George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Zonder enige twijfel de meest getalenteerde Beatle !

Dat zou ik nou niet willen zeggen, maar wel een hele grote in de muziek en de film geschiedenis. Voor mensen ,die alleen All Things Must Pass is het aan te raden alle andere cd's vanGeorge te beluisteren. Waren zeker niet allemaal parels maar naar het einde van zijn leven toe weer steeds beter. En als je alles gehoord hebt zul je, denk ik, begrijpen dat George nét niet de meest getalenteerde Beatle was, ondanks zijn vele wonderschone hoogtepunten.

Hoi Ad, je hebt in feite uiteraard gelijk; ik had me iets genuanceerder uit moeten drukken. Van alle Beatles spreekt de solo carriere van George me het meeste aan

Ik vind het eigenlijk een schande dat de platenmaatschappij eigenlijk een soort box met zijn albums, (in ieder geval zijn betere of best verkochte) heeft uitgebracht als eerbetoon wat hij voor de muziek heeft betekend. (En voor de platenmaatschappijnen een hoop geld) Een soort Anthology zou zeker op zijn plaats zijn. Op die manier zouden veel mensen ook nog het onbekendere werk leren kennen van deze geweldige artiest en prima mens, George Harrison

Ik heb me maar eens aan het beste werk (denk ik?) van mijn favoriete kever gewaagd. Ik verwachtte eigenlijk nummers zoals Here Comes the Sun en While My Guitar Gently Weeps, maar die vind ik hier niet. Sterker nog, dit plaatje doet me eigenlijk helemaal niet aan The Beatles denken. Nu heb ik daar niet zoveel problemen mee, 's wereld's grootste Beatles fan zal ik immers nooit worden. Ik denk dat deze All Things Must Pass mij ook meer trekt dan het werk van The Beatles.

Ik vind de productie alleen niet al te best, de muziek is vrij hard en overweldigend en daardoor kan ik de zang maar moeizaam horen. Ik kan de teksten helemaal niet verstaan

Ik heb die box op marktplaats gekocht voor nog geen € 22,--, gesealed, en volgens mij zijn er nog een aantal exemplaren te krijgen. Als je tenminste de Dark Horse Boxset bedoeld.

Ik hoopte eigenlijk meer op een Anthology zoals bij Lennon. Mij kunnen ze niet wijsmaken, dar er geen restmatriaal of bekendere nummers in andere versie ergens op de planken liggen. Maar dat had ik in een vorige reaktie al aangegeven

Wow, da's een gewaagde uitspraak..

Wel zonder twijfel de meest ondergewaardeerde.

Dit is een zeer sterk album, en je kan goed horen dat de man erg mooi liedjes op de plank had liggen.

Op Anthology 3 staat al een demo van All things must pass, welke dus origineel een Beatles track had kunnen zijn.

The wall of sound is voor mij het enige kritiekpuntje op dit album, en dat vooral op Wah Wah

Hoi lennon, Nightporter heeft ook die uitspraak zelf al aangepast. Dit album is op zich heel erg de moeite waard, maar bevat ook wat "slome" momenten en duurt ook wel erg lang. Dat was ook de mening van John Lennon, met wie George na de Beatlesperiode nog goede kontakten had. Erg veel mooie nummers, maar ook een paar, die ik altijd skip. Verder zijn er acoustische versies van George, die ik ook geweldig vind. While My Guitar Gently Weeps. En ook één van de mooiste Beatlesnummers, Here Comes The Sun komt van zijn hand. George barstte van het talent ( zie zijn solo's) maar hield zich ook met een hoop andere dingen bezig. Zijn filmmaatschappij, autoracen en zijn geloof. Als mens en artiest was hij erg veelzijdig en had erg veel humor en relativeringsvermogen. (Bekijk the Anthology DVD box). Helaas veel te vroeg overleden.

Zo'n goede band had Harrison niet met Lennon na the Beatles. Ze hebben elkaar na 1971 nauwelijks meer ontmoet, één keer in 1974 heeft Harrison de bril van de neus van Lennon afgeslagen, Toen Lennon werd vermoord had hij overigens ruzie met Harrison over diens boek I me Mine. Bovendien was lennon volgens Harrison uitemate hatelijk over zijn solo platen, die in de regel beter verkochten als die van Lennon. Mooie verhalen uit The Beatles doos.

The wall of sound van Spector vind ik juist wel te gek. Een nummer als Wah-Wah met drie drums, vier gitaren, drie bass gitaren, vijf piano's etc etc geeft deze plaat juist de het gevoel wat All things must pass zo bijzonder maakt.

Hm, my lord (hallelujah)
My, my, my lord (hare krishna).....

Mooie plaat zeker weten ...maar die new age overtuiging, sorry.

@ devel-hunt. Heeft Harrison écht de bril van John's neus afgeslagen? Was dat in de periode dat Lennon door Yoko een jaartje de deur uit gezet was. Ik ken dat verhaal niet. Vertel me, please. Even lekker beppen!!!!

Even roddelen Ad: Harrison was in 1974 op tournee in noord-Amerika, een rampzalige tour, hij was de hele tour bijzonder schoor waardoor hij meer als Louis Armstrong klonk dan als George Harrison, de kritieken in de pers waren vernietigend. Op een avond trad hij op in New York. Lennon samen met zijn vriendin May Pang in de zaal en na afloop in de kleedkamer. Beide hadden elkaar al een paar jaar nauwelijks ontmoet. Lennon was weer gebruikelijk hatelijk en cynisch naar de opgefokte Harrison die plots op Lennon begon in te slaan en zijn bril van zijn neus sloeg. Alle woede die Harrison naar Lennon voelde betreffende de breuk van The Beatles kwam er die nacht uit. De normaal gesproken rustige en aardige Harrison explodeerde. Lennon was niet boos maar sprak de legendarische woorden: 'George is in pain'. Dit verhaal is overigens in verschillende boeken over Harrisons leven terug te vinden.

Bedankt, devel. Ik kende dit verhaal niet. Leuk om dit in verhaaltje op mijn "harde schijf" op te slaan. De reaktie van Lennon is ook weer typisch Lennon. Leuk!!!!

Het was even doorbijten, wát een lang album. Maar het was het dubbel en dwars waard. Tot nu toe de beste solo-plaat die ik ken van een ex-Beatle.

Wat ik wel even kwijt wil: Wah-Wah is een draak van een nummer, bah!
Verder is het een veelzijdige plaat, met prachtige zang en gitaar. Textueel is er ook heel wat te beleven. Art of Dying bijvoorbeeld is geweldig . Ik krijg best een Beatle-gevoel bij sommige nummers, en wat wil een fan nog meer?

4*

Wah-Wah vind ik juist het beste nummer.

Er staat ook een Bob Dylan cover op; If Not For You, een nummer dat Olivia Newton John ook nog opnam, dik tegen haar zin hoorde ik onlangs op de Vlaamse radio, maar waardoor ze wel bekendheid kreeg.
De Harrison versie verkies ik toch boven die van La John.

Mooie plaat, inderdaad, maar er zijn nog prima solo-platen van Beatles zulle, aerogp1.
Probeer die eerste van Lennon maar eens "John Lennon/Plastic Ono Band", dat is van het zuiverste goud, of zijn "Walls & Brigdes", of ook Ram of Band on The Run van Macca, en zelfs "Goodnight Vienna" van opperclown Ringo, en dan heb je al een hanjevol lekkere soloplaten van Beatles.

Je kunt de teksten niet verstaan? Gelukkig is bij de cd een boekje met daarin de songteksten.

Zo overweldigend is de muziek ook weer niet. De wall off Sound van Spector is alleen te horen op Wah-Wah, Let it down, Awaiting on you all en een deel van Isn't it a pity. Blijven er nog 15 nummers over die redelijk sober zijn geproduceert.

Ik wil nog wel eens een tikkeltje overdrijven. Ik heb inmiddels die dubbel cd met bonustracks aangeschaft, en dat klinkt al stukken beter. Het gaat inderdaad om de nummers die je noemt devel-hunt, dat waren in eerste instantie ook de nummers die me het meest aanspraken, en ik dus meer draaide dan de rest.

Een lang album als deze blijft namelijk niet in één keer volledig hangen. Het leuke daarvan is dat je bij elke luisterbeurt die volgt een nieuw juweeltje ontdekt.

Ondanks het feit dat George mijn minst favoriete beatle is heeft die met deze plaat een knaller afgeleverd spijtig genoeg heeft die na deze plaat nog maar weinig uitgebracht dat ik kon waarderen al vind ik Cloud nine wel goed alsook zijn werk met the traveling wilbury's maar als je weet dat daar zowat 16 jaar getaffel tussen zit tja...Maar iedereen wat een plaat als deze op zijn conto heeft staan mag geprezen worden.

Ik reken 'Got My Mind Set On You' tot 1 van de meest afschuwelijke miskramen uit de muziekgeschiedenis en ik verachtte zijn gedweep met die oosterse figuren en aanverwante muziek. Had dan ook nog nooit een moment positief over deze man gedacht en dan hoor je ineens dit. Hoe een mens zich kan vergissen. Mr. Harrison, hulde.

Goed dat een mens zijn vergissing toe kan geven, en ach dat gedweep met oosterse mystiek, vergeet niet dat Harrison binnen The Beatles toch wel de opper Beatle hippie was , die de weg voor de groep naar India uitstipelde. En gedeweep was het niet, tot aan zijn dood is Harrison een aanhanger van Hara Krishna gebleven, hij liet zelfs een deel van zijn fortuin aan hun na. In juni 2001 was hij nog in Vlodrop (Limburg) bij de Maharishi om over zijn aankomende dood te praten. Dus met Oosterse figuren was geen gedweep, hij was aan het eind van zijn leven zelf bijna een Oosterse goeroe. All Things must pass staat overigens bol van Oosterse simbolen en gedachtes, een echt hindoe album, tekstueel gezien.

George was dan misschien niet de motor achter de Beatles. Paul en John waren ongetwijfeld de talentvolsten, Ringo sleepte met zijn humor de groep door moeilijke periodes heen, maar George was voor de groep onmisbaar. Altijd dienstbaar voor de groep, zichzelf wegcijferend (soms ten onrechte), maar hij was ook de persoon met de meeste diepgang en zijn heerlijke droge engelse humor. Dat kun je goed horen op de Anthology-DVDbox. Harrison was een mens met een groot hart, maar soms te bescheiden. En dat zeg ik, als John Lennonfan. Eén van de Beatles' beste nummers voor mij nog steeds Here Comes The Sun (op korte afstand gevolgd door While My Guitar Gently Weeps) All Things Must Pass is ook heel uitzonderlijk goed, maar duurde iets te lang (ook volgens zijn muziekvriend Lennon). Lp 3 had voor mij achterwege mogen blijven.

LP 3 is gratis aan de box toegevoegd, deze LP kreeg de naam "apple jam" mee. Ik vind de lange jams toch wel behoorlijk goed, vooral Thank for the Pepperoni laat vuurwerk horen tussen Harrison en Clapton, bijna Jazzy, terwijl Ringo toch laat horen dat hij een geweldige drummer is, zwaar onderschat helaas. Het nummer Out of the blue doet me op één of andere wijze sterk denken aan 'can you here me knocking' van de Rolling Stones, maar vraag me niet waarom.

What Is Life, samen met My Sweet Lord en All Things Must Pass de beste nummers van dit album.

It's Johnny''s Birthday, leuke toevoeging, alleen is daar inmiddels een Paul Is Dead-aanwijzing in gevonden.

Dat aanhalen van hare krishna en aanverwanten in my sweet lord is 1 van de weinige dingen op deze plaat waar ik van ga , verder topalbum, ook het jam-gedeelte irriteert me niet.

Op Wonderwall Music na bezit ik alle albums van George Harrison. Helaas moet ik bekennen dat ik behoudens Dark Horse en 33 1/3 zijn albums niet vaak genoeg heb beluisterd om een verantwoorde beoordeling te kunnen geven. Zijn werk spreekt mij wel aan maar om de een of andere reden kom ik er niet aan toe om het vaak te draaien. Deze heb ik mischien pas vier of vijf keer gehoord. De jam-sessie nog minder, hooguit twee keer. Om mij toch aan een beoordeling te wagen, geef ik de eerste twee oorspronkelijke platen van dit album 4,5* en de jamsessie 3*. Eindoordeel 4*

Ik hou wel van een beetje bombast zo nu en dan, maar Spector gaat bij een aantal songs toch wel erg over de top. Let it Down is een mooi voorbeeld. De stripped versie is vele malen beter dan de volgepropte "wall of sound" die Spector eraan hangt. Ik denk dat iets meer soberheid veel beter had gepast bij zowel de songs als het karakter van Harrison. En idd, de hare krishna verering had voor mij niet gehoeven. Al met al een solo effort waar Paul en John op dat moment enkel van konden dromen, al had het met de juiste man achter de knoppen beter kunnen zijn.

***1/2

Misschien dat de opvolger van All Things must pass je dan toch meer aanspreekt. Living in the material world heeft wel elementen van ATMP, maar dan sober en ingetogen.