begint bij mij altijd bij pillow of winds

dit is eigenlijk ene heel andere band dan de band die animals maakte

Ik zou dan ook gewoon 5 sterren geven, Joy.

Want natuurlijk is deze cd beter dan Animals.
Of wacht je misschien nog ergens op?

Het laatste wat je bij de cd kunt doen overigens is "lekker rustig kabbelend wegluisteren". Daar heb ik deze psychedelische plaat nog nooit op kunnen betrappen.

beter dan animals?

dat nooit

maar deze draai ik wel liever vanwege de relaxte sfeer

geen 5, openingsnummer draai ik nooit

vruit een 4

Alsof Animals nu zo'n luchtig plaatje is voor PF begrippen.. ik vind ze allebei prima, maar Animals toch wel wat sterker qua geheel. Deze is toch wat te wisselvallig.

Het eerste nummer nooit draaien? Dat vind ik notabene 1 van de allerbeste Pink Floyd nummers ooit. Ik vind One Of These Days gewoonweg een overweldige opener. Echoes is natuurlijk het nummer waar het om gaat hierop. En Fearless is ook nog ok. De rest skip ik vaak, omdat ik er verder niet veel mee heb, en zie als vullers.

ik zeg niet dat het een slecht nummer is, ik vind het alleen niet passen bij de rest van de plaat , die ik vooral opzet als ik een wat eenvoudigere rustige floyd wil horen met een freaky slotnummer

ik vind dat al of niet passen maar niets beste Joy. niet echt een voltreffende reden. maar een mening van uiting is altijd welkom.

er zijn zo veel andere platen die in z'n geheel sterk zijn maar afzonderlijk totaal niet opelkaar lijkend, of beter klinkend.

Zorgeloze plaat.

Dat is telkens mijn gedachte als ik Meddle hoor: zorgeloos. En dat is heel goed te horen in het dromerige A Pillow of Winds, het 'intoxication' van Fearless of het zomerse van San Tropez. Seamus is misschien een uitzondering, maar wel een prachtige bluesy uitzondering. Maar ook in dat nummer schuilt een zekere onverschilligheid; het maakt niet uit dat het misgaat, Shit happens.

Totáál anders dan het debuut ook. Het is toch wat anders, Pink Floyd zonder Syd Barrett. En als ik eerlijk ben is het tot nu toe - ken de 'echte' klassiekers nog niet - ook wat minder. Opmerkelijk ook dat het debuut nog niet eens een gemiddelde heeft van 4*, terwijl ik dat toch echt een stuk beter vind..

Ik wil wel nog even kwijt dat ik niks kan met een nummer als Echoes. Ja, ik zie het briljante ervan niet in. Leuk voor de eerste keer. Niet slecht, alleen ik kan heel goed zonder. Het openingsnummer vind ik dan weer alleraardigst, maar dat kan met de lengte te maken hebben.

Dan mis je toch heel wat, hoor, Social_Mask. Zonder Echoes vind ik Meddle niet zo heel speciaal, hoewel One of These Days en Fearless best nog memorabel zijn, maar Echoes is dan ook de helft van het album, wat mijn rating wel serieus omhoog trekt. Het is echt een meesterstuk om in te verdwalen, een geluidsexperiment van jewelste. Luister het maar eens in het donker zonder afleidende factoren en verlies de tijd helemaal uit het oog. Dan besef je naar mijn mening pas hoe briljant sfeerscheppend dat schijnbaar oeverloos middenstuk écht is. Dat is pas een passie voor het auditieve, denk ik dan telkens, en het sleept me helemaal mee.

het mooiste gedeelte van dit album. dat moeten de laaste 3 minuten van meddle zijn waar de muziek haast verzwolgen word door die huilende walvis geluiden.

Echoes, een absoluut meesterwerk op een van de beste Floyd-albums uit de jaren 70. Vind em zelfs nog wat beter als Animals en Wish You Were Here. One Of These Days is ook zo'n topper.

En dan zo'n zuinige score geven?

Inderdaad, als je iets een meesterwerk vindt geef je de volle mep. Dan blijf je niet op 3.5 ster hangen. Of je heb het systeem niet door.

Misschien is het geen verblinde Pink Floyd-roadie?

Misschien vind Casino Boogie alleen de nummers One Of These days en Echoes wel een meesterwerk, en vind hij de rest van de nummers tegenvallen of iets minder. Dat heb ik ook, ik kan mij die 3.5* dus best voorstellen.

zonder echoes was deze plaat in mijn ogen helemaal niet zo bijzonder. Mét echoes dus toch een meesterwerk

Bijzonder zou ik hem zeker wel vinden, maar misschien niet goed. Een nummer als Seamus vind ik bijzonder om het zo maar eens te noemen Natuurlijk is Echoes een meesterwerk, voor mij persoonlijk een van de meest geniale nummers waar ik mooie herinneringen aan heb. Echoes is alleen niet het enigste goede nummer, One of these days en Fearless mogen er wat mij betreft ook zijn.

Blijft een heerlijk album! Vooral Echoes is lekker achteroverleunen en luisteren.
Als je Wish you were here iets te vaak gedraaid hebt, biedt Meddle een goed alternatief!

Alleen al 5 sterren waard omdat dit album het beste nummer uit de muziekgeschiedenis bevat.

Seamus?

Ben ik wel zo'n beetje met je eens ja

Haha, ik moest lachen.