Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Ik vind het wel een lekkere song , echt Gilmourachtig . Maar in het concept is het een wat vreemde eend in de bijt .

Ik vind eigenlijk alleen het "Can't stop, loose job.... t/m .... Make 'm feel ok" gaaf.

Not Now John vind ik eigenlijk het enige nummer dat ik goed kan pruimen op dit album!

Dan hou je vast ook van Young Lust en het titel nummer van Pros and Cons...

Ik ga toch ook maar verhogen naar 4*.

Het album ligt in dezelfde lijn van The Wall, The Pros & Cons of Hitchhiking en Amused to Death. Het theatrale karakter van The Wall is hier echter wat meer losgelaten. Ik vind het songmateriaal van The Wall op zich beter, maar op plaat net even minder treffend uitgewerkt (doe mij maar live of de film).

Op The Final Cut had de muziek soms wat meer aandacht mogen hebben. Aan de andere kant zie ik dit meer als een voordracht van Roger Waters dan als een echt muziekalbum. Waters' stem en dictie zijn hier schitterend, en het concept natuurlijk ook.

Heeft iemand trouwens de bijbehorende minifilm wel eens gezien?

Heeft een erg hoorspelachtig karakter , met al die bommen ,stemmen en andere geluiden .
Iets waar Waters eigenlijk nooit meer van afweek .
Songmatig is het ook niet echt , The Wall had dat bij vlagen nog wel .

Toch maar weer eens opgezet; staat al jaren in mijn kast te verstoffen. Ik kon me ook geen enkel aansprekend nummer herinneren. En dat is vaak geen goed teken. Ga nu - last but not least - met het mooie en ingetogen 'Two Suns in the Sunset' naar het einde.
Conclusie een mindere Floydplaat, maar een goed Watersalbum, met hier en daar zijn momenten: 'Post War Dream', 'The Final Cut' en de al genoemde afsluiter. Ik mis toch de inbreng van de rest van de band.
Aldus geen requiem en geen zwanenzang, volgens de mythe, maar eerder een klaaglied.
De muziek - eens zo groots - sterft langzaam maar zeker uit, vertraagt en dooft als in het - vergeef me de vergelijking - Adagio lamentoso uit de zesde en laatste symfonie van Tsjaikovski.

Gewoon een goed album! Een soort The Wall light. Raar ook dat deze (iets) lager gewaardeerd wordt dan The Division Bell, want ik schat deze toch geliefder bij het MuMe publiek.

Hoogtepunten: The Post War Dream, The Gunner's Dream en The Fletcher Memorial Home. En uiteraard het titelnummer.

Kwa emotie overstijgt deze The Wall met vlag en wimpel.

Daar ben ik het wel mee eens. The Wall is theatraler, waardoor het scherpe randje soms wat van de emotie afgehaald wordt.

Exactly!

Grappig, dat vind ik juist van deze. Het klinkt als een hoopvolle band die één album verwijderd is van een echt goed album. Het enige wat ontbreekt is, inderdaad, de finishing touch (het scherpe randje, om het even). Dit is het kindje van Waters (nog meer dan The Wall) en eens te meer blijkt dat zowel Gilmour niet zonder Waters kan (The Division Bell), maar Waters ook niet zonder Gilmour. Hoewel dat natuurlijk wel erg cru is..

Niet mijn favoriet Floyd album maar zeker niet slecht. Een beetje The wall part 2 gevoel heb ik bij deze.

Het zijn ook wat leftovers van The Wall. Als je héél diep in mijn hart kijkt, vind ik deze stiekem beter dan The Wall.

Sterker nog, dit wel afgekeurd The Wall- materiaal.

Klopt het waren nummers die over waren, maar dit album vind ik een stuk constanter als volledig album dan The Wall. Op The Wall waren de hoogtepunten beter, dat zeker, maar als volledig album vind ik deze beter.

Ik heb de beste nummers van The Wall zelfs op 1 cd gebrand, zodat ik niet steeds een ander schijfje derin hoef te doen om hem verder te beluisteren.

Onzin. Dat is maar voor een deel zo.

By information from Andy Mabbett's book on Pink Floyd, The Wall throw-offs on The Final Cut are:

Your Possible Pasts (says it's rewritten)

One Of The Few

The Hero's Return Parts 1 & 2 (part 1 being the version on TFC)

He also makes an indication that the title track may have been The Wall leftover itself.

Wel opvallend dat alleen 'The Hero's Return' bij de demo's van The Wall zit.

Gilmour zei in 2008 over deze periode en dit album:

I'm certainly guilty at times of being lazy, and moments have arrived when Roger might say, "Well, what have you got?" And I'd be like, "Well, I haven't got anything right now. I need a bit of time to put some ideas on tape." There are elements of all this stuff that, years later, you can look back on and say, "Well, he had a point there." But he wasn't right about wanting to put some duff tracks on The Final Cut. I said to Roger, "If these songs weren't good enough for The Wall, why are they good enough now?"

FIjn dat Gilmour toegeeft dat hij zelf ook niet geweldig goed bezig was in die periode. Maar wat ik vooral interessant vindt aan deze quote is de laatste zin. En ik ben het helemaal mee eens. Het album is natuurlijk opgebouwd uit overblijfselen van The Walle sessies en dat album niet haalden. Ik ben het volledig eens met Gilmour. Als het toen niet goed genoeg was (andere songs die The Wall wel haalden werden in ieder geval beter gevonden), waarom is het dan nu wel goed genoeg? Ik vind dit een matig album. Of je het afgekeurd materiaal van The Wall noemt of nummers die het net niet haalden of wat dan ook...

'Your Possible Pasts' zal wel niet voor niets herschreven zijn. De drie nummers die ik hierboven noem vind ik ook niet het sterkste materiaal van de plaat. 'One of the Few' is meer een bruggetje tussendoor, en doet het in die hoedanigheid prima.

De rest bestaat niet uit afdankertjes van The Wall, dus ik vind Gilmours argument niet zo erg sterk. Ook al zouden het wel allemaal afdankers zijn, waarom zou David Gilmour dan degenen zijn die bepaalt wat wel en niet goed genoeg is? Dat kunnen wij zelf ook prima.

Ach Stijn, het was ook enkel Gilmours mening die hij net als jij en ik mogen hebben en toevallig was ik het volledig met hem eens!

En of je van afdankertjes kunt spreken, tja, dat wordt ook weer zo'n defenitie-discussie. Maar ik vind het geheel toch een heel stuk minder dan The Wall. En ja, het was niet goed genoeg om op The Wall te komen, volgens Waters zelf. Maar wel goed genoeg voor een nieuw album? Ik snap Gilmour's redenering heel goed. En dat komt natuurlijk vooral om dat ik het gewoon niet mooi vind!

The Wall met de nummers van The Final Cut in zijn totaliteit had volgens mij een dijk van een driedubbelalbum opgeleverd voor degenen die er tegenopgewassen zouden zijn......... ik denk dat ik van deze platen zelf maar eens een compilatie ga bakken die in principe perfect in elkaar overlopen.

Dan moet je wel handig zijn en een beetje remixen wil je dat echt lukken. Sommige fans doen dat wel eens, allerlei delen van Floyd nummers door elkaar totdat ze een hele cd hebben waarvan de nummers perfect in elkaar overlopen.

Gewoon wat nummers achter elkaar zetten gaat denk ik niet echt lukken.

Het gaat mij meer om het concept en het verhaal......... ik vraag me hierbij tevens af hoe en waar Waters ze in The Wall zou hebben geintegreerd. Deze tracks laten zich moeilijk met de overige Floyd albums combineren. Je zou er in ieder geval prima je fantasie op kunnen loslaten en daarbij The Wall een toegevoegde waarde mee kunnen geven............

Het zijn ondanks dat het twee platen zijn met dezelfde insteek , in produktie verschillend .
The Final Cut is muzikaal wat logger ( vooral de drums .)

Alleen in dat opzicht al lekker gescheiden houden wat mij betreft .

Dit ligt duidelijk nog in het verlengde van The Wall maar vind het wel beter.

Mooi album met enkele pareltjes (The Fletcher Memorial Home, The Gunner's Dream, The Post War Dream en het titelnummer) maar ook een paar matigere nummers.

Dikke 3,5 *

Mee eens.
En daarbij gaat het om twee albums en twee concepten. Ik vind het zo raar niet dat er materiaal blijft liggen; het is niet louter een kwestie van 'niet goed genoeg' , maar veel meer 'goed om binnen een bepaald concept te gebruiken'.

Eerder was dit bij Pink Floyd aan de orde met 'Raving and drooling' en 'You've got to be crazy', die bleven liggen, het album 'Wish you were here' kwam uit en daarna werden deze nummers, deels herschreven, onder een andere titel alsnog opgenomen voor het album 'Animals'.

Ik vind 'The final cut' een sterk album en het zal mij een zorg zijn indien zelfs alle nummers al in zekere vorm eerder ontstaan zijn, maar niet eerder gebruikt. Zoiets is bij meerdere uitingen van creativiteit niet bepaald iets bijzonders.

Heb deze LP voor het eerst in 1983 op de radio gehoord in het programma ''LP show van Wim v Putten'' en vanaf de eerste luisterbeurt liet deze plaat een verpletterende indruk op mij achter, met name de hoge dynamiek en schitterende arrangementen zijn keer op keer het luisteren waard. Leuk detail, dit is het enige Pink Floyd album waarin ze het zg ''Holophonics'' geluidseffect hebben gebruikt. Vreemd dat hier niemand iets over geschrven heeft. Echter dit effect is allen op de LP en de eerste 2 CD uitvoeringen zonder barcode (made in Japan en UK) te horen
De CD uitvoering heb ik al vanaf 1984 in bezit, de eerste UK CD persing zonder barcode. Latere re-masters van deze titel zijn iets bewerkt en klinken iets killer dan de oorspronkelijke LP en de eerste CD versies.

Holophonics heb ik inderdaad ook altijd heel verbluffend gevonden. Luister bijvoorbeeld maar eens via een hoofdtelefoon naar dit voorbeeldje:
http://www.holophonic.ch/archivio/testaudio/phon.mp3

Dat is nieuw voor mij. De term Holophonic zegt mij niets. De cd's van PF begin jaren 90 zijn in Q sound gemixed. Ook Amused to Death van Roger Waters. Een machtig mooie techniek die met fase verschuiving een soort van 3D geluid produceert. Met een goeie audio installatie een absolute meerwaarde. Ga meteen mijn lp van THE Final Cut tevoorschijn halen en met deze wetenschap opnieuw luisteren.

Deze week THE Final Cut lp (persing uit 1983) nog eens aandachtig met mijn hoofdtelefoon geluisterd. Op de hoes staat inderdaad de term. Een Binaural techniek die, de naam zegt t al, holografische weergave impliceert. Ondanks een bovengemiddelde installatie is deze techniek niet echt indrukwekkend. Ik hoor subtiel de fase verschuivingen bij de vele effecten op deze plaat wel. Wel grappig dat ik hier na 30 jaar achter kom. Ook Pro's and Con's van Roger Waters heeft deze techniek gebruikt. Ook maar eens luisteren. Q sound is toch wel wat indrukwekkender. Verder heeft David Gilmour met The Orb (metallic Spheres) een speciale 360 Gr. Versie uit. Dezelfde techniek via de hoofdtelefoon. Zeer de moeite waard.