George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Dit is het beste album dat George heeft uitgebracht en één der beste solo albums van de Beatles. Het is het soort album dat je één keer in je leven kunt uitbrengen als je heel veel geluk hebt. Het verscheen destijds als driedubbel elpee in een luxe box. Voor George was het de box van Pandorra, eindelijk had hij de ruimte om al zijn mooie songs over de periode 1968-1970 op plaat te zetten. Slechts een paar nummers zoals You, Beautiful girl
en Give me Love hield hij in reserve. Phil Spector leverde werkelijk goed produktiewerk af, hierdoor klinkt George zijn stem voller en krachtiger. De meeste songs gaan over Hindustaanse thema's wat een hoop diepgang aan de teksten geeft. Alleen aan My Sweet Lord zit wat plagiaat. Toen George eind jaren 60 op tournee was met Delaney and Bonnie sprak hij de wens uit om een echt goeie gospelsong te schrijven. Bij wijze van grap speelde Delaney de eerste strofen van He's so fine van the Chiffons en murmelde wat gospeltekst. George heeft dit verder uitgewerkt tot My Sweet Lord, waarvan de gitaarovergang overigens subliem is en 100% George. Veel mensen zien George als een vredelievend en in balans zijnde persoon. Dat was/is hij ook, echter in de eerste helft van de jaren 70 was hij zwaar verslaafd aan de drugs en kon hij ook behoorlijk drinken. Zijn carrière verliep na dit meesterwerk ook niet geheel vlekkeloos. Pas eind jaren 70 heeft George de harmonie en balans in zijn leven gevonden. Wie het tribute concert voor George gezien heeft, beseft pas hoeveel bijzondere nummers hij gemaakt heeft.

Is de plaat zo slecht dan?

George heeft goed uitgekeken voor Maya, zodat er dit keer alleen maar goeds uitkwam. Moet er toch een draai aan geven.

Hoe frustrerend het voor George moet geweest zijn om zijn composities maar met mondjesmaat kwijt te kunnen op Beatlesplaten omdat die verdomde Lennon en Mc Cartney zijn songs verdrongen ten voordele van hun eigen meesterwerken... George wàs een begenadigd songwriter en zo tegen de laatste paar jaar bij de Fab Four kon hij toch zijn beste songs doordrukken (While My Guitar Gently Weeps, Old Brown Shoe, Something, Here Comes The Sun, For You Blue... en eerder ook al If I Needed Someone en Taxman).
Het moet een verademing geweest zijn voor poor old George om volledig zijn gang te kunnen gaan, en dàt hoor je aan deze rijke gevarieerde plaat. Wàt een songs ! En dan had hij nog de pech een rechtszaak aan zijn been te krijgen voor een vermeend geval van plagiaat. Ik heb nooit goed de overeenkomst tussen de Chiffons' He's so Fine en Harrison's meesterwerk My Sweet Lord kunnen horen, maar çoit.
Isn't it a pity en What is Life bewijzen nogmaals de talenten van deze toen onderschatte songwriter. De Dylancover If Not For You is ook een schot in de roos, wat mooi !

Ik vind dit album één van de beste soloplaten van een Beatle. Voeg hierbij zeker ook Band on the Run van Paul, John Lennon/Plastic Ono Band en Walls and Bridges van John en het uitstekende Goodnight Vienna van zotskap Ringo (weliswaar met hulp van John).
Maar de rijkdom van gelaagde songs, de Phil Spector-touch hier is uniek.
Klassieker van formaat ! 4.5 sterren !

Samen met Band on The Run van Paul McCartney vind ik dit het beste soloalbum van een Beatle. Al heeft John Lennon ook goede albums. Goodnight Vienna vind ik niet zo geweldig, maar ook niet slecht. Maar het haalt zeker niet het niveau van een All Things Must Pass.

Dit album is qua sound inderdaad heel speciaal. Ik zou geen album op kunnen noemen met een soortgelijke sound. All things must pass voelt uniek.

Vreemd dat deze niet in de top 250 staat. Schitterend en ontroerend album van een van de meest onderschatte artiesten van de vorige eeuw.

1 van de beste platen aller tijden. Het beste solo beatles album ? Kan zijn maar Lennon en McCartney hebben ook enkele pareltjes gemaakt. Flaming Pie bijvoorbeeld!

Kan iemand iets zeggen over de geremasterde versie in vergelijking met de originele versie uit 1970?
Zijn er veel verschillen?
Ik vind het zelf namelijk erg irritant dat er op de geremasterde versie een paar nummers dubbel op staan, dat klopt voor mijn gevoel gewoon niet.

Die 'dubbele' nummers zijn de originele versies en de akoestische versie van George met zijn gitaar.

De geremasterde versie klinkt aanzienlijk beter. Dit is (daardoor)de beste Spector-productie die ik ooit gehoord heb. De instrumentatie is rijk, maar niet overdadig, de songs vragen bijna om lekker veel gitaren en laagjes backingvocals. Van sommige songs zijn er instrumentale/anders gemixte versies.

Voor de rest is het met afstand het beste album van George en hoort in het klassieke post-Beatles-rijtje Plastic Ono Band/McCartney/Imagine/Ram/Sentimental Journey/Beacoups of Blues. Voor George was het bijna een voorjaars-opruiming van alle songs die hij nog tijdens de laatste Beatles-jaren op de plank had liggen en ALS de Beatles bij elkaar waren gebleven dan was George in deze periode benoemd tot de belangrijkste songwriter van de band!

Ja , de geremasterde versie klinkt veel beter dan de aloude productie. De ' Wall of Sound ' die Spector in 1970 op dit meesterwerk van Harrison losliet , is nu tot een aanvaardbaar niveau gebracht. Ook de alternatieve versies en I live for you mogen er zijn.

Een overrompelend album. Ik heb alleen nooit begrepen waarom de jam-sessie LP is toegevoegd. Die valt wel zo ontzettend buiten de rest van het album (draai het ook zelden, of eigenlijk nooit). Maar de andere 2 LP's zijn van een zeer hoog niveau waarbij de samenwerking met Spector wonderwel goed uitpakt.

Ik was al een paar jaar benieuwd wat voor muziek er schuilde achter deze hoes. My Sweet Lord was het enige nummer dat ik al kende, en dat is en blijft geweldig.

Ik heb nu het album gehoord, en het is me allesbehalve tegengevallen. Zeer sterk geschreven nummers zitten er tussen. Melodielijnen om van te smullen. Hoogtepunt voor mij is (naast My Sweet Lord) Ballad of Frankie Crisp. Die intro alleen al!

Net als Donovan's A Gift from a Flower to a Garden een dubbelalbum dat me deze zomer heeft weten te overtuigen. De titel klassieker absoluut waard.

Ik kende een aantal nummers al een geruim aantal jaren, echter nog nooit dit hele album beluisterd. Ik heb daar nu eens even de tijd voor genomen. (Ik ben aan mijn zesde luisterbeurt toe)
Meer en meer nummers begin ik te waarderen, zoals 'I'd have you anytime' en 'Let it down' en ook 'Hear me Lord'. (en natuurlijk: 'All things must pass')
Prachtige teksten, waaruit blijkt dat George Harrison zeker niet onderdoet voor zijn maatjes tekstschrijvers John Lennon en Paul McCartney.
Ja, een prachtig album die hoog op mijn all-time album list komt te staan. 4.5 sterren

De eerste echte solo plaat van George, en wat voor één (drie), alle nummers zijn van een schoonheid die zijn weerga niet kent. Als je dan nagaat dat er veel nummers tussen staan die voor the Beatles waren geschreven maar door Lennon/McCartney niet goed genoeg werden bevonden, is het wel erg duidelijk dat er iets niet klopte binnen de groep, want plots bleek George een even groot componist als zijn voormalige 2 vrienden, ook zijn slide werk komt op deze plaat prominent naar de voorgrond, het zal een geluid zijn die zijn verdere cariere zal kenmerken. Door deze plaat was Harrison in één klap de eerste Beatle die solo een mega act was geworden. Ook leuk om te vermelden is dat All things must pass verreweg de best verkochte solo plaat is. Alleen in Amerika zijn er al 8 miljoen van verkocht, de plaat stond er 3 jaar in de top 100. Een echte klassieker.

Geweldig album. George Harrison bewees hiervoor al in de laatste jaren van The Beatles dat hij ook een goede songwriter was, en benadrukt dat nog eens goed met dit album.

4,5

Was helemaal vergeten dat ik hier nog niet op heb gestemd! De beste soloplaat van mijn lievelings-beatle! Dat kan niet anders geven dan.. vonken en vuur. Van het prachtige 'My Sweet Lord', tot het onbeschrijfelijk vrolijke 'What is Life' en die mooie Dylan-cover 'If not for you'. Elke song is een meesterwerkje. 5 dikke sterren, en niets minder. Voila.

Topplaat! Hiermee bewijst George Harrison dat ook hij geniaal is. Ik vind hem sowieso een zeer onderschatte gitarist. Om hem als componist op gelijke hoogte te stellen met McCartney en Lennon vind ik overdreven, maar als we hun even vergeten, kun je alleen maar concluderen dat Harrison één van de grootste muzikale talenten is, die ooit heeft geleefd.

de driedubbele van george is zeer goed , ik hou enorm van isn't it a pity wat één van de triestigste songs ever is , in de positieve zin natuurlijk , zoveel melancholie in één nummer steken , meer dan fantastisch , my sweet lord echter komt me de strot uit !

Geweldige plaat, zelfs nu na bijna 40 jaar staat dit nog steed als een huis. Beste solo plaat van alle Beatles. Ik vind What Is Life echt een super nummer!

Prachtige dubbelaar waarmee George Harrison bewijst een begenadigde songschrijver te zijn. Bij the Beatles had hij pech om te botsen tegen John Lennon en Paul McCartney, maar hij bewijst hier dat zijn solowerk eigenlijk niet onder hoeft te doen. George Harrison was ook een prima gitarist maar dat wisten wij al van the Beatles.
Bovendien past de productie van Phil Spector perfect hij Georges huilende stemgeluid en jankende gitaar, de songs winnen hierdoor aan kracht.
Zeker "My Sweet Lord" en "What Is Life" zijn klassiekers maar de rest staat ook op een hoog peil.

Onlangs heb ik veel oude lp's die ik in bezit heb, zonder er opnieuw naar te luisteren een cijfer gegeven. Dit was makkelijk, want de meeste platen heb ik helemaal grijs gedraaid en ken ik van haver tot gort. Zo ook deze van George Harrison.
Gisteren heb ik deze plaat na een lange tijd weer eens aandachtig doorgenomen. Nu kom ik tot de conclusie dat deze plaat nog steeds staat als een klok.
Het is genieten van het begin tot het eind. Wat heeft deze man prachtige eenvoudige en soms onvergetelijke liedjes gemaakt.

Op dit moment, na al die jaren bewonder ik deze bovenmodale, bijna geniale songwriter, gitarist en zanger misschien wel meer dan ooit. Jammer dat hij niet meer in ons midden is.
Ik verhoog naar 4.5*
.

Prille soloschijf van George, en met voorsprong zijn beste.
Hij was duidelijk de man die na de breuk van The Beatles zijn ei het beste kwijt kon.
Natuurlijk mag de invloed van Phil Spector niet onvermeld blijven.
De produktie is voorbeeldig.De getroubeleerde producer laat zijn Wall Of Sound andermaal los op All Things Must Pass.
En zo krijg je een prachtig album met juweeltjes als I'd Have you Anytime, Wah wah(een sneer naar excollega Paul), Isn't It A Pity,
What Is Life, It's Not For You en oa. Beware Of Darkness.
Allemaal smaakvolle songs die die niet zouden misstaan op een Beatlesalbum.
Het gitaarwerk is perfect, en George zijn stem is hier luid en duidelijk.
klein smetje is het jam achtige einde met een kakofonie aan gitaren.
Als geheel echter 1 van de betere soloalbums van een beatle.
Jammer dat George hierna veel van zijn platen te veel liet domineren door zijn geloof.

Geweldig album van de 'stille Beatle'. Hiermee bewijst hij dat hij zeker naast Lennon en McCartney kan staan. Toch rijst hier ook weer de vraag, net zoals bij Lennon's Sometime In New York City, waarom in godsnaam die bonusplaat?

Waarschijnlijk de beste solo plaat van een Beatle, hoewel ik altijd twijfel tussen All Things must pass, John Lennon/Plastic Ono Band en Band on the Run. Het is voor Harrison persoonlijk jammer dat hij zo snel in zijn carriere piekte. Deze plaat maakte zo'n indruk en werd zo buitengewoon goed verkocht (de best verkochte Beatles solo plaat) dat hij het nooit meer zal evenaren. Hoewel ik vind dat platen als Thirty three and 1/3, "George Harrison" en Living in the material world op hetzelfde hoge niveau staan als deze meester.

Bij heel veel liedjes van lang geleden is het onduidelijk waarom ze "in je hoofd blijven zitten" en nooit gaan vervelen. Dat zijn de "echte" zal ik maar zeggen. Op All Things Must Pass staan er zoveel Vana Apple Scruffs tot Isn't It A Pity, van Wah-Wah tot My Sweet Lorld en van What Is Life tot Beware of Darkness en het onvergetelijke titelnummerzelf All Things Must Pass. Ik ben het eens met wat Lennon er over zei. Het is het beste wat Harrison ooit geschreven heeft , maar het album duurde te lang ( en dat vind ik ook, soms zelfs te langdradig. In ieder gevel sommige nummers)

George op zijn best. Harrison zijn toptijd als componist liep van 1966 t/m 1973, in die periode schudde hij de ene topper na de andere uit zijn creatieve mouw. Daarvoor en daarna, erg goed, maar nooit meer op het constante duizelingwekkende hoge level als juist in deze periode. EN waar eigenlijk weinig over wordt gesproken is zijn bijzondere zeer karaktervolle gitaarwerk, vooral zijn slide spel is uniek en prachtig, Harrison was misschien geen Clapton, Gilmour of Page in zijn gedrag en persoonlijkheid, daar was hij te bescheiden voor maar als gitarist minstens zo invloedrijk en begaaft. All glories to sri krishna.

Evenals Clapton en Young kon hij ook veel emotie in zowel z'n stem als zijn gitaarspel leggen.

Prachtige stem en prachtige liedjes, maar door de lengte en de produktie kan ik er (tot nu toe) simpelweg niet inkomen.
Het geluid van spector irriteert me meestal wel, maar op dit album geeft het zo'n ongemakkelijk te beluisteren efect (vooral op koptelefoons) dat ik het echt vermoeiend vind. Na een nummer of 5 wordt het moeilijk voor me om nog prettig te kunnen luisteren en dat vind ik doodzonde, want los van dat zijn de nummers gewoon erg mooi..