Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Ik ben geen Waters fan, laatst zag ik nog zijn IN THE FLESH dvd. Ik vind zijn stem eigenlijk vervelend.
Zo ook bij dit album, ik vind dat de passie gemaakt klinkt, de nummers komen niet op gang en klinken vrij leeg.
Zo heb ik dat ook al bij enkele nummers op de Wall maar daar staan nog toppers op die die plaat vloeiend maken.
Dit is eigenlijk een soort solo-album van Roger Waters, ook Amused to Death is niet mijn ding.
Als er iets goed is aan dit album is dan zijn dat de solo's van Gilmour.

Misschien zijn A Momentary Lapse Of Reason, Division Bell en On An Island dan iets voor jou? Die gaan dan wel nergens over maar staan bol van de Gilmour solo's.

Volgens mij heb jij The Final Cut niet goed beluisterd , Waters zingt hier met zo`n passie en gevoel dat de naalden uit m`n cactus plant vallen.
Jammer dat jij dat niet hoort .
1 van de beste cd`s die bij mij in het rek staat.

Toch vind ik dat The Final Cut niet kan tippen aan Amused To Dead .
Die laatste vind ik vooral muzikaler interessanter en origineler ( ondanks het gemis van Gilmour )
The Final Cut heeft bij vlagen melodielijnen die ik al kon of later terughoorde op The Prons or Cons .
Vooral omdat Waters hier helemaal geen inbreng meer accepteerde van de andere leden , is het ondanks alle toeters en bellen wat vaker voorspelbaar .
De man heeft zo veel te vertellen dat het wat mij betreft muzikaal iets te eenzijdig is . Maar evengoed is dit nog bovengemiddeld .
Waters is en blijft een genie met sublieme en intelectuele teksten , maar ik heb met name Animals , The Wall en Amused To Death , hoger zitten . Muzikaler scherper en met een stuk meer pit .

Dat is een manier van aanvoelen, ik vind het gewoon niet vermakelijk.
De tekst is wel krachtig maar ik heb het niet voor de man die het zingt, hij heeft een koude, beperkte stem die me niet ligt.
Al ben ik de eerste om te zeggen dat Roger Waters voor een groot deel verantwoordelijk is voor het succes van Pink Floyd.
Het is de man met de ideeen, iets wat bij Gilmour nogal eens ontbreekt, zoals hier al gezegd, de platen van Pink Floyd onder Gilmour gaan nergens over maar ze liggen me nog altijd wel wat beter door het mooie gitaarspel en het volle geluid(eerder feel-good)
Ze vulden elkaar prima aan tot The Wall, dan begon Waters zeer sterk op de voorgrond te treden.
Hier zit het niet goed met de samenwerking vind ik en dat hoor je. De factor Gilmour(het gezellige, zweverige geluid) is hier bijna onbestaande en ik vind dat een groot gemis.

Een stuk beter dan ik verwacht had, maar The Final Cut benaderd nergens het niveau van albums zoals Meddle, Animals en Wish You Were Here. Het klinkt, logischerwijs, meer als een solo album van Roger Waters.

Het is dan ook maar een restje b-kantjes van The Wall...

Ook dat is waar, maar het 2e deel van Waters' persoonlijke traumaverwerking heeft nog net iets meer zeggingskracht dan The Wall zelf wat mij betreft. Muzikaal is het idd wat zwaar en somber maar daar leent het thema zich dan ook uitstekend voor. Overigens vind ik Waters' stem verre van koud en beperkt. In schril contrast met Gilmour die ik zichzelf nog nooit oprecht kwaad, verdrietig of blij heb horen maken in welk nummer dan ook. Je gelooft gewoon niet wat ie zingt, hoe mooi, rauw of gepolijst het ook moge klinken. Daar heeft de beste man echt de ballen niet voor.

Tja , dit album ligt je of het ligt je niet .
Geen tussenweg .

Dit blijft een prachtig solo album van Roger Waters onder de naam van Pink Floyd. Zeer emotioneel en oprecht album. De pijn en onrecht over de dood van zijn vader in de oorlog word hier op een zeer oprechte en emotionele manier geuit. Deze vind ik eigenlijk nog beter dan The Wall, nog meer rechtoe, rechtaan. Geen onzin zo is het. Erg oprecht en emotioneel album, van de hand van Waters. Dit is en blijft ook een kop/staart album, niet eentje om zo tussendoor even een nummertje te beluisteren. Gewoon even bij gaan zitten en relaxen, en je realisren hoe het toen ging en de pijn en woede van waters voelen. Qua emoties, wel 1 van de meest oprechte albums die ik ooit gehoord heb. En zeker beter dan Amused To Death.

Tja, dit album kan volgens mij niet tippen aan "The Wall" en eerdere Pink Floyd-albums hoewel tekstueel zeer interessant. Ik mis hier de nodige afwisseling en avontuur waar Gilmour meestal verantwoordelijk voor is. Het volgende Waters-loze album vind ik nog minder.
Pink Floyd had wat mij betreft mogen ophouden na "The Wall". De kracht van deze band zit hem juist in het samengaan van de compositorische kwaliteiten van Waters met de avontuurlijke arrangementen van Gilmour. "The Final Cut" is compositorisch zeker een goed album maar ik mis de magie van weleer.

ik vind the final cut amper een 2 waard

zie: Pink Floyd

Echt jammer van dit album, bijna net zo slecht als The Wall.

nog eens beluistert vanavond

neen , dat was meteen de laatste keer

er is geen touw aan vast te knopen, muzikaal gezien

the wall had iig nog een basis-id en concept, the final cut is een hoop losse flodders aan elkaar en het geluid ook nog matig

Er werd in de oorlog toch met scherp geschoten?

Een geweldig album,

met een van de mooiste nummers uit de Pink Floyd catalogus
The Final Cut.

You love it or hate it, dat gebeurt meer bij PF albums

Deze plaat is minder avontuurlijk, minder geïnspireert het zal daardoor waarschijnlijk dat ik deze echt minder vind.

Dat met die losse flodders, kan ik vanuit jouw standpunt gezien best begrijpen dat je dat vind. Er is van het album The Wall nog wat materiaal overgebleven, en ongebruikt gebleven. Die nummers zijn op The Final Cut terecht gekomen, samen met een aantal nieuwe nummers. Ik vind het persoonlijk een erg geslaagd, en vooral emotioneel album geworden. De stem van Waters gaat op dit album bij mij door merg en been. Het is vooral de emotie in dit album wat het hem bij mij doet. Deze vind ik puur muzikaal gezien ook minder dan The Wall, maar qua puurheid en oprechtheid, heb ik bijna nog nooit een beter album gehoord.

Je moet bij The Final cut gewoon de gedachte opgeven dat je hier te maken hebt met dezelfde band als die van Meddle en Atom heart mother.

Vanaf The Wall hoor ik al Roger Waters solo. Met zijn muziek, zijn verhaal, zijn vader. Zo was het toch ook?

The Final cut is in dat kader de volgende solo-cd. Mocht er op The Wall nog enig verband zijn met Pink floyd, bij The Final cut hoor je de voorloper van de volgende cd van Roger Waters, The Pros and cons of hitchhiking.

Dan valt het in je beleving allemaal best nog mee. Want ik heb me verder nog niet uitgelaten over goed of slecht. Valt dus mee. Lager dan 3,5 ster is The Final cut voor je goede fatsoen niet te geven. Ik hou het op 4.

En absoluut niet meer vergelijken met de creatieve hoogtij-dagen.

ik beschouw the final cut maar als de demo versie van pros en cons, zoveel ideeen van deze plaat zijn op die plaat beter uitgewerkt

Grappig detail is dat na Animals volgens David Gilmour de heer Waters met 2 ideeen op de proppen kwam waarvan er 1 conceptueel interessant was en de ander muzikaal interessanter. De band koos gezamenlijk voor de meer muzikaal interessantere wat The Wall werd. Het andere werd Waters' eerste solo-album.

Minder grappig is, dat Gilmour en de andere leden van de band zich blijkbaar helemaal aan Waters hebben overgegeven, in plaats van zelf met (aanvullende) muzikale ideëen te komen.

Die hadden The Wall en The Final cut érg goed kunnen gebruiken.

Waaruit maar weer eens is op te maken hoezeer de rest van de band gemakshalve gewoon op Waters heeft geleund daar zij zelf te weinig talent bezat om bruikbare ideeen op te hoesten. Om daarna ook nog eens met de bandnaam en de muzikale erfenis van meneer Waters ongegeneerd goede sier te maken. Bah! Maar goed, ik begin weer en daar heb ik helemaal geen zin in.

Dat weet ik niet of dat wel zo is. Ik vind de albums waarschijnlijk erg goed, omdat het arrangement erg sober is gehouden, op The Final Cut nog meer dan op The Wall. Waarschijnlijk heeft het gewoon zo moeten zijn, en komt de oprechte emotie en ook wel een beetje de kilheid het best tot zijn recht om de muziek gewoon wat sober te houden.

Ik heb ooit eens gezegd dat Pros En Cons er bij mij nooit gaat komen, maar ik begin toch te twijfelen, want als dat album erg op deze lijkt, dan is het waarschijnlijk toch wel wat voor mij. Of hij moet hier zo erg op lijken, dat hij met deze al in de kast inderdaad echt overbodig zal zijn. Pros en Cons heb ik al gezien voor 6,99 euro nieuw. Toch maar eens gaan kopen.

Ik heb vanavond nu juist eerst Final cut gedraaid en daarna de soloplaat Pros.... op m'n koptelefoon maar dan springt voor mij The Final Cut er ver boven uit. Wat is deze plaat fantastisch ik ben een Gilmour fan maar op deze plaat levert Waters een geweldige prestatie.

met als hoogtepunten The Gunners Dream en The Final Cut

Pros En Cons heb ik nog nooit gehoord, maar dit vind ik gewoon de beste Waters plaat die ooit op de markt is gebracht. De machteloosheid, en het verlies van zijn vader is op dit album het meest oprecht te horen, zonder truckages e.d. Gewoon het meest eerlijke en intense Waters album die je maar in huis kunt halen.

Doen. Het ademt de sfeer van dit album, maar de afwijkende instrumentatie zorgt ervoor dat het definitief z'n eigen insteek heeft.

Kepum al op mijn lijstje staan. Als ik hem weer zie liggen voor 6 of 7 euro, dan check ik hem even.

hoe kun je dat beweren als je pros en cons niet gehoord hebt