Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Dit moest ik 10 keer lezen. Met FM bedoel je natuurlijk Fleetwood Mac. en niet frequentie modulatie.

Een fan van Tango in the Night zal ik nooit worden en mijn argumentatie heb ik hier al diverse keren vermeld.
Maar ik moet toegeven dat het songmatig natuurlijk geen kommer en kwel is, al vind ik 'm in dat kader wel minder dan Fleetwood Mac (1975), Rumours (1977) en Tusk (1979).
Al met al verhoog ik wel met een halfje naar 3 sterren. Vind dat uiteindelijk wel rechtvaardig.

De carrière van Fleetwood Mac bevat eigenlijk 4 delen: de bluesperiode (1967-1969) met Peter Green aan het roer en leverde 4 prima albums. Dan de wisselvallige overgangsperiode (1970-1974) met meerdere songschrijvers. Dan de periode 1975-1988 met Lindsey Buckingham als voornaamste songschijver en verreweg hun succesvolste periode. De periode nadien zonder Buckingham (jaren '90) is veel zwakker.
Zoals ik eerder zei vind ik Tango in the Night een prima album (dankzij Buckingham) maar minder imponerend dan de drie albums in de 2e helft jaren '70. De 2 nummers van Stevie Nicks (Welcome to the Room... Sara, When I See You Again) zijn toch wel de minste songs hoewel niet slecht. Die tijd had Stevie Nicks ook te kampen met heroïneverslaving en haar vorige solo-album Rock a Little was ook matig (na de twee sterke voorgangers).
Ik vind het overigens jammer dat het sterke Down Endless Street werd weggelaten, geschreven door Lindsey Buckingham, was aanvankelijk voor zijn solo-album bedoeld wat Tango in the Night oorspronkelijk was. Op de deluxe-versie staat die er wel op.

Nee, de bluesalbums zijn niet vijf sterren en nee, er zijn er niet eens vijf gemaakt. Er zijn er slechts vier met Peter Green en daarvan krijgt Then Play on uit 1969 de hoogste rating (3,69).
Van de zes albums met Lindsey Buckingham (meer zijn er met hem niet gemaakt) hebben er vier een hogere rating dan 3,69 en blijven alleen Mirage en Say you will (geheel ten onrechte) daar onder.

Overigens vond ik dit album destijds niet te glad klinken, het werd uitgebracht in het jaar dat wij doodgegooid werden met die Stock, Aitken & Watermann-producties en daarmee vergeleken klonk Tango in the Night wel aards. Maar als je dit album afzet tegenover die in de tweede helft van de jaren '70 laat staan hun bluesperiode kan ik bikkel2 wel begrijpen.

Natuurlijk trekt Lindsey Buckingham (meer dan ooit) hier de kar maar de McVie-songs vind ik haast even goed waar dat ik haar songs voordien steeds de minste heb gevonden. Het zijn de twee songs van Stevie Nicks die hier wat achter blijven.

Fijn leesvoer voor de liefhebbers. Artikel uit 2017, maar het geeft een gedetailleerd beeld van de totstandkoming van dit album:

"He could be brash; he could be harsh. He was very motivated": The real story behind Fleetwood Mac's 'Tango in the Night'

Goed om zo nu en dan eens te reflecteren op eerder gedane uitspraken. Hoewel ik de door Nicks ingebrachte songs op dit album nog steeds duidelijk van minder niveau vind dan het werk van Buckingham en McVie, ben ik wel wat milder gestemd dan voorheen. Seven Wonders kan ik bijvoorbeeld inmiddels gewoon uitluisteren

Ik denk wel dat je op alle FM-albums in deze bezetting - en vooral op deze - goed kunt horen hoe afhankelijk men was van de skills van Lindsey Buckingham, zowel als arrangeur als producer. Soms klinisch, soms misschien te glad, maar altijd eigenzinnig en interessant.
Buckingham zal vast geen makkelijke jongen zijn geweest om mee te werken, maar hij had meer waardering mogen krijgen binnen de groep. Eeuwig zonde dat hij bij de afscheidstournee van Christine heeft moeten missen.

Lindsey Buckingham is eigenzinnig en perfectionistisch ingesteld. Zijn eerste solo-album Law and Order vind ik erg sterk, zijn tweede Go Insane minder en ik denk ook dat de verkoop van dit album tegenviel. Zoals ik eerder zei is Tango in the Night een veredeld solo-album van Lindsey Buckingham waarbij enkele songs van Christine McVie en Stevie Nicks toegevoegd werden. Ik twijfel of ze met de opname van dit album gezamenlijk in de studio hebben gezeten. Je hoort meer dan ooit de hand van Lindsey Buckingham, ook in de songs die niet door hem zijn geschreven.