Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Wat slowchat verwijderd.

Ik was al benieuwd naar de mening van Herman over The Final Cut, toch een gewaardeerd muziek-kenner op MuMe. Maar heeft alleen maar weer wat berichten verwijderd. Ook nuttig.

Ik ga dit album nog wel eens beluisteren (het is het enige reguliere Pink Floyd-album dat ik nog niet ken), dus ooit kom ik wel met mijn mening. Bedankt voor het mooie compliment.

Dit is 1 van de laatste PF albums die ik niet ken. Gedurende de laatste weken luister ik deze wel eens, maar het kwartje valt nog helemaal niet. Na 'Animals' is dit maar een koude hap .

Wat een prachtig album is dit toch, met een geweldige productie. Ik heb voor deze Pros en Cons, de solo plaat van Waters nog even afgespeelt, maar die valt werkelijk in het niets bij deze prachtige intense plaat over de oorlog. Hier staan ook allemaal topnummers op als When The Tigers Broke Free, The Gunners Dream, The Fletcher Memorial Home, Not Now John, The Post War Dream, Paranoid Eyes, The Hero's Return, Two Suns In The Sunset en The Final Cut.

Voor mij verreweg de allerbeste Waters plaat, en ja ook beter dan Amused To Death.

Dit album begint geweldig.

De eerste twee zijn goed, nummer 3 en 4 zelfs briljant. Daarna kom ik pas weer uit mijn stoel bij The Fletcher Memorial Home.

Op Ummagumma na nu alles beluisterd van PF en er zijn slechts 3 albums die ik heel goed vind: TPATGOD, Animals en WYWH.

Dit is inderdaad het beste wat de heer Waters ooit heeft gemaakt , destijds de orginele cd verkocht omdat er `n nieuwe versie uitkwam met The Tiger Broke Free erop .
Ook 1 van de weinige Floyd albums die nooit gaat vervelen , en idd zoals Ricardo al aangaf kan Pros en ATD hier niet in de schaduw staan.
Waters in absolute topvorm , minder als 5 sterren doet dit album onrecht.

Haveman, met andere woorden: "The Final Cut (1983)" vind je matig Pink Floyd album? Gelukkig, dan ben ik niet de enige die er zo over denkt.

Dat is het punt juist, deze plaat is zo eerlijk en intens omdat het spontaan allemaal op plaat gekomen is, en op het meest emotionele moment die Waters had. Een plaat als Pros En Cons is goed uitgewerkt, maar vind ik juist daarom ook glad en nep klinken. Pros En Cons heeft maar 1 enkel nummer die ik echt goed vind, en wel het titelnummer. De rest is zo slaapverwekkend en het aanhoren niet eens waard. Deze plaat is dan een stuk energieker, en blijft wel van begin tot eind boeien.

verschillen we toch van mening

dit komt mij over als afgeraffeld, men had er geen zin meer in, men (de overige bandleden van floyd)

waters maakte het zon beetje in zijn uppie af zonder tijd te - kunnen - nemen om de ideeen uit te werken, wordt ook lastig als je collegas je niet meer zien zitten en niet mee willen werken

pros en cons heeft dat gelukkig wel, slaapverwekkend? het is 1 grote trip van begin tot end, 1 groots nummer met als climax de titeltrack

het aanhoren niet waard is natuurlijk erg bout om te beweren als je the final cut zo hoog hebt zitten,compositorisch en qua sfeer is er niet erg veel verschil tussen die 2 platen, behalve dan de betere uitwerking van het een

Bijzonder saai vind ik deze hap!

Nee, dat ben je zeker niet. De meningen over dit album lopen sterk uiteen.

Momenteel voor mij het allerbeste Pink Floyd album qua totaalsfeer.
Het album als geheel voor mij een absolute milestone.

Secret South (16 Horsepower), The Boatman's Call (Cave), Sticky Fingers (Stones), Closing Times (Waits), Blood On The Tracks (Dylan), Marjory Razorblade (Coyne) en nod wat anderen hebben ook zo'n dergelijke totaalsfeer.
The Final Cut ademt daarenboven ook veel pathetiek uit (en geen misplaatste pathos)


Superalbum ! 5 sterren !

Deze CD is één van de weinige tegenvallers van Pink Floyd. Alles wat hier gebeurt is volgens mij al vele malen beter gedaan op The Wall.

Omdat ik nogal gek ben op de eerste albums van Pink Floyd heeft het lang geduurd eer ik de latere albums ben gaan beluisteren.
Ongegronde angst, zeker voor iemand die een album als The Wall heel erg kan waarderen.
The Final Cut is dan misschien niet The Wall, maar door de sfeer sloeg het goed aan en vind ik het leuker dan ik lang gedacht had. Conclusie: soms gewoon sneller aan ergens aan beginnen.

Dit voelt als een uur lang de laatste nootjes van the wall....

Ik vind het echt ernstig gezever.
Nergens heb ik het idee dat er iets leuks mijn oren in komt...De hele tijd dat halve gepraat / gefluister... Waters schiet hier mijlenver door

Jammer dat je er niks van begrijpt , komt misschien nog wel als je volwassen bent .

Ik denk niet dat het een kwestie is van begrijpen.
Met The Wall had ik al enigszins moeite, vergeleken met Animals, of WIsh you Were Here. Dat is goed gekomen na het bekijken van de film, en het wat vaker luisteren. Toch zet ik het album niet zomaar op, en moet ik het vooral hebben van de 'hits' (Young Lust, Another Brick in the Wall, Comfortably Numb).

Het is de stijl van Waters die niet lekker ligt bij mij (ook Pros en Cons...).
Bovendien staan er voor mij geen hitters op zoals ik die hierboven noem op The Wall, dat maakt dat het geheel nogal mak op me overkomt, nergens komt het los.

Het titelnummer en Not Now John zou je de ''hitters'' kunnen noemen en dat zijn dacht ik ook de singles geweest. Dus daaraan ligt het niet zo maar het is gewoon zware kost in een sombere omlijsting waar je zeker voor in de stemming moet zijn om tot je door te laten dringen. Een bloedserieus album en in die zin ''leuk'' kan het dan ook niet echt zijn. Inhoudshalve in ieder geval verre van mak...

Deze ligt ook in het verlengde van The Wall dan alle andere albums van Floyd. Ik moet zeggen dat ik de film nog steeds niet in zijn geheel kan bekijken: saai en totaal niet interessant noch mijn genre. De muziek daarentegen is magistraal, maar in vergelijking tot eerder werk staat The wall zeker in de schaduw van Meddle, WYWH, Animals en zelfs ook Saucerful. Natuurlijk is dat mijn mening

Ik heb eigenlijk altijd een zwak gehad voor The Final Cut en nog steeds vind ik dit een zeer mooi en zelfs meeslepend verhaal. De stem van Waters geeft mij vooral bij dit album kippenvel. Tevens kent dit album of hele goede beoordelingen of hele slechte. Er is eigenlijk geen weg ertussen...

Het is al vaker gezegd, maar misschien komt het door het verhaal achter dit album, de mindere gitaarsolo's (alhoewel die er wel degelijk inzitten), tegenstanders van Waters (zijn stem) of het in sommige oren voortkabbelend karakter.

Zeker in de geremasterde uitvoering met een bonustrack erbij, kan menig album uit de begin jaren 80 hier niet aan tippen. En dat is niet alleen omdat de naam Pink Floyd op de hoes staat.

De productie is inderdaad erg goed voor een album uit 1983. En dit is inderdaad een prachtig meeslepende plaat. Voor mij het beste Waters album wat ooit op de markt is verschenen. The Wall en Animals hadden nog genoeg invloed van Gilmour dat ik die niet als Waters solo albums zie. Met dit album begint de solo carriere van Waters pas echt en hoe. Met deze solo debuutplaat levert hij ook gelijk zijn beste werk af.

Alleen 'Not now john' verscheen op single.
(met 'stuff all that' gezongen in plaats van 'fuck all that') en op de b-kant The hero's return parts 1 & 2 (2 niet op het album)

Samen met 'The Wall' en 'Animals' behorende tot mijn drie favoriete Pink Floyd albums en deze hebben stuk voor stuk hun waarde voor mij, zonder vergelijkingen en al helemaal zonder gitaarsolo's te analyseren en weet ik wat er allemaal wordt bijgehaald.

De kracht van dit album zit 'm voor mij in de emotie, maar goed, ik ben dan ook liefhebber en niet zozeer analist.

Ik vind dit een ondergewaardeerd Pink Floyd album. WYWH, DSOTM en The Wall worden toch als de drie grootste albums gezien, maar deze hoort daar zeker bij! het eerste nummer begint gewoon al heerlijk! Typische Waters sound!

Kijk, als je de Division Bell en Momentary Lapse Of Reason geen PF album vind, dan mag je dat eigenlijk ook niet vinden van dit album .

Ik wil niet muggenziften, maar het later toegevoegde When the tigers broke free is ook op single uitgebracht, het was een nieuw nummer speciaal voor de film The Wall.

Op de b-kant staat Bring the boys back home.

Ik mag iedereen graag aanraden over te stappen naar Pink floyd ten tijde van Meddle en Obscured by clouds

Ik ben een groot fan van Roger Waters, maar dit album vind ik niets. Vaak genoeg geluisterd om te kijken of het kwartje bij mij zou vallen, maar helaas...

Onbegrijpelijk wat rkrijger hierboven schrijft. Dit is wat mij betreft toch wel één van de hoogtepunten uit Waters carriere. Inderdaad fantastische (niet klinkend als jaren 80) produktie, geweldige songs met een aantal van Gilmours mooiste solo's en dan die stem van Roger: dat venijn, die emotie, dat sarcasme, uit z'n tenen soms. Voor mij vocaal gezien één van de indrukwekkendste platen ooit!

Absoluut hoogtepunt. Niet alleen van Waters maar ook van Pink Floyd. Dat is vloeken in de kerk voor de liefhebbers van de Gilmour-sound dat weet ik. Prachtig album, donker, somber, doemdenkerig, trauma's uit de oorlog, maar zo mooi.....
Veel beter dan The Wall, dat ik te pompeus vind. Dit is precies goed gedoseerd.

Inderdaad, maar ten tijde van de release in 1983 stond 'When the tigers broke free' niet op het album. Vandaar dat ik het nummer even buiten beschouwing liet.

Ik snap 'm niet rkrijger en hoop dat je het mij kan uitleggen. Je zegt een groot fan te zijn van Waters, maar wat vind je van hem dan zo goed? De muziek op The Final Cut is namelijk typisch een Waters-plaat met zijn manier van zang, teksten, sfeer, thema en begeleiding.

Als het kwartje dan niet bij dit album valt, dan vraag ik mij af bij welk album van Waters dat dan wel valt?

Anyway, onder de Waters-albums is dit toch wel de hoogst aangeschreven en positief bejubbelde album die hij heeft uitgebracht. Tuurlijk, deze is onder de vlag van Floyd uitgebracht, maar die discussie is hier al uitgebreid gevoerd.

Ben zeer benieuwd naar je reactie... . Overigens staat een beoordeling van een 1, wat mij betreft gelijk aan albums van Frans Bauer, Nana Mouskouri en de Kelly Family...