menu

Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

mijn stem
3,70 (460)
460 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Warner Bros.

  1. Big Love (3:43)
  2. Seven Wonders (3:42)
  3. Everywhere (3:46)
  4. Caroline (3:53)
  5. Tango in the Night (4:02)
  6. Mystified (3:09)
  7. Little Lies (3:41)
  8. Family Man (4:07)
  9. Welcome to the Room... Sara (3:41)
  10. Isn't It Midnight (4:13)
  11. When I See You Again (3:49)
  12. You and I, Pt. II (2:39)
  13. Down Endless Street * (4:28)
  14. Special Kind of Love [Demo] * (2:53)
  15. Seven Wonders [Early Version] * (4:34)
  16. Tango in the Night [Demo] * (4:41)
  17. Mystified [Alternate Version] * (3:28)
  18. Book of Miracles (Insrumental) * (4:32)
  19. Where We Belong [Demo] * (2:53)
  20. Ricky (Remastered) * (4:26)
  21. Juliet (Run-Through) * (5:04)
  22. Isn't It Midnight [Alternate Mix] * (3:39)
  23. Ooh My Love [Demo] * (3:51)
  24. Mystified [Instrumental Demo] * (3:18)
  25. You and I, Pt. I & II [Full Version] * (6:27)
  26. Big Love [Extended Remix] * (6:43)
  27. Big Love [House on the Hill Dub] * (3:01)
  28. Big Love [Piano Dub] * (6:36)
  29. Big Love [Remix / Edit] * (3:41)
  30. Seven Wonders [Extended Version] * (6:25)
  31. Seven Wonders [Dub] * (4:34)
  32. Little Lies [Extended Version] * (6:15)
  33. Little Lies [Dub] * (4:14)
  34. Family Man [Extended Vocal Remix] * (8:31)
  35. Family Man [I'm a Jazz Man Dub] * (8:52)
  36. Family Man [Extended Guitar Version] * (6:28)
  37. Family Man (Bonus Beats) * (4:37)
  38. Everywhere [12" Version] * (5:49)
  39. Everywhere [Dub] * (3:54)
toon 27 bonustracks
totale tijdsduur: 44:25 (2:58:19)
zoeken in:
avatar van bikkel2
2,5
Ik was toendertijd verheugd toen ik vernam dat er een nieuwe Mac uitkwam.
Maar ik knapte al snel af op de erg popgerichte koers.
Ik vind het ook een wat zakelijke plaat, niet gek, want de reden was niet eens zozeer om weer eens fijn samen te komen, maar eigenlijk om de berooide big Mick er (hopelijk) zakelijk weer bovenop te helpen.
Live hebben een aantal songs wel wat meer een boost gekregen.
Big Love is in de acoustische versie zoveel beter.

De insteek van deze plaat is interessant, maar Tango kan voor mij nauwelijks wedijveren met Fleetwood Mac, Rumours en Tusk.
Daar hoor ik beleving, hier hoor ik dat veel minder terug.
Zal ook door de aalgladde produktie komen denk ik.

avatar van devel-hunt
3,0
Voor mij was FM vooral leuk van Fleetwood mac tot en met Mirage, inclusief solo platen Law and order, the visitor en Bella Donna, daarna en daarvoor boeit het me minder.

Tango in the night was een slimme plaat, mee liftend op de MTV rage, met gelikte clips, veel hits en gladde productie, gemaakt om te verkopen, en die opzet lukte. Daardoor lijkt de plaat zielloos en mechanisch. Een typische jaren 80 plaat die nu, zoals zoveel jaren 80 platen, heel gedateerd aanvoelt.
Met een nieuwe organische productie zou tango misschien weer gaan dansen. Want de nummers an sich zijn zo verkeerd nog niet.

avatar van bikkel2
2,5
Mee eens devel-hunt.
Van de soloplaten vind ik Buckingham's Out Of The Craddle erg goed.
Stevie Nicks haar platen zijn wel het meest succesvol, maar hoewel ik haar hoog heb zitten, trek ik haar solo minder.
Nee, ik hoor op "Tango" weinig echt oorspronkelijks van wat Fleetwood Mac ooit was.
Idd slimme plaat, zoals devel-hunt terecht opmerkt.
Helemaal af voor de grote markt en natuurlijk zijn de songs over het algemeen niet dramatisch, maar het doet en deed mij niet veel.

avatar van Maximusic
4,0
Ik blijf er toch naar luisteren, in eerste instantie vond ik het wel prima maar wat vlak en commercieel vergeleken met de voorgaande platen. Nu ik de nummers wat beter ken is het toch wel gegroeid, commercieel is het wel, maar toch met een prachtig eigenzinnig sfeertje en de kwaliteit van de songwriting en composities is zeker niks mis.
Seven Wonders, Caroline, Tango in the night en Isn't it midnight waren meteen al raak, met name Big Love, Welcome to the Room... Sara en When I see you Again ben ik met de tijd steeds meer gaan waarderen.
Ik kon het dan toch niet laten die nieuwe remaster aan te schaffen. Het blijft natuurlijk het zelfde album maar het geluid klinkt een stuk meer "ademend" minder ingeblikt, om het maar te beschrijven
Het enige nummer wat me niet weet te boeien is de afsluiter You And I Pt. 2 (pt 1 staat op de 2e disk van de nieuwe remaster, maar goed dat dat niet op het album gekomen is)

Op de 2e disk staat ook een Early version van Seven Wonders, die is erg mooi! grotendeels het zelfde maar net wat duisterder en subtieler

De voorgaande albums blijven de beste, maar aangezien deze plaat zo verslavend en plezierig om naar te luisteren is, toch een halfje erbij naar 4*

avatar van bikkel2
2,5
Goed oprecht verhaal Maximusic.

avatar van musician
4,0
30 jaar heeft het geduurd, voordat Tango in the Night een digitale remaster kreeg.
Het album verscheen (na lang wachten, 5 jaar) ook nagenoeg 30 jaar geleden, echt pal in de periode dat de cd speler voor iedereen haalbaar werd.

Tango in the Night werd in de periode 1985-1987 met de modernste technieken opgenomen, ook helemaal geschikt voor cd. Een digitale remaster werd lange tijd niet nodig geacht.

Voor veel kopers werd Tango in the Night dan ook één van de eerste cd's die werd aangeschaft (het prijsje op mijn exemplaar geeft fl. 40,95).

Het was 10 jaar na Rumours en zal vermoedelijk het laatste studio album blijven waarop het legendarische vijftal samen één album maakten. Bijna nieuw uitgebracht werk (2017) zal een album zijn zonder Stevie Nicks, het vorige, Say you will, was zonder Christine McVie.

Ondanks onmiskenbare kwaliteiten, was Tango in the Night ook niet het album van Nicks. Ze opereert onwennig, traag, ongeïnteresseerd en zal vermoedelijk sterk onder invloed van drugs hebben gestaan.
Haar dus niet zulke memorabele bijdragen beslaan dan ook slechts 2,5 nummer (When I see you again wordt afgemaakt door Lindsey Buckingham) en wat harmonieën.
De kenmerkende emotionele vonken die normaal heen en weer vlogen zijn afwezig.

Waar Buckingham en Christine McVie professioneel en creatief omgaan met de nieuwe kansen die werden geboden, elkaar naadloos aanvullen en muzikaal ondersteunen. De singles van McVie zijn legendarisch geworden en zelfs grote hits: Everywhere, Little Lies en Isn't it Midnight.
Wat dat betreft kan een nieuw album met vertrouwen tegemoet worden gezien.

Voor mij zijn de mooiere klanken van de nieuwe digitale remaster prachtig maar gaat het mij vooral ook om de 2e cd, met demo's, alternates & B-sides, waar een hele keur aan (extra) muziek staat, vroeger alleen als b-kantje van een single te krijgen of helemaal niet.

De openingstrack Down Endless Street van Lindsey is er een mooi voorbeeld van, het kan gewoon worden geschaard onder verloren gegaan en als nieuwe track weer gevonden.
Geldt ook voor Ricky dat als b-kant van Little Lies fungeerde en daarna uit het beeld verdween.

Ook de demo's, zoals een vroege tape van de titelsong, zijn buitengewoon interessant en alleraardigst. Al met al is dus de toevoeging van 2 cd versie van Tango in the Night nu al een rechtvaardiging van de aanschaf van de expanded version van het album.

Voor de diehards is er natuurlijk nog de uitbreiding met de vele 12" versies en de vinyle exemplaren.
En dan kunnen we later dit jaar horen hoe ver het duo Buckingham en McVie inmiddels is gevorderd.....

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleetwood Mac - Tango In The Night, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Van de platen van Fleetwood Mac koester ik inmiddels al enkele decennia de erkende meesterwerken Rumours en Tusk.

Dankzij de afgelopen jaren verschenen reissues van de platen die de band sinds 1975 heeft gemaakt, ben ik echter ook gaan houden van de titelloze plaat uit 1975 en het in 1982 verschenen Mirage.

Sinds het verschijnen van de reissue van Tango In The Night rijkt mijn liefde voor Fleetwood Mac inmiddels zelfs tot 1987. Daar gaat het bij blijven, want Tango In The Night is echt de laatste Fleetwood Mac plaat die er echt toe deed.

Daar had ik in de jaren 80 overigens wel wat twijfels over. De singles van het vijf jaar na Mirage verschenen Tango In The Night klonken natuurlijk wel lekker, maar deden destijds weinig tot niets met mij. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen toen de opgepoetste versie van Tango In The Night in de cd-speler verdween, maar Tango In The Night heeft me aangenaam verrast.

Fleetwood Mac vond in 1975 haar unieke popgeluid uit en vervolmaakte dit op Rumours. Op Tusk liet de band horen dat het niet alleen goed was voor nagenoeg perfecte popsongs, maar liet Fleetwood Mac ook horen dat het buiten de lijntjes kon kleuren. Mirage was tenslotte een, wat mij betreft geslaagde, poging om nog wat perfecte popliedjes aan de rijke catalogus van de band toe te voegen.

Fleetwood Mac, Rumours, Tusk en Mirage horen wat mij betreft bij elkaar en borduren allemaal voort op het unieke geluid dat ontstond toen de band halverwege de jaren 70 naar het zonnige California verhuisde en Stevie Nicks en Lindsey Buckingham zich bij de band voegden.

Op Tango In The Night klinkt Fleetwood Mac anders dan op zijn voorgangers. Nog meer dan op de vorige platen heeft Lindsey Buckingham de touwtjes in handen en dit keer kiest hij voor een moderner geluid dat aansluit bij de tijdgeest van de late jaren 80.

Op Tango In The Night spelen synthesizers een belangrijkere rol en het geluid is wat gepolijster en zwaarder aangezet dan in de jaren 70 gebruikelijk was. Toch is ook Tango In The Night een typische Fleetwood Mac plaat en een plaat die niet al teveel onder doet voor de erkende meesterwerken van de band.

Dat hoor je vooral wanneer Stevie Nicks of Christine McVie verantwoordelijk is voor de vocalen en de popsongs van de band nog steeds honingzoet zijn. Met Lindsey Buckingham achter de microfoon kiest de band voor wat meer experiment. Dat leverde niet de grootste hits op, maar het klinkt na al die jaren nog steeds interessant, al is het maar omdat Lindsey Buckingham excelleert als gitarist.

Tango In The Night is een plaat vol hoogstaande popsongs, maar wat ik vooral knap vind is hoe een dinosaurus al Fleetwood Mac er in slaagt om haar geluid te moderniseren; iets dat de meeste grote rockbands uit de jaren 70 aanmerkelijk minder goed af ging.

Mijn Fleetwood Mac playlist beslaat daarom nu een periode van 12 jaar, in plaats van de periode van twee jaar die het een jaar of wat geleden nog was. Iedereen die Tango In The Night niet goed kent, maar Fleetwood Mac hoog heeft zitten, moet zeker eens gaan luisteren. Niet eens vanwege de bonustracks, al is ook daar niets mis mee. Erwin Zijleman

avatar van musician
4,0
erwinz schreef:
Sinds het verschijnen van de reissue van Tango In The Night rijkt mijn liefde voor Fleetwood Mac inmiddels zelfs tot 1987. Daar gaat het bij blijven, want Tango In The Night is echt de laatste Fleetwood Mac plaat die er echt toe deed.
(....)
Mijn Fleetwood Mac playlist beslaat daarom nu een periode van 12 jaar, in plaats van de periode van twee jaar die het een jaar of wat geleden nog was. Iedereen die Tango In The Night niet goed kent, maar Fleetwood Mac hoog heeft zitten, moet zeker eens gaan luisteren.

Maar Erwin, ik had nog niet goed begrepen of je alles buiten die 12 jaar al uitvoerig had beluisterd en derhalve beoordeeld of dat je daar eigenlijk nog aan moet beginnen. Zou dat zo zijn, mag ik in dat kader graag Say you will (2004) eens aanbevelen.

avatar van erwinz
4,0
Die heb ik nooit beluisterd inderdaad. ga ik nog doen

avatar van E-Clect-Eddy
4,5
Vandaag dan eindelijk de eerste beluistering van de 2017 geremastered versie van het album via Spotify. Tot nu toe ook de geremasterde versies van Tusk en Mirage gehoord en die leidde naar een grotere waardering voor die albums. Deze ben ik iets minder onder de indruk van.

Het blijft natuurlijk appels met peren vergelijken, albums die je lang geleden op vinyl (en later CD) hebt beluisterd met een andere stereo met andere speakers dan de huidige. Bovendien mijn oren zijn natuurlijk ook niet meer zoals 20-30 jaar geleden en mijn interesse voor bepaalde genres is ook verandert. Fleetwood Mac is voor mij de band van de eerste twee albums met Buckingham & Nicks en deze. Het album om de berooide Mick uit de brand te helpen. Dit had als ik me goed herinner het doorbraak album van Lindsey als solist moeten worden. Maar hij offerde die nummers op om zijn oude vriend te helpen... met de lucratieve tour die volgt om het album te promoten.

Heb en had de indruk dat veel FM fans niet heel gecharmeerd waren van dit 80s synthpop beïnvloede dansbare album van de band. Ik was er wel heel blij mee. Dus wat is er nu mis met de heruitgave? Het klinkt alsof er wat minder energie zit in drums en bas... iets wat voor een 'dans' album echt noodzakelijk is. Het is net of ik in veel nummers de compressor/compressie hoor aanslaan op de maat van de snare en de kick. Gevoelsmatige zou ik zeggen dat men getracht heeft om het album minder 'dansbaar' te maken.

Maar ja wie weet, het is appels en peren vergelijken. Ik zou de CD eigenlijk hier meteen achter moeten gooien om te horen of ik echt een verschil is. Kan natuurlijk ook zijn dat de versie die op Spotify staat niet de beste kwaliteit is of dat daar iets mis is gegaan. Maar ga zeker niet deze nieuwe CD's aanschaffen, misschien de oude CD rippen en die luisteren maar wie weet ontstaat daardoor vergelijkbare irritatie want kan geen FLAC afspelen op mijn mobiel alleen MP3. Kan ook de DA converter / of geluidskaartdriver zijn op mijn PC etc... want ik luister Spotify via de PC die op de stereo is aangesloten.

Vreemd genoeg hoor ik het effect niet op de Remix/Edit van Big Love (bonustrack)

Meer mensen die een soort pompend effect horen dus op de maat van de kick en de snare?

avatar van RogerV
Hoewel niet zo mn genre, deze toch maar eens geprobeerd omdat ik Big Love en Family man beide ontzettend lekkere nummers vind. Maar nee, daar blijft het toch bij. De rest kan me simpelweg niet bekoren. Dat zal vooral met smaak te maken hebben dus ik onthoud me verder van stemmen.

Het heeft allemaal wel een groot "Waar is de tijd gebleven gevoel". Ondanks ik nog maar een kleuter was toen dit uitkwam.

avatar van Lennonlover
Dat zeemzoete van Everywhere krijgt met telkens weer zo week als een kind. Daarbovenop komt nog eens de nostalgie van de sound uit mijn kindertijd. De rest van de plaat is me wel onbekend...

avatar van Poles Apart
4,0
Dit mist ontegenzeggelijk het venijn en stekelige van "Rumours" en de diepgang en het experiment van "Tusk", maar de pure pop op "Tango in the Night" is wel van een dusdanig ijzersterk niveau dat ik dit Mac album evenzo graag beluister als de eerder genoemde klassiekers van de band.

"Big Love", "Seven Wonders", "Everywhere" en "Little Lies" zijn singles die ook na ruim 30 jaar en ontelbare speelbeurten nog steeds geen moment gaan vervelen. Zitten gewoon heel goed in elkaar.

avatar van LucM
4,0
NU de geremasterde versie aangeschaft en het geluid klinkt merkelijk beter: levendiger met meer dynamiek (de CD-persing van 1987 vond ik te klinisch, bijna doods). Natuurlijk klinkt het nog steeds jaren '80 maar de remastering heeft duidelijk deugd gedaan en het belangrijste: het songmateriaal is van hoog niveau al moet Tango in the Night wat mij betreft nog steeds onder doen voor hun 3 albums in de tweede helft van de jaren '70.

avatar van RuudC
3,5
Dit is eigenlijk de enige plaat waar ik nog wel naar uit keek. Niet alleen vanwege de redelijk hoge score, maar ook omdat ik deze cd jaren geleden in mijn handen had. De hoes sprak me namelijk erg aan, maar behalve de naam deed Fleetwood Mac nog geen belletje rinkelen. De cd heb ik toentertijd laten liggen overigens.

Maar met het begin van deze marathon keek ik snel even door de discografie en viel de hoes weer op. Een van de mooiste die Mac gebruikt heeft. Nu we bij Tango In The Night aanbeland zijn, durf ik zelfs te zeggen dat het het wachten waard is geweest. Ik kan niet ontkennen dat de nodige nostalgie meespeelt, want dit album was behoorlijk populair toen ik nog een ukkie was. De hits van dit album kan ik nog altijd meezingen (Big Love, Everywhere, Little Lies) en daarmee moet ik ook bekennen dat de inmiddels door mij verguisde Christine McVie eindelijk weer eens een positieve rol te pakken heeft. Wat zij hier met Buckingham doet, is behoorlijk goed. Buckinghams stem past ook goed bij deze pop. Het heeft wat mysterieus.Zijn bijdrages zorgen sowieso wel voor een interessant geluid met hier en daar wat ongebruikelijke instrumenten. Ik begin zelfs waardering op te brengen voor zijn gitaarspel. Wat Stevie Nicks betreft begin ik de vergelijkingen met een geit (South Park) steeds beter te begrijpen. Wat ongemakkelijk propt ze er wat nummers tegen die qua zang en inhoudelijk het niveau naar beneden halen.

Nou niet denken dat ik dit album alsnog als de wiedeweerga in huis ga halen. qua stijl staat het ver van mijn smaak, maar ik kan er goed naar luisteren en de nodige respect voor opbrengen.



Tussenstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Fleetwood Mac 3*
9. Penguin 3*
10. Rumours 2,5*
11. Heroes Are Hard To Find 2,5*
12. Mirage 2*
13. Tusk 1,5*

avatar van nlkink
Tango In The Night staat niet in jouw tussenstand, RuudC.

avatar van RuudC
3,5
aangepast

4,0
Nog altijd sterke pop rock songs op dit album uit 1987 alweer. Als jong gastje gekocht van het geld wat ik verdiende met kranten bezorgen. Tevens in het begin van het cd tijdperk waar dit album ook flink werd gepromoot. Ik vind het prachtig helder klinken met mooie songs. Oké, when i see You again en You and i hadden niet gehoeven.

avatar van lennert
4,0
Ja, dit bevalt me weer prima. Ik kan me goed voorstellen dat de diehard fans hier wat vreemd van opkijken omdat Tango In The Night een klinisch en aalglad album is, maar ik kan hier ten minste echt weer genieten van de songs zelf. Catchy, maar beeldschoon en in de vorm van de titeltrack zelfs nog een vrij naargeestig en bijna stevige track. Mystified doet me dan weer echt helemaal niets, maar het vrij bizarre Big Love (beste uitvoering is akoestische uitvoering van Buckingham) en de zoetere hits Little Lies en Everywhere gaan er prima in. Interessant om te lezen dat Nicks het gros van haar luttele tijd in de studio strontlazerus was en dat de band hier omheen heeft moeten werken. Aan de muziek ligt het wat mij betreft in ieder geval allemaal niet.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Tango In The Night
3. Bare Trees
4. Then Play On
5. Future Games
6. Fleetwood Mac
7. Penguin
8. Heroes Are Hard To Find
9. Tusk
10. Kiln House
11. Mystery To Me
12. Mirage
13. Peter Green's Fleetwood Mac
14. Mr. Wonderful

avatar van TomPSV
3,5
geplaatst:
Vermakelijk album. Het begin met Big Love, Seven Wonders en Everywhere is fantastisch. Ook Tango in the Night en Little Lies zijn erg goed. De andere nummers op het album kunnen er mee door, maar halen niet dat niveau en zijn ook een beetje saai.

avatar van Heer Hendrik
geplaatst:
Nou ?! om isn't Midnight een beetje saai te noemen vind ik toch echt iets te ver gaan hoor . Naast Big Love en Tango in the night hoort het bij de beste nummers van dit album

avatar van devel-hunt
3,0
geplaatst:
Nooit begrepen waarom Tango in the night zo populair is. Alleen Big Love is de moeite waard. Verder zijn de meeste nummers best oké, maar de boel is zo glad en zo over geproduceerd en zo zoet dat de vullingen uit je mond schieten. De ziel is uit de plaat door de productie, dat is het. Te clean. Geef mij maar een plaat als Tusk of Mirage.

avatar van vielip
4,0
geplaatst:
Mij niet!

avatar van gaucho
4,0
geplaatst:
Nou, ik mag alle drie genoemde albums wel smaken. Maar ook al vallen ze allemaal onder de noemer Fleetwood Mac, het is een beetje appels met peren vergelijken. De enige overeenkomst is dat het Lindsey Buckingham was die in alle drie de gevallen de kar moest trekken en zijn mede-bandleden moest aansporen tot substantiële bijdragen. Dat lukte bij het ene album beter dan bij het andere.

Tusk was de meest experimentele plaat uit de Buckingham-Nicks periode. Een lange zit, waar ik destijds bij aanschaf even aan moest wennen, maar die in de herwaardering bij mij enorm gegroeid is.
Mirage vind ik eigenlijk maar een matig tussendoortje, een soort tweederangs kopie van Rumours, al zitten er wel een paar sterke nummers tussen.

Tango in the night voelt als een nieuwe start voor de band, ondanks alle persoonlijke strubbelingen en omstandigheden waar de afzonderlijke groepsleden in verkeerden. Het is vijf jaar na Mirage, een plaat die in '82 al een beetje gedateerd klonk. Dus ja, productietechnisch is er wel het een en ander veranderd. Helemaal in de tijdgeest van 1987, maar anno nu klinkt het inderdaad nogal klinisch en - dare I say it - hier en daar een beetje zielloos.
Daar staat tegenover dat minstens de helft van de nummers van hoge kwaliteit is, en dan doel ik met name op de vijf nummers die - niet voor niets - op single zijn uitgebracht, plus het titelnummer.

Ook de uitvoeringen zijn prima, zowel vocaal als instrumentaal, al is Stevie hier duidelijk niet in goeden doen. Productietechnisch is dit hoe dan ook een tour de force van Lindsey Buckingham. Wel kun je goed horen dat hij met een zeer radiovriendelijk geluid duidelijk mikte op single-succes. En dat kregen ze dan ook.

Tango in the night bracht FM helemaal terug in de belangstelling, dus in die zin was de missie geslaagd. Het is na Rumours veruit de best verkochte FM-plaat, al bleef eerstgenoemde door de jaren heen altijd goed verkopen, terwijl ik vermoed dat Tango... het leeuwendeel van zijn verkoopsucces in de jaren tachtig boekte.

Maar ook artistiek vind ik Tango in the night van een behoorlijk hoog niveau. Anders dan al zijn voorgangers, maar in elk geval een stuk beter dan alles wat hierna nog onder de FM-vlag zou worden uitgebracht.

avatar van devel-hunt
3,0
geplaatst:
Tango in the night is begonnen als solo plaat van Buckingham maar uiteindelijk was het een gebaar, een financiele, naar Mick Fleetwood die geen geld meer had, de coke. Miljoenen dollars hebben met name Fleetwood en Nicks opgesnoven. Een gebaar om de band weer te hervormen en bijeen te brengen om hen uit het slop te trekken en hen financieel uit het moeras te trekken. Waarschijnlijk ook de reden dat Buckigham het na 1 nieuwe plaat weer voor gezien hield. Buckigham heeft de band meerdere keren van de ondergang gered. Daarom extra zuur voor hem dat hij op zo'n brute wijze de band uit is geknikkerd.

avatar van bikkel2
2,5
geplaatst:
Turbulent, altijd al geweest in het Fleetwood Mac kamp.
Ik ben niet kapot van dit album, om redenen die ik al meer dan eens verkondigd heb.
Ik snap wel het grote succes van Tango In The Night. Op maat gemaakt voor de radio met songs die 32 jaar na dato nog goed in het geheugen gebleven zijn.
Buckingham,wederom de dirigent, redde de meubels en vertrok weer net zo snel als hij was gekomen. Zijn taak als troubleshooter volbracht en The Mac kon weer even verder.
Met twee "sessiekrachten"op tour en natuurlijk werd Buck weer node gemist.
Voor mij zonder discussie de belangrijkste schakel in de band.
Wat er verder is gebeurt begin dit jaar, is wederom te betreuren. Maar we waren er niet bij.
Met in het achterhoofd dat de band niet heel lang meer zal bestaan, is dit buitengewoon jammer, maar dit kennelijk bij Fleetwood Mac hoort.
Turbulent.

avatar van HansVon
4,0
geplaatst:
Toen ik dit album direct na uitgave kocht hield ik me niet bezig met de achtergronden, maar vond die poppy popsongs wel goed te pruimen. Al loopt het af naar het einde toe.
Net nog eens hele cd gedraaid en twijfelde of ik er iets vanaf haal. Toch, ach tot zo t/m Mystified geniet ik vooral van de zang.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:02 uur

geplaatst: vandaag om 13:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.