Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Misschien verwonderlijk, maar mijn top 10 is niet zo representatief voor mij muzieksmaak.

Ik kreeg van mijn moeder ooit een lp van Mud. Mijn dochter gaf ik pas een cd van.... Coldplay . Met andere woorden: als ouder doe je het inderdaad nooit goed . Of je kind waardeert desbetreffend kado gekregen album niet of je geeft een album als geschenk dat je diep in je hart eigenlijk helemaal niet kado zou willen geven .
"Tango in the Night (1987)" behoort, samen met de albums "Tusk" en "Rumours", tot mijn Fleetwood Mac favorieten. Ik heb "Tango in the Night (1987)" wel zelf moeten kopen dus .

Ik gaf mijn moeder al vroeg briefjes mee met titel en artiest, als ze me een LP kado wilde doen. Dat werkte erg goed.

Het eerst singletje wat ik kreeg van mijn ouders was: These Boots Are Made For Walking van Nancy Sinatra. Goed bedoeld, maar het was het begin van mijn beleving, die je het best kan omschrijven als het begin van een "stevig generatieconflict". Waar ieder jong mens recht op heeft. Verder gaat het goed met mij en de "kids" op mijn groep ook , waarmee ik werk. En ik blijf er verdomd jong mee.

Truukje werkte bij mijn ma ook altijd. Nu trouwens nog steeds. Als ik haar iets vraag per telefoon. De dag erop heeft ze het al voor mij gekocht..

De single Big Love en dit album betekenden in 1987 mijn kennismaking met Fleetwood Mac. Ik verwonderde mij er over dat een band zo verschillend kon klinken, wat natuurlijk toe te wijzen is aan de afwisselende leadvocalen van Buckingham, Nicks en McVie.

Ja, het album is glad geproduceerd en mist de rauwe randen van een Rumours of het latere Say You Will, maar onder die jaren 80-kauwgomballenproductie blijft na ruim 20 jaar nog steeds de gelaagde genialiteit van met name Buckingham fier overeind.

In Seven Wonders is Nicks goed op dreef, wat mij betreft meteen haar piekmoment op dit album. Verder heeft ze niet veel meer gedaan dan haar aanvullende vocalen inzingen en twee matig tot zwakke nummers aanleveren.
Caroline en het sublieme, sfeervolle titelnummer (met fijne gitaarsolo) vormen voor mij nog steeds een soort tweeluik, waarmee het hoogtepunt van de eerste helft wordt bereikt.
Everywhere is inmiddels behoorlijk kapotgedraaid, maar is onontkenbaar een goed in elkaar gedraaide popsong van McVie. Het laatste geldt ook voor Little Lies, twee fraaie bijdragen van Christine die zich echter overtreft in het voor haar doen ongewoon stevige Isn't It Midnight, de tweede climax van het album.
Voordat ik dat nummer hoor, heb ik altijd het dieptepunt Welcome to the Room...Sara geskipt. Dit wanproduct uit de pen van Nicks zit met z'n keyboardriedel tegen het valse aan (foei Lindsey) en zeurt maar door.
When I See You Again is een stuk beter, maar wordt voor mij vooral gered door de backing vocals van Buckingham.
You and I, Pt. 2 (ik moet toch Pt. 1 van de Big Love single eens opzoeken) tot slot is een vrolijke afsluiter, en goed gekozen als tegenhanger voor de voorafgaande ballad van Nicks.

Al met al is dit een plaat die ik vaker uit de kast trek dan het toch ook niet verkeerde Tusk. Misschien ontkom ik daarbij niet aan een gedeelte jeugdsentiment en herinneringen die hier voor mij persoonlijk aan verbonden zijn. Maar als ik dat aan de kant schuif, blijft het een album met overduidelijk commerciële inslag en de neiging naar overproductie, echter met name nummers als Caroline, Tango In The Night en Isn't It Midnight maken dat het ver boven de middenmoot van de gemiddelde eind jaren '80 release uitstijgt.

Dit was terecht de comeback voor de Mac in de jaren '80, en voor Buckingham het startsein om er dan voorlopig maar weer mee te kappen en te starten met de beste periode van zijn solocarrière. Beginnend met het licht op dit album leunende Out Of The Cradle, waarop hij Big Love nog maar eens 'dunnetjes' overdeed (verbeterde?) met Doing What I Can.

Ja, tegen eerste liefdes is geen kruid gewassen!

Dat is ook helemaal niet erg, ik ken helaas ook nog alle 10 mijn eerste LP's nog volledig uit het hoofd. Die draaide je tenminste lekker vaak.

Hoewel ik overigens grotendeels volledig kan instemmen met je verhaal.

Als het eigenlijk goed bekijkt, levert Stevie Nicks een wanprestatie op Tango in the night, inderdaad. Ik vind Seven wonders al niet veel aan, voor de andere nummers heb ik dezelfde kwalificaties als jij.

Bij Christine McVie kies ik dan nog voor Mystified. Everywhere is echt grijsgedraaid en een beetje truttig. De titelsong van Lindsey is dan nog het beste. Vooral het gedeelte als er een pauze valt en Mick Fleetwood ouderwets mag opdrummen (en Lindsey soleren).

Destijds, zal ik opbiechten, vond ik Tango in the night wel wat leuker dan nu. Maar toen waren het ook de eighties en was het minder storend, de gekozen produktie. Nu zeg je (achteraf) dat het treurig en erg naar de jaren '80 klinkt.

Maar, ze hadden er wel meer van kunnen maken, dat wel. Naast Say you will draai ik overigens (een aangepaste versie van) Mirage het meest. Dat is misschien ook weer op z'n minst een vreemde keuze.....

Ten tijde van Tango zat Stevie vooral met haar neus in de coke i.p.v zich serieus met deze plaat te bemoeien. Het moet voor de gedreven Lindsey een doorn in het oog zijn geweest, en misschien wel de reden dat het tot say you will duurde voordat hij weer de studio met haar indook, of klopt hier niets van???

Dat zou idd wel eens kunnen, behalve dan dat ze elkaar in '97 ook zijn tegengekomen bij The Dance.

Dat moeten boeiende toenaderingsgesprekken zijn geweest.

Die spanning is elk optreden ook weer zichtbaar. Alleen al daarom ga ik volgende week naar Ahoy!

Ik geef toch een half puntje extra.

Vooral voor het wat onbesproken maar in mijn optiek toch sterke nummer Family man. Luister eens naar het sterke gitaarspel van Lindsey.

Family Man is een van mijn favorieten van dit album. Heeft m.i wel wat eenzelfde sfeer en geluid als Big Love.

met dit album heb ik fleetwood mac leren kennen.
ondertussen heb ik al een serieuze fm collectie.
ik ben fan voor het leven!

en heb ze onlangs live gezien in antwerpen en het was suuuuuuperrrr
legendarische band

Mijn kennismaking met Fleetwood Mac in april 1988 dankzij Everywhere die toen de 3de plaats behaalde in de top 40. Voor mijn verjaardag (15 jaar!!!) kreeg ik Tango in the Night op LP. Kort daarop kwam het live concert "Tango in the night" op TV. Van Stevie Nicks moest ik destijds niet veel hebben. Alleen haar nummer Seven Wonders kon ik waarderen. De 4 nummers van Christine vond ik top en heb ze grijs gedraaid. Lindsey's nummers kon ik ook wel waarderen waarvan Family Man mijn favoriet was. Tegenwoordig draai ik het nummer Tango in the Night regelmatig met een geweldig gitaarspel op het einde. Heerlijk!
Het album ligt goed in het gehoor bij mensen die Fleetwood Mac nog niet kennen. Voor een eerste kennismaking is dit een prima album.

Wat off topic berichten verwijderd

Toch jammer dat zo'n talentvolle band uit de jaren 70 zulke slappe muziek is gaan maken naarmate ze ouder zijn geworden. Merkwaardig, het lijkt wel of ze het merendeel van deze nummers binnen een minuut in elkaar geflanst hebben. Met Family Man als tragisch dieptepunt.
Overigens vind ik Big Love wel een te gek nummer, zeker de live versie op The Dance.

YouTube - Fleetwood Mac - Big Love (Live: The Dance)

Toch een halfje erbij. Rumours was destijds voor mijn oudere broer de kennismaking met Fleetwood Mac en eigenlijk is Tango in the Night dat voor mij geweest. Ikzelf heb geen last van de zoveel genoemde slechte productie etc. Vandaag op plaat weer eens beluisterd en eigenlijk vind ik het mooie bij elkaar passende composities en slap komt niet in mij op.

Ook voor mij was dit de eerste kennismaking met Fleetwood Mac. Zo zie je maar hoe jong ik nog ben. Het blijft toch best een heel aardig plaatje.

Tango In The Night zal ik altijd blijven zien als de logische waardige opvolger van Rumours.
Ondanks de twee tussen liggende studio albums.
Leven een decennia later.
Eenmalige bijeenkomst van oude geliefden.
Drugs grotendeels afgezworen.
Ruzies die uitgepraat worden.
Huisje, boompje, beestje.
Verworden tot familie mensen.

Schijn bedriegt.
Christine McVie blijft de hoopvolle romanticus.
Weerzien leid tot onbeantwoorde liefde.
Verlangens die bezongen worden in Everywhere.
Nog steeds blijven hangen in het verleden.
John McVie heeft het leven al lang opgepakt.
Ondanks onmogelijke pogingen van zijn ex.
Met trots zal ze zijn achternaam blijven houden.
Het vreemd gaan van voorheen afdoen als kleine leugentjes.

Stevie Nicks en Lindsey Buckingham die stilletjes het gezelschap eerder verlaten.
Ergens een goedkoop motelletje opzoeken.
Gewoon omdat de sex in het verleden zo goed was.
Onovertroffen.
One Night Stand.
Het gekreun in Big Love.
Op zoek naar dat ultieme moment.
Herbeleven.
De dag daarop weer terug naar de vernieuwde thuissituatie.
Doen alsof er niks is gebeurt.

Eigenlijk was de cirkel rond.
Beloftes zijn weer ingelost.
Nerver Break The Chain.
Deze ketting heeft zich weer gesloten.
Lindsey Buckingham begreep het.
Hij verliet vervolgens de band.
Want alles was klaar.
Er werden pogingen ondernomen met andere leden.
Maar het succes zou uit blijven.
Pas tijdens de reünietournee was de chemie weer aanwezig.

Tango In The Night blijft een geweldig album.
Mooie structuur in de hitgevoelige nummers.
Hoofdrol voor het prachtige gitaarwerk.
Niet te vergelijken met hun oude bluesalbums.
Ik blijf een groot liefhebber van deze bezetting.

Ken vooral de singels goed, dat is altijd zo vervelend aan Best-of's, dat je een paar nummers van een album al erg goed kent en de rest kan dan wel eens een lange zit zijn. Beter is een album onbevangen te beluisteren... maar goed, zo zijn de zaken nu eenmaal. Overigens vond ik Family Man maar een draak. Heb nu het oeuvre van FM (van 1975 tot the Dance met uitzondering van Time en Live uit 1980) op een MP3 DVD gebrand en zal me er eens op storten. (Zal vooral musician goed doen )

Blues komt later wel.

Mijn derde album van Fleetwood Mac, eerst kwamen Rumours en Live. dus uiteindelijk stond er nog geen van deze nummers in het rek

Eerste indruk:
heel goed.
Begint zo rustig weg met een hele mooie a-kant en ook de b-kant luistert goed weg.

Everywhere is mijn favoriet.

Voor mij even goed als Rumours

Een erg goed album vind ik dit! Het is inderdaad overgoten met een jaren 80 saus maar laat ik daar nou net geen hekel aan hebben
Isn't it midnight is de absolute topper voor mij! De gitaarsolo's die Buckingham daarin speelt zijn echt magnifiek!!! Er zit ook een heerlijk stuwend ritme in dat nummer wat je niet vaak tegenkomt in Fleetwood Mac nummers. De overbekende (en helaas kapot gedraaide) hits zijn natuurlijk best prima nummers. Ik heb trouwens nooit problemen gehad met de stemmen van beide dames. Ik mag ze beide graag horen. Het zorgt voor precies genoeg afwisseling (zeker met Buckingham erbij gerekend) op dit album.

Leuk album, enkel het nummer When I See You Again is verschrikkelijk. Nicks klinkt hier echt als een geit.

Haha Apster, ik kan me wel iets voorstellen bij jouw vergelijking.
Tango In The Night is mijn enige Mac-album en dit heb vooral gekocht vanwege de "hits" Everywhere, Big Love en Little Lies die mijn jeugdjaren kleur gaven. Naast die gekende nummers was ik toch ook nog blij verrast met mooie pareltjes als Seven Wonders, Caroline en het titelnummer. Eigenlijk staan er niet echt verkeerde nummers op, tenzij het al door Apster genoemde When I See You Again. En die 80's sound is toch heerlijk?

Ik kan dit album toch met de beste wil van de wereld niet boven 3,5*** sterren krijgen, vanmiddag nog weer eens gedraaid. Misschien dat een andere geremixte versie, digitaal geremasterd, er nog eens een wat warmere kleur aan kan geven.

Nu zeul ik al sinds 1976 met die band (Rhiannon) maar Tango in the night wil maar niet goed lukken. Met wat kleine opbeurende uitzonderingetjes maar grosso modo vind ik het één van de minste in deze beroemde bezetting.

En Apster heeft eigenlijk ook gelijk inzake de stem van Stevie Nicks op dit album. Ze kan geweldig zingen maar even niet ten tijde van de opnames van Tango in the Night. En, hoewel het meestal andersom is, vind ik Stevies' stem er in de loop van de jaren na Tango in the night er alleen maar beter op geworden.

Het had een soort van dip-werking, want vanaf Buckingham Nicks tot en met Mirage was er nog niet zoveel aan de hand. Rock a little (1985, Nicks solo) was ook niet al te best.

En dat herstel diende zich aan vanaf Behind the mask. Nu, dus in 2011 en In Your dreams, zou ik zeggen dat haar stem voller klinkt, niet alleen vanwege haar stem maar ook opgeteld bij het enthousiasme dat ze aan de dag weet te brengen.

Misschien was dat ook haar pijnlijke plek op Tango in the night: hoofd er niet bij en gebrek aan enthousiasme.

Het zal misschien ook wel op de manier komen hoe deze reunie weer tot stand kwam . Buckinham wilde aanvankelijk niet eens , en verdween ook weer snel van het toneel toen de tour in zicht kwam .
Stevie Nicks zat nog zwaar in haar cokeperiode en John Mcvie en ''Big '' Mick Fleetwood waren ook niet erg fris . Fleetwood moest uit de financieele shit geholpen worden , vandaar Tango In The Night . Buckingham stond zelfs songs af voor zijn op stapel staande soloalbum .

Ik vind die hele sfeer wel terug te horen . Her en der een paar lekkere songs , maar erg vermoeiend om hele album in zijn geheel te beluisteren .
Op Rumours werd de zorgelijke sfeer in iets positiefs omgezet , hier duidelijk niet .

Het probleem met dit album is de dooie productie. Niet zozeer ´80´s´, maar bovenal superclean en onpersoonlijk.

Heel kenmerkend voor de start van de cd-era. Platen moesten ineens gaan klinken zoals opgedofte designer-chiuahuah´s in handtasjes. Daarom klinken bijvoorbeeld vooral Stevie´s vocalen gestript van emotie en klinkt Mick Fleetwood als een voorgeprogrammeerde robot.

Beslist geen slecht album, maar bovenal geboren voor de centen.

Helemaal eens jan . Een steriele kille produktie . Ontdaan van elke emotie en toch ook gewoon wat minder goede liedjes . Had Pink Floyd ook zo'n last van in dat zelfde jaar .

Je geeft het inderdaad weinig sterren, voor overigens in commercieel opzicht het meest succesvolle FM album sinds Rumours, moeten we niet vergeten. 107 weken in de Album top 100. 5 ook al succesvolle singles, alleen Isn't it midnight kwam niet in de Top 40.

Toch vind ik het erg mager, zeker in vergelijking met FM, Rumours, Tusk en Mirage.

Waren ze toch maar bereid het album opnieuw te mixen, remasteren en werkjes als And you and I part 1 toe te voegen. Wat mij betreft spelen ze het hele album opnieuw, net als dat Kate Bush heeft gedaan met de Director's cut. Weg met de slechte productie.

Maar ja, het zal wel Utopia wezen....

Het zijn altijd momentopnames . Het tijdsbeeld van popmuziek eind jaren 80 geeft vaak een veel gedateerder beeld dan albums die in de 70er jaren zijn gemaakt .
Het is ook niet voor niets dat anno nu alles weer veel meer down to earth klinkt . Ongetwijfeld met veel meer middelen , en nog meer voor de hand liggende technologie , maar drums klinken weer natuurlijker en ook de toetsen/synths zijn veel gedoseerder .
Vooruitgang was toen duidelijk niet gelijk een verbetering .
Tango In The Night is een plaat die warmte mist en juist een melodieuze band als Fleetwood Mac heeft baat bij een goede produktie .
Dit heeft duidelijk invloed op mijn beoordeling . Het stoort mij nogal en dat komt het geheel niet ten goede . Maar verder blijf ik vinden dat de meeste songs ook wat achterblijven in vergelijking met de albums die musician noemt .

Tja en het hele album opnieuw in spelen ? Wie weet hebben ze er ook niet veel meer mee .
Er wordt recent bepaald niet veel meer van gespeeld . Big Love in de acoustische versie , en dat is al een aanzienlijke verbetering .
Gedane zaken nemen geen keer , en het album wist de weg naar de klant evengoed wel te vinden .