Genesis - Invisible Touch (1986)

Het zijn dan ook niet mijn oren in dit geval. Maar wel de laagste score ooit door mij hier geplaatst voor een plaat tot nu toe. Men moet natuurlijk wel een beetje objectief blijven.

Bluebird, je hebt je punt nu wel gemaakt. Dit was jouw diepste frustratie van de jaren '80, waar je nu nog steeds last van hebt. Van enige objectiviteit is hier al lang geen sprake meer natuurlijk, daarvoor is het drama te groot. Sterkte ermee.

Pffff, doet u er ook nog een schepje bovenop? Zo kan ik wel aan de gang blijven. Geen mening en geen stem overigens. Daar worden we ook niet wijzer van.

Nee, ik haal er juist een schepje vanaf.

Heel fijn. Dan mag van mij nu de rest deze (..............) plaat de hemel in prijzen.

En ik ben oprecht geinteresseerd in waar ik het allemaal dan fout zie.

Ik houd wel van het opzwepende Land Of Confusion en in mindere mate het titelnummer. Overbekend en helemaal grijsgedraaid natuurlijk, maar dit soort 80's pop doet het bij mij meestal wel goed. Een heel album hoeft van mij niet zo. Maar ik heb er ook weer geen echte hekel aan.

Nou, dan ik ook nog maar even ...
Eerst de waardering; 3,5
En dan ga ik verder met te zeggen dat we de context van zo'n album niet uit het oog moeten verliezen. In de jaren '60, '70 en '80 ontwikkelde de pop/rock zich nog in een enorm tempo. Vernieuwing, daar draaide het om. Wat vorig jaar nog kon, was nu ineens 'uit'. Vooral in kringen van progressieve muziekliefhebbers wordt nogal eens de mening aangehangen dat alles moet blijven klinken zoals het was in '72 of '73. De heiligverklaring van een periode. Vernieuwing is dan afwijking en afval van de leer.

De context van dit album dan. Ik zet er een paar platen naast:
Yes - Big Generator (1987)
Electric Light Orchestra - Balance of Power (1986)
The Alan Parsons Project - Stereotomy (1986)
Neil Young - Landing on Water (1986)

Knetterlelijke hoezen, drums uit blik, sequencing alom, maar vernieuwend, dát wel ja. Daarmee is het 30 jaar later niet ineens een onbegrepen meesterwerk. Integendeel. Maar ik kom toch wel een paar heel aardige pogingen tegen:
In Too Deep vind ik een betekenisvolle mooie ballad.
Tonight, Tonight, Tonight is een goed nummer.
Domino bevat heel aardige momenten, niet direct een hitgericht blokje.
The Brazilian: het bevat alles waar je bezwaar tegen kunt hebben als je niet van jaren '80 muziek houdt, maar muzikaal/compositorisch zit het toch heel aardig in elkaar.
Kortom: positief gezegd kun je zeggen dat Genesis zich hier aan het vernieuwen was, negatief gezien is het allemaal commercieel gewin wat de klok slaat. De waarheid ligt m.i. ergens in het midden.

Kijk eens aan. Netjes. Echter de 'vernieuwing' vond al 2 albums eerder plaats wat mij betreft. Wat we hier tegenkomen is voortborduren op het reeds behaalde suc6 daarvan met veel effectbejag en produktionele toeters en bellen. Dat een plaat commercieel aanslaat heb ik geen enkel probleem mee. Maar een dergelijke doorzichtige poging om met nog inhoudslozer materiaal nog hogere ogen te willen gooien bewijst toch wel dat hiermee gewoon wordt ingespeeld op de hype die gaande was rond de band. In het bijzonder van de zanger wiens naam me even ontschoten is. En wil je dan je eigen ruiten niet ingooien dan moet je vooral niet moeilijk gaan doen. Zo zie ik het.

Ik kan je eigenlijk wel volgen hoor, de hype moest nog even uitgemolken worden. Die 'vernieuwing' liep één of twee jaar later compleet spaak. De zouteloze jaren '90 dienden zich aan, met safe op herhaling gaan, al dan niet 'unplugged'. Toch wel een typisch 1986-tijdsdocument, deze plaat.

Dat dan weer wel. En wat is dan nog zouteloos te noemen. Een terugkeer naar het natuurlijke organische proces is voor mij geen herhalingsoefening. Maar wel een manier om je (nieuwe) werk weer inhoud, zeggingskracht en geloofwaardigheid mee te geven. Whatever. Je hebt muziek en muzak. En zo zal het altijd wel blijven ook.

Lekker popalbum die ik vorige week voor slechts 1 euro uit een tweedehands bak viste.

Deze plaat heeft mij eigenlijk positief verast, ik vind de negatieve commentaren dan ook niet terecht. Er zijn gewoon teveel die dit gaan vergelijken met selling england en met lamb lies down, maar dat was gewoon een totaal ander tijdperk. Vind het een heerlijk jaren 80 album die wat kwaliteit betreft zeker zich kan meten met de betere popalbums uit de jaren 80, allemaal lekker weg te luisteren en aanstekende nummers. Deze komt nog regelmatig in de speler bij mij dat weet ik zeker.

Helemaal mee eens, Ricardo, fijn album om zo nu en dan eens uit de kast te pakken, wat die verzuurde prog-rockers er ook van vinden .

@ Smon Smith: verzuurde progrockers?? Man dit album is meer pop wat Genesis heeft gedaan was top sympho (zoals dat destijds heette)

Ik trek em ook regelmatig uit de kast hoor. Als onderzetter.

Ik ook en neem hem dan mee naar het strand, heerlijk frisbee plaatje is dit hoor

Throwing It All Away?

...en dan met een welgemikte boog In Too Deep.

Ik heb hem al een tijdje in het zuur staan..

Niet nodig. Je krijgt er zo al het zuur van.

En dan ben je een verzuurde progrocker. Het kan verkeren, zei Bredero.

Wellicht ga ik hem tonight tonight tonight wel ritueel verbranden

Ach ja, waarom ook niet. Brazilië was ook al om te huilen...........

Voor de 2* of lager stemmers is dit toch wel een verdomd belangrijk album volgens mij, want die posten verreweg het meeste hier.

Wellicht leuk om tot vervelens toe te laten blijken dat jullie deze niets vinden.

Tip: verplicht een 4* stemmen.

Wij zien het meer als onze roeping om de ware muziekliefhebber tegen de verderfelijke invloeden van de commercie te beschermen. Het is hol, leeg, bloedeloos en puur gericht op buitenproportionele zelfverrijking door de uitvoerende artiest zelf. Met als resultaat een baggerprodukt vol goedkope cliché's, gewoon om je zuur - daar is ie weer - verdiende geld uit je zak te kloppen.

Tip: verplicht een 2* stemmen.

Dan luister je er toch niet naar en speel je hem niet meer af als je het niets vind!

Ik zou zeggen speel lekker de platen af die je wel leuk vind want daar heb je veel meer aan.

Ik snap trouwens niet dat je deze in je bezit houd als je het toch niets vind, zit je veel te hoog deze omdat je gewoon (te) veel bij deze post.

Waarschijnlijk ooit wel goed gevonden of gekocht met een bijzondere gebeurtenis waardoor je hem toch in je bezit houd.

Wees eens eerlijk

De eerste 3 nummers en domino vind ik gewoon lekkere nummers waar niets mis mee is, maar ik luister deze dan ook als een jaren 80 popalbum, en niet als een sympho topper uit de tijd van weleer. Andere tijd en eigenlijk compleet andere band en muziek.

Het blijft nou eenmaal een curiosum in het Genesis oeuvre. Zo lelijk dat ie daardoor bijna mooi wordt. En ik kom altijd een onderzetter te kort als ik visite krijg. Dus wegdoen is ook weer zonde.

Wat er aan de nummers mis is? Nou alles eigenlijk. Dit hadden we allemaal 2 albums eerder al gehoord, inclusief alle soloalbums van de heren. Een opgewarmde kouwe prak spruitjes is het. En geheel gemodelleerd naar de smaak van Uncle Sam. Dat hoeft niet altijd slecht uit te pakken maar hier ligt het er wel erg dik bovenop.

Ik heb hem toentertijd gekocht. Gebeurde niet vaak, een nieuw album van een groeiend populaire band die uit een ander muziektijdperk kwam. Er kwam een toer bij die natuurlijk ook wat spanning opriep. Wat is er van deze band geworden ? Wat spelen ze nog ? En wat niet ?

Op zich vond ik de cd niet echt slecht. Het was beter dan wat vele andere bands in dat tijdperk brachten. Dat het commercieel was geworden behoorde ook eigenlijk wel bij de destijds rondreizende stadionknallers. En het was zeker leuk om gewoon helemaal als eerste de Kuip in te rennen, naar voren te gaan en wachten, wachten, wachten..

Maar allemaal jaren 80. Het album, het optreden en de beleving. Maar ik draai het misschien eens in de zoveel jaar. Puur als herinnering en om nog eens te proeven van die tijd.

Ik geef het geen cijfer, heb ik bij meerdere albums van Genesis.

Maar, zoals ik al eerder heb beschreven: Zie het als een huwelijk. Ook met je eega heb je hele goede dagen en ook zeker mindere dagen. Het is maar wat jij goed of minder vindt..

En soms kan ik ook heerlijk genieten van bepaalde mensen hier die het hier met een zeer dikke knipoog wat verzuurd brengen.. Neem ze niet te serieus..

Hij word hier op mu.me toch door 307 mensen gemiddeld met 3.24* beoordeeld dus zo slecht zal het dan niet zijn.

Denk dat dit van de collins als zanger wel hun meest bekende album is, maar als je er 1 van in je bezit hebt heb je ook genoeg. Dit soort popmuziek hoef ik ook niet heel veel in huis te hebben. Kwam hem voor slechts 1 euro tegen anders had ik hem niet eens gekocht. Had alleen selling england, lamb lies down en seconds out in bezit, deze is compleet anders dat zeker, maar ben er toch blij mee, omdat ik hem lekkerder vind klinken dan ik in eerste instantie gedacht had.

En de bekende users bluebird en running on empty ken ik maar al te goed, ze brengen altijd mooie bijdragen en gezelligheid mee, en je kunt nou eenmaal ook niet alles goed vinden. Ze onderbouwen en vertellen tenminste ook wat ze er minder aan vinden en dat is top

Er wordt nog voldoende 'progressief' gemusiceerd om dit een simpel popalbum te noemen natuurlijk. En dat wordt dan ook zeer bekwaam en vakkundig gedaan. Wat alleen de meest storende factor is dat hier sprake is van een ideeënarmoede die zijn weerga niet kent in de Genesis geschiedenis. Vrijwel alle lyrics zijn ver onder de maat en de arrangementen dertien uit een dozijn. Het was de truuk om een nog breder publiek te bereiken en dus ook de categorie die helemaal niks met prog heeft. Dat is ze dan ook prima gelukt en heeft daarmee deze plaat tegelijk van elke magie ontdaan die zelfs op de 2 voorgaande albums nog in enige mate aanwezig was.

Zo, en nu ben ik het weer ff zat, ik zet mn Aldi biertje op de cd, daar klinkt ie me nog het allerbeste bij.

Ik heb nog wat Bucklertjes uit '88 over (ze zijn wel wat zuur en overtijd) die ik speciaal bewaard heb voor dit soort momenten. Maar Aldi begrijp ik ook..

Wat drink jij bij The Lamb dan ? Zullen we daar verder gaan ?