Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Juist wel

Inderdaad. Eerst Waters de grond in boren, en nu ineens weer vol lof. Als er dan commentaar komt blijft rudiger ineens weg, zoals we onlangs gezien hebben.

God god, wat een commotie om iemand die blijkbaar niet dezelfde smaak heeft. Een 0,5* vind ik ook wat hard voor dit album. Zeker als je Pink Floyd-liefhebber bent. Echter, als hij niks dan ellende voelt bij dit album, laat hem die 0,5* geven.

En dan nog zeggen: Je hoeft niet te stemmen en Stem dan niet... Dat is de oplossing! Laten we NIET stemmen op albums die we kut vinden.

Ik weet dat ik dit eigenlijk niet moet doen, maar wat is er nou weer mis met Queen?

Mij hoef jij ook niet serieus tee nemen dat doe ikzelf wel .
Het gaat er gwoon om dat jij dit album een waardering durft te geven van het laagste wat je maar bedenken kunt nl 0,5 .
Dat betekent dus dat jij dit album slechter vindt dan bv albums van Tante Leen , Teletubbies , Heikrekels ed .
Al vindt jij er helemaal niets aan dan is een waardering van 2 nog op zijn plaats maar met 0,5 krijg je natuurlijk aanvallen .

Soms moet een mens ook eens slapen Stijn .
Het positieve hiervan is dat ik Final Cut nu eens ga opzetten .

Winterslaap (?)

The Final Cut is verreweg m'n favoriete Pink Floyd-album en haast een soort soloplaat van Roger Waters, toch al m'n favoriete bandlid. Waters had duidelijk veel te melden en weet dit op briljante manier in de nummers te verwerken. De korte solo's van David Gilmour, zoals die in 'The Fletcher Memorial Home', reken ik tot z'n beste gitaarwerk.

Vooral de tweede helft van het album, tracks 7 t/m 12, vind ik als geheel bijzonder sterk. De titeltrack en 'The Fletcher Memorial Home' behoren absoluut tot m'n favoriete Pink Floyd-nummers.

Ja het verschil in meningen is erg groot bij The Final Cut .
Of heel slecht of erg goed en ik behoor bij het laatste .
Misschien wel het beste werk van PF .Goed gezien Stephan2456 .
Daar waar bij andere Floyd albums de verveling nog weleens toeslaat is hier totaal geen sprake van , het boeit van begin tot eind.

Ik zit er aardig tussen in lijkt mij . Dit is allerminst een slechte Pink Floyd plaat . Ik ben een Watersfan en waardeer de man enorm voor zijn talent , maar hier hoor je ook zijn beperkingen .
Net als op The Prons Or Cons valt hij wat opzichtiger in de herhaling wat muzikale themaatjes betreft . Iets wat hij op Amused To Death achterwege laat , al hoor je dingen die hem typeren .
Ik vind zijn thema's en de uitvoeringen ervan prima , maar hier borduurt hij van tijd tot tijd te veel door op The Wall . Wellicht had hij het toch meer als een groepsproject moeten benaderen , met wat bemoeienissen van Gilmour . Maar zoals de geschiedenis leert konden Gilmour en Mason de nummers spelen en zich verder vooral gedeinst houden .
Maar het is een waardige plaat . Ik waardeer 'm alleen wat minder dan een aantal andere Floyd platen .

Ik denk dat het punt ook is dat velen denken hier een Floyd plaat te beluisteren/beoordelen terwijl het eigenlijk een puur soloproject is. Als Gilmour en Mason waren vervangen door b.v. een Jeff Beck, Snowy White en Graham Broad was het beter tot zijn recht gekomen. Nu is het een halfslachtig PF album en dito soloplaat. De twee plushelften bij elkaar maakt het gelukkig toch nog weer helemaal goed.

Ik vind het totaal onbelangrijk of dit nou een solo plaat van waters is of een halve Floyd plaat .
Mijn oren vinden dit een briljante plaat en dat is het enige wat telt .
De emotie druipt uit de speakers .

Het gaat ook hoe je het album beleeft . En wie of wat er op meespeelt is dan ook minder belangrijk . Maar vooral Gilmour heeft die feel die duidelijk bij deze sound past . Niet iedere gitarist kan dat benaderen .
Maar het blijft gewoon een solo onderneming van Waters met muzikale hulp van Gilmour en Mason .

Wat ik trouwens nog niet heb gelezen in alle voorgaande berichten: 'The Final Cut', door velen hier (waaronder ikzelf) bestempeld als een van de beste nummers op dit album, vind ik toch wel heel erg veel weg hebben van 'Comfortably Numb'. Of ben ik de enige die dit opvalt?

Heb vandaag trouwens weer eens de eerste helft van het album beluisterd, en deze keer sprong 'The Gunner's Dream' er voor het eerst echt uit en kwam 'The Post War Dream' ook echt aan als goede openingstrack. Ik geloof dat ik 't album in 't vervolg toch maar in z'n geheel moet draaien, en niet pas vanaf 'Get Your Filthy Hands ..'.

Ga me nou niet vertellen dat je met luisteren begint op de helft .
Dat werkt dus niet met Final Cut .

Toch wel, dus. Vaak luister ik alleen de tweede helft van het album ('Get Your Filthy Hands..' tot 'Two Suns in the Sunset'), oftewel alleen kant 2 van de LP-versie - dus zo random is 't niet.

Maar zoals ik al zei: de laatste keer heb ik het hele album gedraaid, en ik denk dat ik dat in 't vervolg wel vaker zal doen. Het mooie aan dit album vind ik dat elke keer als ik het luister weer andere dingen opvallen, en het dus nooit gaat vervelen.

Het titelnummer is waanzinnig mooi. Een van de beste Pink Floyd nummers.

Deze heb ik net even weer gedraaid, maar wat een machtig mooi intens album is dit toch. Zo kom je ze toch echt zelden tegen hoor. Soms heerst er een sprookjesachtige sfeer in zelfs en die van berusting. Heerlijk over je heen laten komen deze pracht plaat.

Amused To Death is ongeveer van dezelfde klasse wel, maar iets gladder en meer geperfectioneerd dan deze.

Deze is echt oprecht en gemeend.

Met recht mijn favoriete Waters album.

Beter dan deze zul je hem nooit weer horen.

Ik wil hier niet twisten over het feit welk album beter is , maar voor mij is Amused To Death Roger Waters meesterwerk . Eens met ricardo overigens dat dit album wat gladder en geperfectioneerd is , maar het is dan ook wel een plaat die begin jaren 90 het licht zag en misschien ook daarom met alle nieuwe techniek gelikter klinkt .
The Final Cut is intens , zonder meer , en ook het meest persoonlijke album van Waters ( onder de naam Pink Floyd , laten we het officieel houden )
Maar ik vind hem op Amused To Death overtuigender in zijn composities , wat afwisselender ook .
Op 1 of andere manier is The Final Cut in mijn ogen qua stijl het mindere broertje van The Wall .

Ik vind t.o.v The Wall dit album in zijn totaliteit gewoon lekkerder wegluisteren. Op The Wall staan ook weer mindere momenten op i.t.t deze die ik als geheel meer geslaagd vind.

Het meest persoonlijke van Roger Waters is nu net hetgeen mij zo enorm aanspreekt aan deze plaat.

T.o.v Amused To Death vind ik deze oprechter klinken, op het meest emotionele moment van je leven, en met zijn meest diepe gevoelens dit album maken, daarom is de intensiteit en de persoonlijkheid van dit album ook zo groot.

Amused To Death is ook erg goed, maar is iets meer over nagedacht en daarom iets minder oprecht en minder spontaan op plaat gekomen vind ik. Een beetje meer een plaat die iets meer gekunsteld is en waar gewoon meer aan gesleuteld is.

Deze is door de oprechte spontaniteit zeker een halve en misschien wel een vol punt meer waard dan Amused To Death voor mij.

Prima verwoord Ricardo .
Ik denk er hetzelfde over .

Van de 4 Waters albums speel ik deze gewoon het liefst af, daarna het live album van The Wall, dan The Wall studio. En pas dan komt Amused To Death aan de beurt, goed album, maar toch net even minder dan de 2 net genoemde albums.

Pros & Cons heb ik als compleet album verder maar erg weinig mee, de titeltrack en dan vooral die solo van Clapton is wel echt om je vingers bij af te likken.

Ik heb ook dit album er maar eens bij gepakt en ik denk dat ik wel tot de conclusie kan komen dat ik liever naar Waters luister dan naar Gilmour. De stem van Waters komt op de een of andere manier wat oprechter en meer emotioneler over. Ik ga nog maar even verder genieten van dit album en binnenkort met een stem komen.

Apart, op de een of andere manier krijg ik vochtige ogen van The Gunner's Dream.

Laatst een interview gelezen met Waters (die overigens in zeer duidelijke bewoordingen liet blijken dat Pink Floyd NOOIT meer bij elkaar komt ) over dit album en de connectie hiervan met zijn vader, welke weer betrekking heeft op de oorlog tussen Groot-Britannie en Argentinie in 82.

Zo had ik de plaat nog nooit bekeken, dus ik ga eens een nieuwe poging doen met dit gegeven in mijn achterhoofd.

Ik ben rond 1988 in aanraking gekomen met Pink Floyd (ik was een jaar of 12) door het luisteren van de Top 100 Allertijden bij Radio Veronica. Another Brick In The Wall en Money deden mij toen LP's huren bij de bieb.

Lang niet alle albums kon ik in mijn prille tienerjaren waarderen of begrijpen, zoals dit album. Dat kwam pas vele jaren later. A Momentary Lapse is zo'n beetje het eerste album wat ik toen veel beluisterde en nogsteeds een topper is voor mij. The Final Cut heb ik lang links laten liggen, omdat het geen populair PF-gevoel had voor mij. Het oogde als een left-over album.

Nu ik hem afgelopen week in de auto op had staan, klinkt het alles behalve als een left-over. Die mening is overigens al vele jaren geleden verdwenen. Ik zie het vooral als een vervolg op The Wall, zowel muzikaal, de sfeer als tekstueel.
Alles ruzies die toen speelden ten spijt, dat boeit mij niet zoveel. Dit is gewoon een Pink Floyd-plaat, net zo min als dat de eerste albums met Syd Barrett dat ook waren.

Heb deze altijd een beetje gewaardeerd als een left-over album van The Wall. Niet dus. Deze is een pak beter dan The Wall. Ok, je wordt er niet heel vrolijk van (maar ja, luister hem op 4 mei...en dan kan het best), maar de muziek bevalt een stuk beter dan het in mijn ogen veel te langdradige The Wall. Hier staan geen live-krakers op als Comfortebly Numb of Run Like Hell, maar het titel-nummer en wat daarop volgt is super. Wat daarvoor de revu is gepasseerd heeft in mijn ogen beduidend meer zeggenskracht dan de uiteenzettingen van Waters op The Wall.

Hoezo "een pak beter"? In welk opzicht heeft The Final Cut "beduidend meer zeggingskracht"?

Prachtige plaat hoor. Maar ik sla The Wall hoger aan. The Final Cut is soms een beetje teveel hetzelfde (hoewel kort genoeg om niet langdradig te worden).

Daarom klinkt het juist als 1 geheel en een compleet verhaal slimmerd.

Kolder natuurlijk. Ik vind dat er aan The Wall juist meer kop en staart zit dan aan The Final Cut. Thematisch hebben de nummers allemaal met elkaar te maken op The Final Cut, maar na Southhampton Dock is "het verhaal", waar volgens jou sprake van is, toch een beetje voorbij. De laatste drie nummers zijn er voor mijn gevoel wat bijgeplakt, waarbij Not Now John zelfs een beetje een opvullertje is.

Not Now John valt inderdaad nogal uit de toon. Zal door die jengelende zangeressen komen. Een beetje de Young Lust van dit album.