Pink Floyd - The Final Cut (1983)

1983. Jonge Cor beluistert 'The Final Cut' als enthousiaste muziekliefhebber, die al vertrouwt was met het eerdere werk van Pink Floyd vanaf 'Atom Heart Mother' en helemaal leip is van 'The Wall'. Spectaculair, bombastisch. Pas later wordt 'The Dark Side Of The Moon' de absolute favoriet en één van de slechts van de 21 albums die de volle mep van 5***** krijgt. 'The Final Cut' viel dus tegen toen: te weinig dynamiek en het klonk vooral heel voorspelbaar op sommige momenten: kon inderdaad zo van 'The Wall' afgehaald zijn. Nu vind ik het album minder teleurstellend, het is eigenlijk een prima plaat. Zal wel met de leeftijd te maken hebben. Maar de voorspelbaarheid is gebleven en in die zin is het ook geen spectaculaire plaat. Een voldoende, zullen we maar zeggen. 3,5***

Mooi sfeervol album,niet hun beste album maar toch goed genietbaar.
Prachtig gitaar werk van david.

Staan een paar nummer met sax stukken dat vind ik wat minder niet slecht in tegen deel maar had die stukken liever n gevoelige gitaar solo gehoord(maar goed je kunt niet alles hebben ha)heb gewoon wat minder met n sax hoor liever de gitaar.

Maar verder 'n prima album.

Ik vind trouwens bonustrack When The Tigers erg misplaatst als 4e track, die hoort daar niet thuis. Het haalt het hele "ritme" uit deze verder ronduit geniale plaat. The Gunners Dream is echt zo'n ontzettend mooi nummer, de emotie die Waters daar in zijn stem legt is werkelijk ongeëvenaard. Moeite om mijn ogen bij droog te houden

Heb een tijdje geleden zelf ook die minifilm gezien, maar er is me weinig van bijgebleven. Vond 'm wel van een minder niveau van The Wall en er leek ook minder continuïteit in te zitten. Moet 'm ooit nog maar een keer bekijken.

Het is een vrij korte film, 20 minuten, die wel intrigeert maar niet met echt een duidelijke verhaallijn. Nou moet ik zeggen dat ik dat aan The Wall movie nou ook niet bepaald het sterkste punt vond. De onderwijzer uit The Wall is iig ook weer van de partij. En we zien Roger bij een psychiater, die zal ie ongetwijfeld ook echt nodig gehad hebben.. want alles wijst erop dat de beste man destijds niet zo lekker in zijn velletje zat.. Leverde wel erg mooie muziek op, dat wel

Iemand een aanwijzing waar die minifilm te zien is? Maakt me toch wel nieuwsgierig.

klik

Thanx. Komt me bekend voor. Lang geleden. Ga het op m'n gemak weer eens bekijken. Geen score voor THE Final Cut Nieuwstad!

Een score vind ik lastig. The Wall bevat meer nummers die ik goed vind en er echt tussen uitspringen en die heb ik 4* gegeven. Deze is constanter van kwaliteit en heeft een betere productie. Nouja ook maar 4* dan.

Mooi zo. Soms fel bekritiseerd maar gewoon een goed PF album. Luister er nog steeds met erg veel plezier na.

Not now John vind ik zo geweldig! zo lekker rauw...
deze hele Pink Floyd cd is ook gewoon weer heel mooi
Een hele typische floyd cd.

4 sterren

Van Pink Floyd als band is op dit album weinig sprake. eigenlijk is dit een Roger Waters solo-album. Het gitaarspel van Gilmour is op dit album zeer weinig te horen. Daarbij is Gilmour als zanger enkel aanwezig in het nummer "Not now John". Daarbij is het ontbreken van Richard Wright best een gemis. Al met al is dit een prima album.

Geweldige plaat! In het verleden grijs gedraaid en het wordt dus hoog tijd dat ik hem weer eens uit de kast haal, deze verdient 't niet om onder het stof te komen! Kan mij vooral een geweldige saxofoon solo herinneren die er zo heerlijk inhakt! The fletcher memorial en de final cut waar de piano zo heerlijk klinkt, ja het wordt hoogtijd dat ik hem weer ga draaien en intens ga genieten!

Pracht album inderdaad die ik helaas ook te weinig beluister.

Dit is trouwens ook niet een album die ik heel vaak wil horen, vooral omdat ik daar vaak ook niet voor in de stemming ben, want het klinkt op deze plaat wel erg intens en dramatisch allemaal, of beter gezegd te serieus allemaal, en daar moet je maar net zin in hebben.

Vind deze als geheel zelfs nog beter dan the wall, vooral omdat het niveau en de kwaliteit van de nummers heel constant is, dezelfde sfeer is het gehele album door hoorbaar.

Bij the wall kijk ik het liefst naar de film met die mooie animaties erin, de cd bevat over de 2 schijfjes de nodige hoogtepunten, maar het verschil tussen de hoogtepunten en de mindere nummers vind ik gewoon te groot.

Pink Floyd fans bekijken me vaak scheef als ik het zeg maar dit blijft een van mijn favorite Floyd platen, ook al is het meer een Roger Waters plaat dan een Floyd plaat. Prachtige songs, terugkerende thema's, mooie arrangementen. "Not now John" vind ik de enige miskleun. Het nummer past totaal niet bij de overige songs dus net geen 5 sterren. Niettemin, een parel van een plaat.

Qua intensiteit is dit denk ik ook de beste pink floyd plaat, alle nummers weten te raken, en productioneel is deze ook prachtig luid op plaat gezet.

Van alle waters albums inclusief waters pink floyd albums staat deze tweede bij mij.

Ik reken vanaf animals dat pink floyd min of meer waters solo is gaan worden, de platen ervoor waren wel echte groepsalbums.

1. Animals.
2. The final cut.
3. Amused to death.
4. The wall.
5. The Pros And Cons of Hitchhiking.

Grappig om te lezen, "the Wall" is ook absoluut niet mijn favoriete Pink Floyd plaat!
Ik vind het verhaal geweldig en vorig jaar in de Arena was de animatie echt grandioos maar qua muziek vind ik het niveau niet constant zoals bijv. bij "the final cut" en "wish you were here"
Mijn favoriet is toch echt "amused to death" van de eerste tot de laatste noot zit die plaat onder mijn huid en inmiddels heeeeeeeeeeeel diep in mijn hart!

Beste plaat die Pink Floyd nooit maakte.......''

Eén van mijn favoriete stukjes uit "the final cut":

And if I show you my dark side
Will you still hold me tonight?
And if I open my heart to you
And show you my weak side
What would you do?

Briljant, daarom gaat hun muziek nou door laagjes waar de meeste muziek niet eens in de buurt komt!

Right. Roger Waters is meer Pink Floyd als Pink Floyd zonder Roger

Beste Pink Floyd durf ik niet te zggen. Dat is voor mij Wish you were here, maar ook Animal en Dark Side staan hoog bij mij in het vaandel en toch ook deze ( zie mijn score). Pink Floyd heeft nooit echt slecte albums gemaakt natuurlijk...

Slechte in de vorm van ka uu tee platen niet nee maar de laatste 2 zonder Waters waren toch niet echt best.

Maar goed dit is natuurlijk wel een hele goede, niet de beste voor mij want dat is Animals. Dan komt WYWH maar op de derde tree van het podium mag deze wel staan.

Ah, een medestander gevonden! Zelfde vind ik van de titelsong op Pros and Cons en Young Lust op The Wall.

Mede door de individuele dadendrang van Waters werd destijds The final cut maar lauw ontvangen door de pers. Het werd ook toen pas duidelijk dat Wright niet meer deel maakt van de groep. Veel ruimte was er ook niet buiten Waters. Pink Floyd was op dat moment eigenlijk "Roger Waters" met hulp van Gilmour blijkt uit de geschiedenis . Qua composities en thema ligt de plaat helemaal in het verlengde van the Wall. Maar hoe erg was dat eigenlijk? Er staan toch behoorlijk sterke nummers op. Het is niet mijn favoriete PF plaat maar hij is stukken beter te pruimen dan Momentary of the Division Bell.

Mijn favoriet ook niet, het is mij soms net even te fragmentarisch. Maar het blijft zeker overeind staan.
Absoluut beter te pruimen dan A Momentary Lapse Of Reason, en eigenlijk ook wel beter dan Division Bell.

Stukken beter dan het zonder Waters The Division Bell.
Zo zie ik maar weer dat Pink Floyd voor mij vooral om Waters draait, al vond ik hier de laatste 2 nummers ook wel te pruimen (Gilmour zingt daar toch?).

Toch maar weer een 4* albumpje voor de heren van Pink Floyd.

Eigenlijk een soloplaat van Waters. Gilmour en Mason als zwaar de pest in hebbende begeleiders. Donkere periode en een tevens donker album, die echter wel sterke momenten heeft.
Maar dit is geen The Wall. Daar legt ie het in mijn beleving toch tegen af.

Hoewel The Wall het geestekindje van Waters is, is er toch meer sprake van een groepsalbum. Gilmour komt ook erg goed uit de verf op dat album.

Ophogen naar 4,5*.
Het blijft een van mijn favoriete PF albums.
Waters blijft maar messcherpe teksten afleveren.
Voor mij van de eerste tot de laatste toon een emotionele rit vol hoogtepunten.

Ik ga daarin mee. Eén van hun beste. Minder gevarieerd dan bijvoorbeeld The Wall, ook wat toegankelijker. Maar schitterende melodielijnen, ongehoord goede teksten en een enorme dynamiek in composities en sound. Prachtplaat.

[quote]bikkel2 schreef:
Eigenlijk een soloplaat van Waters. Gilmour en Mason als zwaar de pest in hebbende begeleiders. Donkere periode en een tevens donker album, die echter wel sterke momenten heeft.

helemaal mee eens. de ruzie sfeer maakt dit album wat minder sfeervol als geheel.
Maar....parels zijn er wel: the gunners dream !!