Anathema - Distant Satellites (2014)

Staat op Spotify. Ga vanavond lekker luisteren, ben zeer benieuwd.

Vandaag de deluxe edition ontvangen. Allemachtig, wat een gigantische box is dat zeg. Heel erg mooi, maar het past onmogelijk in mijn cd rek, dus daar zal ik nog een ereplaatsje voor moeten zoeken. Gelukkig verdient dit album dat ook wel

Het blijft lekker verdwalen in dit album. Zowel Anathema waar ze het beste in zijn, als de elektronische tweede helft. De titeltrack bewijst met verve dat de band zich bewust is van het huidige muzieklandschap. Ze hebben in essentie gewoon een EDM track gemaakt, en die is me toch mooi.

Het gekweel van mevrouw doet het glazuur van mijn tanden springen, net zoals de muziek trouwens. Anathema maakt kitsch tegenwoordig.

Niet meer dan 15 of 20 jaar geleden.

De heren en dame van Anathema lijken geen rust te nemen. En je zou kunnen vrezen dat dit zijn weerslag heeft op het nieuwe werk. Voor het verschijnen van dit album werd door de band immers aangegeven dat we geen al te grote veranderingen zouden moeten verwachten.

Het artwork ziet er om te beginnen inderdaad vertrouwd uit. Al is er niet meer gekozen voor het wit en blauw, maar rood en zwart wat toch direct wel een andere sfeer oproept. En ook de muziek blijkt over een andere sfeer te beschikken, met ieder nummer dat in mineur staat. Het album klinkt opvallend anders dankzij de schaarsere arrangementen en de open produktie. De vrees voor een herhalingsoefening bleek dus ongegrond.

En wat ook direct opvalt, de stem van Vincent klinkt weer erg warm. Een kwaliteit die sinds Judgement langzaam maar zeker uit zijn stem verdween. Ik ben erg blij te horen dat dit doorheen
het ganse album terug het geval is.

Hoewel de eerste 4 tracks allen sterke songs zijn, die met name de nieuwere fans (die de band pas ontdekten vanaf pakweg WHBWH) zullen smaken begint mijn hart pas echt sneller te slaan vanaf Part 3. Minimalistisch en bedriegelijk eenvoudig klinkend, met die, ik zeg het nog eens, heerlijke warme stem van Vincent. Met dit nummer lijkt de band aan mijn persoonlijke wensen te hebben voldaan, waarvoor dank

Nadien volgen nog enkele kippenvelmomenten. Anathema, gedurfd om een song die naam te geven. Tekstueel ook niet volledig overtuigend. Muzikaal echter schitterend. Dit doet echt zijn titel alle eer aan. Deze song ademt gewoon alles wat deze band zo goed maakt en zit boordenvol met (bewuste of onbewuste) referenties naar ouder werk: klinkt dat drumwerk bijvoorbeeld niet erg als Shaun Steels op Alternative 4? Luister naar die gitaren, en zeg me dat dit niet op The Silent Enigma had gekunnen. Diverse stembuigingen van Vincent lijken zomaar geplukt uit andere songs uit het verleden. En dan die solo. Daniel die zichzelf eindelijk nog eens laat gaan! Al blijf ik het spijtig vinden dat hij zijn Les Paul voor een Strat geruild heeft, dit is volop genieten!

Na dit nummer volgt het meer experimentele gedeelte van dit album, wat voor mij het meest geslaagd is in Distant Satellites. Heerlijk ontspannen wegdromen op dit nummer met een aanstekelijke zanglijn en toch wel aangename beats.

De band koos er dit maal voor om niet te eindigen met een instrumentaaltje of met een nummer dat langzaam wegebt, maar gooit er met het einde van Take Shelter nog een zeer dansbare (ja u leest het goed) climax tegen aan. Wederom zeer geslaagd al zijn de beats hier wel iets te prominent aanwezig naar mijn gevoel.

Met deze twee afsluiters kunnen ze zo op de podia van de grootste festivals. Stel je deze nummers voor op een zwoele avond, bij schemering, op eender welk festival. Dat is het materiaal waar onvergetelijke momenten van gemaakt worden.

Anathema levert met Distant Satellites het zoveelste hoogtepunt op rij af. Het wordt nu wel erg moeilijk om te blijven volhouden dat Judgement of Alternative 4 het beste werk van de band is. Hoe dierbaar die albums me ook zijn, de concurrentie is nu bikkelhard.

Ik vind het allemaal wat zoet deze plaat, waar de voorganger overweldigend overtuigde slaat de barometer bij de nieuwe iets minder ver uit.

vind t ook wat minder dan voorgangers maar zal het nog een kans geven. En de boog kan niet altijd gespannen staan

Nummer 3 in de rotatielijst, woah da's hoog voor een band die geen coverage krijgt van 3voor12.

Ik kom zo langzamerhand tot de conclusie dat ik dit toch wel hun sterkste album ga vinden. Deze band bestaat al zo ontzettend lang, maar blijft aan zichzelf werken. Mooi om getuige van te zijn. De lijn die ingezet is vanaf WHBWH en in iets mindere mate Weather Systems wordt hier doorgetrokken. De sterkte aspecten worden verstevigd, en er worden nieuwe wegen ingeslagen op de tweede helft. Kraakhelder vastgelegd en gemixed, misschien wel hun beste, meest professionele albumsound tot nu toe.

Qua live optredens laat de band weleens een steekje vallen, maar over het algemeen mag gezegd worden dat ook die reputatie steeds beter wordt. Meermaals zag ik ze ten tijde van A Natural Disaster in het voorprogramma van Porcupine Tree. Toen kwam de band op mij over als een band met interessante kanten, maar uiteindelijk lang niet zo goed als Porcupine Tree.

Dat alles veranderde toen ik ze op de WHBWH-tour zag. Ik volgde de band al een tijdje niet meer, maar ik won plotseling kaarten. Mijn broer en ik blijven tot de dag van vandaag tegen elkaar zeggen, dat wij daar - samen met een halflege zaal - een van de allermooiste concerten ooit hebben meegemaakt. Wellicht ook een compliment voor Atak, het geluid was onwaarschijnlijk goed.

Na Weather Systems trad de band op in Paradiso. Daar kwam het allemaal maar moeilijk op gang. Onzekere inzetten, John Douglas die tot twee keer toe de draad kwijtraakte in Internal Landscapes. Toch waren de sterke momenten hier ook weer van euforische kwaliteit.

Uiteindelijk (ik geloof afgelopen jaar) zagen we ze weer in 013. Dat optreden was, simpel gezegd, slaapverwekkend. Het kwam gewoon totaal niet over. Dat kan weleens gebeuren.

Deze nieuwe, alsmede de DVD Universal én het feit dat de drumpositie is versterkt, doen hopen naar meer legendarische optredens. Ik ga mijn kaartje alvast halen, want als ze de nummers van deze plaat goed kunnen vertolken, kan dat niet anders dan briljant worden.

Aantal luisterbeurten gehad ondertussen en kan zeggen dat het weer heerlijk klinkt.
Alleen You're Not Alone valt er totaal buiten. Ook de toevoeging van electronica zorgt voor een mooie partij muziek, waardoor het titelnummer een hoogtepunt wordt.

Da's intussen nummer 2 geworden!

ik moet zeggen dat ik ook wat verrast was bij de "beats" in de laatste 2 nummers. Na een paar luisterbeurten vind ik Distant Satellites hét hoogtepunt. Het hele album staat ondertussen al enkele dagen op repeat. Mijn tickets voor Trix - 1 oktober zijn alvast besteld.

en behoorlijk ingelopen op de 1ste plek

Paar keer beluisterd maar ik vind deze toch wat tegenvallen.Het is een beetje een herhalingsoefening van Weather Systems maar dan zonder de dynamiek die juist Anathema bijzonder maakt. Er zitten wat aardige nummers tussen maar halverwege zakt alles een beetje weg. Jammer had er meer van verwacht.

Gek toch. Ik vind met name het tweede gedeelte van dit album erg sterk. Daarin is er namelijk zeker geen sprake meer van "meer van hetzelfde".

Aparte beredenering idd...

Dan doen ze minder van hetzelfde maar blijkbaar doen ze dat dan niet goed

Inmiddels durf ik wel te zeggen dat dit een heel goed album is. Beter dan de twee voorgangers ook. Dat komt vooral doordat dit album een stuk steviger is, waardoor er geen ruimte is voor saaie liedjes die makkelijk langs me heen gaan. De nummers op dit album zijn gewoon boeiender. Ze hebben pakkende melodieën en mooie climaxen (net zoals op de vorige albums), maar hier lijkt het allemaal nét wat beter.

De zang vind ik ook erg sterk. Het klinkt toch wel wat anders dan voorheen. Vincent slaat in zijn drang om krachtig te zingen soms wel een beetje de plank mis (niet dat het vals is, maar ik houd er wat minder van), maar Lee klinkt hier wel fantastisch. The Lost Song Part 2 is echt prachtig. Schitterend hoe ze dat nummer draagt.

Overall een iets minder album dan bijv. de fraaie 2 voorgangers, maar track 6 is zo onwaarschijnlijk mooi dat de boel meer dan gered wordt.

Ik weet niet zo goed wat ik met dit album aan moet. Ja, het is mooi bedoeld maar het kom zo ontzettend gepolijst over dat mijn tanden af en toe wat strak trekken. Stukje overproductie en inzet. Mooier maken om het mooi zijn. Zo komt het als 'eerste indruk' op mij over.

Ik zet het al een tijdje regelmatig op, maar ik betrap mij zelf er op dat ik steeds besef dat ik vergeet te luisteren. De muziek vertrekt steeds naar de achtergrond. Het houdt me niet vast. Ik hoor niet echt gerichte climaxen. Ik vermoed dat dit een eigen stijl, op dit album, is. Ik kan me voorstellen dat bepaalde mensen hier voluit van kunnen genieten.

Ik liet het aan wat jongere collega's horen en die kwamen met vergelijkingen van Evanescense of Within Temptation. Zelf hoor ik wat Radiohead invloeden (computerdrums lines/synths/vocalisme).

De zangeres zingt ook zeer fluweelglad met een trilling in elk laatste woord van een zin die me doen denken aan de gezusterlijke zangeressen van The Kelly Family.. Persoonlijk hou ik meer van het sensuele van een Kate Bush, de erotische Sirene lokzang van een Hannah Reid, of het experimentele van een Björk.

Ik kom (gedeeltelijk - mag ook graag naar een Justin Vernon, Radiohead, Jeff Buckley, Elbow, Marc Hollis enz. luisteren) uit de Proghoek van een Genesis, Yes, Pink Floyd en lees bij deze band soms de discussie van luisteraars of dit nu Prog is of niet.

Ik ben daar geen beoordelaar in, geen hokjesvastlegger. Ik vind het vrij unieke muziek, experimenteel, zoekend en niet echt vast te leggen. Maar raken doet het mij, helaas, net niet. Maar dat gaat dan ook om mijn gevoelige snaar..

Gezien mijn voorkeur voor muziek en sfeertekeningen/beleving ga ik deze muziek gewoon eens een andere keer opzetten, tweede kans geven, als ik bv een mooie rit met de auto maak met een bijzonder vakantiegevoel, misschien een zwoele zomeravond of juist met een Ierse Whiskey drinkend bij onze open haard terwijl het buiten sneeuwt..

En ergens hoop ik ook dat het wat gaat worden want ze hebben, voor mij, nog veel te ontdekken naar hun verleden.

Noooooooooooooooooo!

Ah ! Een Anathema 'Beschermer' die zijn band met zwaard en inkt voluit verdedigd tegen enige lichtelijke wanklank van andere reviewers.. want stel je voor...

Altijd weer grappig om deze mensen op MuMe tegen te komen..

En jawelll, is wel een beetje Evanescense/Within Temptation, klein beetje maar.. Is ook niet erg hoor.. Toch ?

Blasfemie. Mond spoelen met groene zeep die jongere collega's en 3 albums van Anathema achter elkaar beluisteren.

Heb ik al gedaan. Sindsdien dragen ze t-shirts van Coldplay...

Liever Coldplay in dezelfde zin met Anathema dan Within Temptation. Dat houdt nog een beetje steek, al is het ook niet al te veel. En nee hoor, ik ben absoluut geen 'beschermer' van de band. Dat moeten ze zelf maar doen met hun muziek. Lees mijn review er maar op na wat dat betreft.

Zucht. Loslaten en hopen op betere tijden

Zo, ik denk dat ik hem doorheb.

Anathema levert weer een goed album. Na A Natural Disaster kwam er een lange pauze, vervolgens kwam Anathema terug met zeer goeie albums. De voorgaande albums waren allemaal aan de negatieve kant over de dood en na WHBWH werd de dood en het gemis van geliefde positief bekeken. Weather Systems is voor mij hun beste album.

Distant Satellites gaat een beetje dezelfde kant op. Qwa teksten is er niet veel verandert, erg goeie en mooie teksten weer. Echter na drie albums ben ik er wel een beetje klaar mee, alles is nu wel gezegd, ik kan me wel voorstellen dat mensen het glazuur van de tanden afbreekt na dit album.

Qwa songs is de productie de beste tot nu toe. De zang is erg erg mooi. Die uithaal van Vincent op Anathema, mijn god! Songs doen mij wel meer aan A natural Disaster denken dan aan hun twee voorgangers. You're not alone vindt ik het minste nummer op het album en dit komt ook vanwege mijn afkeer van het gebruikte microfoon effect, wat ik overigens typisch een Steven Wilson idee vindt (Get Off, Get Out anyone?).

Het electro gedeelte vindt ik gedeeltelijk geslaagd. Ik vindt de brug van Distant Satellites niet boeiend, de rest is prachtig.

Laatste mening: De songs uit de hand van Danny blijven de beste! En hopelijk wordt het volgende album een andere insteek qwa teksten (een conceptalbum?)

Het wordt allemaal steeds zoetsappiger naar mijn mening. Ze zouden niet misstaan op een EO-jongerendag.Ik heb het gevoel dat er al drie albums Shine, Hope & Love wordt gezongen.
Tot (en in mindere mate met) We're Here Because We're Here was Anathema een van mijn favo bands. Met Weather Systems en dit album mis ik de klik met de nummers en de band.
Live is de band wel erg goed, heb ze twee keer met veel plezier gezien.
Distant Satellites lijkt op een kruising tussen Radiohead en 65 days of static. Dat is wel verrassend.

De nieuwe cd van Anathema kent weinig verrassingen en borduurt het lekker voort op de voorgaande albums op zich niets mis mee natuurlijk, maar hierdoor ontbreekt wel het verrassingselement en is dit toch wel een album dat behoorlijk op safe is, wederom vakkundig gedaan dat dan weer wel, hoogtepunt voor mij is wel het nummer Anathema.

Ben dan ook benieuwd hoe Anathema zich gaat ontwikkelen, blijft het deze muzikale koers varen of krijgen we bij een volgend album weer iets meer variatie te horen in wat muzikale wijzigingen, time will tell........

Op 1 in de rotatielijst

Mooi voor de band en ergens ook verdiend ! Heb hem zelf ook in mijn rotatielijst staan. Op nummer 2.

En nu ga ik iets doen wat ik eigenlijk nog nooit gedaan heb:

Anathema gaat om mooi muziek te maken, de ziel te raken en jou, als luisteraar, mee te nemen..

Maar er is afgelopen week een album uitgebracht die dat 'mooie muziek maken, de ziel raken, jou mee te nemen' werkelijk doet vanuit een emotie die je maar 1 keer echt kan meemaken. En waar de mooi perfect gemaakte muziek van Anathema hier tegenstrijdig is met de valsheid en de aftakeling van de dood van een zanger... Mijn nummer 1 in de rotatielijst.

Ergens is het een symfonie, zal het ostinaat van 40 minuten de Prog-liefhebber kunnen waarderen.


Thé Lau - Platinum Blues (2...

Ook stijgend in de rotatielijst..