Pink Floyd - Meddle (1971)

Zo kun je het natuurlijk ook bekijken........maar de lengte van een nummer bepaalt voor mij niet de kwaliteit.

Huh? Ik geloof ook niet dat ik dat zeg.

De songs rond Echoes en One of these Days zijn ook geweldig en zeker niet overschat. Bijvoorbeeld Fearless.
De vocalen, muziek, later aangevuld met voetbalfans: echt ijzersterk.

Overschat is dan ook in mijn ogen zo'n badinerende, denigrerende term. We mogen toch zelf bepalen wat we goed vinden. Dat mogen anderen verbaasd over zijn
en het niet begrijpen. Kun je prima discussies over voeren.

Maar als je mij vertelt dat het overschat is, zeg je eigenlijk dat ik het niet goed zie omdat ik de schoonheid er wel in zie.

Dit doen we op veel plekken op MuMe. Ik vind dat je volkomen gelijk hebt.

Indirect toch wel volgens mij maar goed .......ik bedoelde eigenlijk 'lichtelijk' overschat ten opzichte van andere Pink Floyd albums en dat omdat Meddle voor mij net niet op dezelfde hoogte staat als bijvoorbeeld Dark side of the moon of Wish you were here en dat is zeker niet denigrerend bedoeld....ach misschien had ik gewoon moeten zeggen dat ik hem wat minder vond als sommige van hun andere albums,was misschien slimmer geweest...' Case closed' (voor mij in ieder geval)

Nu vind ik Dark Side en Wish You Were Here overigens ook mooier. En er zijn meerdere albums die ik in mijn Pink Floyd album top 14 hoger heb genoteerd.

A Pillow Of Winds, Fearless en San Tropez vind ik ook mooi en dat het wat luchtiger is dan One Of These Days en Echoes vind ik goed gekozen. Maar zonder het begin en sluitstuk is dit album voor mij echte hoogvlieger.

Seamus heb ik niet genoemd omdat ik dat een flauw stukje vind. Die had er van mij af gemogen.

Een prachtige plaat van Pink Floyd. Ik vind vooral het toevoegen van de voetbal zang erg geweldig. Leuk gevonden! Maar vooral de afluister Echoes is geweldige. Wat een mooie trip is dat.

De muziek van Pink Floyd is de laatste 10 jaar bij mij in een vrije val terechtgekomen. Hoewel uiteraard niet slecht weet het mij gewoon niet meer te raken. Dat geldt zonder uitzondering voor alle albums die PF in de jaren zeventig gemaakt heeft. Des te opmerkelijk is het dat een album als "The Piper at the Gates of Dawn" dat in de tijd dat het uitkwam ik totaal niet kon waarderen ik nu het beste album vind van Pink Floyd. Tja, het kan verkeren.

Ach, dat is ook gewoon hun beste.

Meh, ik vind TPatGoD eerder een van hun slechtere werkjes. Een slordige plaat. Het is juist meddlet(en de werkjes waar na meddle), waar de band een volwassen goed, uitgewerkt geluid presenteert. Het debuut is heel saai, de werkjes daarna bevatten veel meer spanning.

DSOTM en WYWH of later werk uit het Gilmour-tijdperk zou ik eerder noemen als het over een gebrek aan spanning gaat.

WYWH is vrij mellow, dus daar kan ik me wat bij voorstellen, maar ook DSOTM? Juist een ongelooflijk spannend album, o.a door het gebruik van voicesamples. Alleen al een nummer als On The Run! Ik zou haast willen zeggen dat PF niet veel beters heeft uitgebracht, maar ze hebben ook nog eens Animals op hun naam staan. Het Gilmour-tijdperk enthousiasmeert me ook niet bepaald, dan is het debuut nog wel een tandje beter, inderdaad.

juist dat uitgebalanceerde wat hier na komt is een doodzonde voor een band als Pink Floyd. De automatische piloot gaat aan, alles wordt netjes geproduceerd. Een miljoenen band en zo gaan ze ook klinken. Weg is de underground sound, de drang om te experimenteren. Dat is ook waar deze band van psych naar prog gaat. Te gekunsteld, te 'mooi'. Vloeken in de kerk, ik weet het. Maar juist dat rommelige en het weirde is wat deze eerste paar platen van Floyd zo boeiend maken en de rest totaal niet.

The claypool Lennon delirium, daar moet je eens naar luisteren als je van PF in de Meddle modus houd Ducoz

Je kan die prachtige werken uit de jaren 70 zoals Dark Side en The Wall toch onmogelijk "automatische piloot" noemen? Godzijdank wilden ze vooruit. Verder geloof ik niet dat PF bewust music for the masses probeerde te maken. Dat het succesvol was, kun je ze moeilijk verwijten.

Eens. Echt onzin om te stellen dat de automatische piloot aanging. Dat iemand het te gepolijst en te netjes vindt wat Pink Floyd in de jaren 70 vanaf Dark Side liet horen, dat kan ik me voorstellen. Maar zulke grote en vernuftige albums als Dark Side, Wish You Were Here, Animals en The Wall afdoen als automatische piloot is echt flauwekul.

De betreffende albums 'automatische piloot' producten noemen is onbezonnen en zegt meer over de betreffende persoon die de uitspraken doet dan over Pink Floyd zelf

Ook ik ben het volstrekt oneens met Ducoz. De band heeft zich ontwikkeld in de loop der jaren. Of dat de goede richting is kun je je terecht afvragen. Ik vind van wel, naar het oudere werk kan ik niet luisteren. Ontwikkeling heeft niets met automatische piloot te maken. Als ze de stijl waren blijven aanhouden van de eerste albums was het risico op vervlakking door automatismen veel groter geweest.

Het zijn prachtige geluiden om in 't half duister mee te zweven met de talloze kraaien, de dolfijnen en al die andere brommende boze beesten: Echoes vind ik nog steeds het meest intrigerende PF nummer aller tijden. One of These Days is al net zo mooi. Al heeft Pink Floyd nog véél meer prachtige albums gemaakt, dit blijft mijn favoriete PF album.

Niet álle nummers echter - en dat geldt voor álle Pink Floyd albums - zijn zulke hoogvliegers.

Het eerste en laatste nummer (5*) doen het voor mij wel op deze CD de rest is minder

Dat gold voor alles wat daarna komt. Division bell, momentary lapse, gilmour solo. Je gaat mij niet vertellen dat dat vernieuwend is en een verdere ontwikkeling zit daar al helemaal niet in.
Jammer dat jullie andere meningen niet respecteren en daarbij vervolgens mij mee afkraken. Fijne jonge die running on empty.

Ik respecteer jouw mening wel degelijk, maar ben het gewoon niet met je eens. Ik vind dat je de reacties zelf uitlokt omdat je jouw mening behoorlijk feitelijk neerzet; zo is het en niet anders. Het blijft in mijn ogen toch enkel jouw mening. Maar nogmaals, ook die mag er zijn.

En btw. Tussen Meddle en MLOR zitten nogal wat albums die naar mijn mening volop ontwikkeling laten horen.
Dat geldt dan idd minder voor wat er daarna komt.

Die jongen moet je niet serieus nemen. Staat niet voor niks voor 'Leegloperij'.

Ik zie eerder het verschil in de door jou benoemde albums dat dit meer te maken heeft met de persoonlijke 'ontwikkelingen' van de leden van de groep. In Meddle is het misschien nog meer een groepswerk. En dat heeft later, zoals ik het zie, zeker nog wel goed doorgewerkt in bv. The Dark Side of the Moon. Waters zijn ontwikkeling komt weer later volledig tot uiting in The Wall.

En wat daarna komt is meer een wir-war van ietwat gecompliceerde muzikale/persoonlijke verhoudingen. En het is maar wat je daarin zelf mooi vindt. Een ieder heeft daar weer zijn/haar eigen voorkeur.

Dat is ook zo. Maar hier op Meddle hebben ze de balans gevonden tussen al het voorgaande en het geluid wat bijvoorbeeld op DSOTM en Animals te horen is. Daarmee nemen ze steeds verder afscheid van bv. het geluid van Atom Heart Mother en A Saucer Ful. Dat is logisch want de 60s waren over en de markt veranderde, daar moet een band uiteraard ook in mee. Anders verkoop je gewoon niet meer. Dat komt misschien hier het beste tot uiting in Echoes, waar het 'Floyd loopje' voor het eerst echt te horen, wellicht dat men begrijpt wat ik hier mee bedoel, wat in varianten op de vervolgen ook langs komt.
Misschien moet ik experiment etc vervangen voor toegankelijkheid? Als je 67-73 naast 74-94 naast elkaar legt dan is voor mij in ieder geval de vroege periode het meest interessant.

Wellicht wel, maar ik vind dat je dan afbreuk doet aan de ontwikkeling van de band. Ik zou liever 3 periodes zien. De laatste, zonder Waters, is dan de minst interessante. En met afstand met de minste ontwikkeling. De middelste heeft mijn voorker, maar ik ken genoeg Floyd fans die voorkeur voor de 1e periode hebben.

Vier eigenlijk zelfs: 1967-1972 / 1973-1975 / 1977-1983 / 1987-1994. En als je heel kritisch bent, zou je 1967 nog kunnen scheiden en is Atom Heart Mother ook wel een overgangsplaat.

Mijn ranking zou dan zijn:
1967-1972
1977-1983
1973-1975
1987-2014

Tsja ik zou zeggen dat bijna alles voor Meddle en na The Wall nog niet aan de knieën komt van de klassieke periode van de band. Het infantiele van Syd Barret staat me tegen in de vroege periode en de latere periode is inderdaad oersaai. Het is juist de combinatie van: het cynisme van Waters met het zalvende van Gilmour en het psychedelische van Wright, die de muziek zo interessant en spannend deed klinken. PF was in die periode heel succesvol, maar ze namen wel degelijk risico's. Elk album klonk weer heel anders dan het vorige. Ik krijg juist totaal niet het gevoel dat commercie de heren dreef(al was dat mischien feitelijk wel het geval). Eerder een band die een ongekende focus had en zo ambitieuze ideeën zonder(al te veel)pretenties kon vertolken.

Als een band te groot wordt, krijg je weerstand.
Zo simpel is het vaak.

Ik zie het toch meer als een ontwikkeling.
Het debuut kwam vooral de koker van Barret en dat is zeker anders dan de duistere opvolger A Saucerfull Of Secrets die mij een stuk minder pakt.
De groep is dan vooral bezig psychedisch te blijven, terwijl er in met name Waters( maar ook Gilmour) een ander soort songsmit schuilt.
Juist op Meddle is er meer structuur en balans en hoor je de groei.
Ik draai deze meer dan DSOTM en WYWH, die mij tegenwoordig wat minder doen dan voorheen.
Na The Final Cut is PF voor mij niet interessant meer.