Pink Floyd - Meddle (1971)

Ik had dat ergens gelezen dat de leden uit Liverpool kwamen, niet dus.

Niet dus...

Mochten ze toch 'Liverpool' en 'Everton' door elkaar heen hebben geschreeuwd, dan kan dat. Beide voetbalclubs komen uit de stad Liverpool, sterker nog: er zit maar een kilometer tussen de stadions.

Beide clubs hebben zo een sterke rivaliteit, dat dat dus niet kan. Daarmaast zal geen enkele Everton supporter zich willen associeren met You'll Never Walk Alone, het lijflied van Liverpool supporters.

Juist helemaal mee eens. Ik doelde er dan ook op, dat dit lied fans van beide clubs tot dit schreeuwen heeft aangezet.

Zeer goed album. Het opent sterk met One of These Days, een stevige rocksong waar PF niet heel veel van in hun catalogus hebben, althans niet van dit kaliber. De overgang naar A Pillow of Winds is magistraal, en dat nummer is heerlijk kalmerend. De donderwolken van het openingsnummer hebben plaatsegemaakt voor een blauwe lucht. Vervolgens Fearless, een prima progrocknummer met goed onderbouwde spanningsboog. Helaas eindigt dat nummer met voetbaldebielen (sorry, 'fans') die You Never Walk Alone zingen. Dat had wat mij betreft niet gehoeven, het breekt de zorgvuldig opgebouwde sfeer van het album totaal, en het brengt bij mij foute associaties met die kutsport naar boven.

Vervolgens San Tropez en Seamus. Niemandalletjes wellicht, maar op zich niet slecht, ze klinken lekker vrolijk en zomers, het zijn dus ook geen echt typische PF nummers. Maar ze passen zoals vaker gezegt niet echt bij de sfeer van de rest van het album. Niet erg, want wat hierna komt het epische Echoes. En wat een psychedelische trip is dat. Het rockt je tot in de stratosfeer, om je vervolgens door het vacuüm van de ruimte te laten zweven. Knap hoe men 23 minuten spannend kan houden, zoiets zie je voornamelijk bij klassieke muziek (of hele experimentele muziek, en dat is dit natuurlijk wel).

Niet heel consistent in sfeer, maar wel in kwaliteit. En Echoes is terecht legendarisch. Samen met het openingsnummer verrewege de beste plaat op het album. 4*

Goede review Lex! Zoals bij vele anderen waren 'Echoes' en 'One Of These Days' mijn lievelingsnummers op Meddle. Na een tijdje ben ik toch wel meer het album in zijn geheel gaan waarderen. Alhoewel ik net als jou voetbal helemaal kut vind vond ik die voetbalfans zingen niet heel erg. Het past erg bij het lied, de titel 'Fearless'. Fanatieke voetbalfans, voetbal is hun leven, en daar staan ze dan bij een wedstrijd, zonder enige angst, met liefde voor hun club, een heel orkest van fans die daar als één geheel arm in arm staan. Hoe belachelijk voetbal ook is, het laat een mooie eenheid zien, een voorbeeld van hoe het kan zijn, mensen die opstaan waar ze in geloven, onbevreesd, zonder angst doorgaan. En dat terwijl voetbal helemaal niet iets behoorlijk belangrijks is in het leven. Het laat zien hoe onbevreesd mensen zijn. Niet wetende over de gevaren van de realiteit. Mensen die zoveel energie geven voor iets totaal zinloos in plaats van om op te staan, met diezelfde energie, onbevreesdheid, liefde, fanatisme en kracht, voor een betere wereld.

Kan best, Traiannnn, maar ik heb er zelf helemaal niks mee. Daarnaast vind ik dat de stadion geluiden de sfeer, die door de muziek zo zorgvuldig is opgebouwd, gewoon op een afschuwelijke manier verpesten, afgezien mijn persoonlijke afkeer van voetbal. Verder is dit album natuurlijk gewoon een pareltje.

Het geeft Fearless juist iets magisch, vind ik.

Dit blijft een van mijn favoriete PF albums. Ik denk zelfs dat ik hem beter vindt dan DSOTM. Alleen al om de titeltrack, One of These Days en Fearless.

Titeltrack? U bedoelt Echoes neem ik aan.

Oeps echoes..ik bedoel Echoes;)

Wat dit album vooral zo goed maakt is de argeloosheid waarmee het voorbij sluiert. Je zou haast denken dat het pretentieloos is. Gewoon een beetje jammen. Het zijn de albums erna die bewijzen dat dit de boreling is die geschiedenis zal schrijven.

Wat ik nog de meeste vreemde eend in de bijt vind is San Tropez. Alhoewel volledig geschreven en gezongen door Waters staat het zo haaks op al het andere wat uit zijn pen komt zowel muzikaal als tekstueel. Dit is een soort feel good nummer geschreven door Waters dus.... Ik zie nergens enig sarcasme of ironie, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Corporal Clegg of Free Four (om maar eens een paar klassiekers te noemen). Wel fijn nummer overigens....

Deze week bijzonder teleurgesteld in de nieuwste van David Gilmoure.
Nu Meddle weer eens op de platenspeler.
Wat een verademing.

One Of These Days en Echoes
Absolute hoogtepunten!! van de Floyd mannen

Echoes is een fantastisch nummer. Gilmour speelt het ook met band en orkest op Live in Gdansk. Weergaloos.

Die live uitvoering van Echoes is werkelijk fenomenaal inderdaad!

Valt me niet tegen deze Floyd, zat bij een partij lp's die ik kocht. Zou best kunnen dat ik deze hou! Prachtige opener en vrij ingetogen op kant 1, ik hou absoluut niet van dat prog gefreak wat ze veel doen op andere lp's. Voor het eerst dat ik deze echt helemaal luister. Meevaller dus!!!!

Na de psychedelische elementen van voorganger Atom Heart Mother vormt Meddle het omslagpunt in de muzikale richting van Pink Floyd, met de progressieve inslag gaat Meddle in op het perfectioneren van The Floyd sound. Ieder bandlid toont zijn invloeden in de zestal composities dat het album rijk is. Het gebrek aan een overkoepelend thema maakt dat niet elk nummer dezelfde muzikale lijn volgt.

Openingstrack One of These Days voert zich door de klanken van Waters basgitaar, synths en orgelklanken heen. Het samenspel tussen de vier bandleden leeft op in de experimentele klanken. David Gilmour weet zich als gitarist te ontwikkelen in hoogstaande gitaarsolo’s, waarin de swingende onderliggende laag van percussie en piano het geheel in zijn ritme houdt. A Pillow of Winds voert de luisteraar door de rustgevende en liefdevolle zang van Gilmour. Fearless voert zich met zijn langzame tempo naar de diepzinnige gitaarklanken toe. Het nummer klimt zich beetje bij beetje op tot in de nok van het stadion om You’ll Never Walk Alone te laten weerklinken. Roger’s San Tropez en het gezamenlijke Seamus doen zich afzonderen van de muzikale structuur van de rest van het album. De jazzy en bluesy klanken vormen twee korte nummers die zich nergens echt omhoog weten te werpen.

Dit geldt niet voor één van de meest epische muziekstukken uit het werk van Pink Floyd. Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Overhead the albatross hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves
In labyrinths of coral caves
The echo of a distant tide
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine

De progressieve elementen van Meddle komen vooral tot hun recht in het opening- en slotnummer. Het krachtige samenspel en de tot in de puntjes uitgewerkte delen van deze twee nummers maken het één van de meest verfijnde werken van Floyd. Op productioneel gebied zijn dit ook de nummers die van de verschillende opnamesessies kwalitatief het beste tot leven komen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

An analysis of Echoes
Link

Je moet er ook niet teveel achter gaan zoeken. Zie ik wel meer bij andere artiesten dat teksten eindeloos geinterpreteerd worden.

Muziek kan sferen oproepen, dat maakt muziek juist uniek.

Goeie opener, goeie afsluiter ; de rest is matig tot gemeddeld.

Ja, als tijdloos kwaliteitsmuziek is de rest afgeCured!

Echoes heeft een opbouwtechniek die ik altijd zeer kippenvel opwekkend vind. Een hoofdthema neerzetten, deze laten vervallen in kosmische sferen om vervolgens langzaam het thema uit de zweem te laten herrijzen. Echt briljant hoe het baslijntje zo rond 16,30 minuut weer invalt. . Daarnaast vind ik een, bij gebrek aan beter woord, overstemmingsmotief in muziek altijd zeer interessant. Ergo, de walvisgeluiden die op het eind de hoofdmelodie weer de duisternis intrekken.

PS: ik blijk hier al vaker een lofzang over Echoes geplaatst te hebben(alleen dan in wat puberalere bewoordingen ). Zegt wat over de kwaliteit van dit nummer: ik ben al 7 jaar diep onder de indruk van deze compositie.

een komische sferen

Oei, dat moest kosmisch wezen, in de zin van spacey/zweverig;.Een s verschil, kan veel uitmaken . Ik doel op het gedeelte met de 'walvisgeluiden'.

Gezien de score hier toch een lichtelijk overschat album.Meddle kent twee absolute toppers in de vorm van One of these days en Echoes maar de songs daartussen in komen bij gemiddeld toch niet hoger dan drie sterren.Kom ik rekenkundig uit op een gemidelde van 3,66 sterren.Lijkt me een mooi cijfer voor dit album.

het is natuurlijk geen rekensom...
maar als je 30 van de 46 min als 5 ster waardeert en 16 van de 46 als 3 ster, kom je toch op een 4,3...