Genesis - Invisible Touch (1986)

Nogmaals: Invisible touch. Succesvol popalbum waarop van de roots van de band hoegenaamd niks meer terug te vinden is. Alleen The Brazilian komt in de buurt.

Maar Casartelli: er staan toch twee epics op??

Oh ja, Tonight tonight tonight en Domino. Wel die eerste is duidelijk een opgerekt vierminutennummer. Niettemin hebben ze dat op zich wel knap gedaan. Als het dan al geen symfo is, is het toch onderhoudende popmuziek. Ik heb hem niet voor niets als een van mijn twee favoriete nummers aangevinkt.
Domino echter overtuigt een stuk minder. De eerste helft vormt een best aardig nummer, maar de aaneensmeding met de tweede helft verdient allerminst de schoonheidsprijs. Het dwingerige van de drumcomputer helpt al niet echt mee, maar de kunstmatigheid waarmee deze twee losse ideeën aan elkaar hangen, teneinde toch nog met één nummer boven de tien minuten op de proppen te komen is de ware doodsteek.

Deze cd is voor een euro of 8 wel te krijgen en dat is meer dan genoeg. Als je deze cd vandaag de dag draait wordt naar mijn smaak pijnlijk duidelijk dat het gebodene op deze schijf nu niet direct eeuwigheidswaarde heeft. Nu waren de radiohitjes direct al niet favoriet maar ik heb deze cd een hele tijd toch wel aardig gevonden met name dan door Tonight Tonight Tonight en Domino. Maar zelfs die nummers kunnen me, met hun obligate toetsenpartijen, echt niet meer boeien. Genesis heeft met deze plaat zo'n jaren 80 statement gemaakt dat vandaag de dag draaien van Invisible Touch mij doet denken aan de Fiat Ritmo die ik in die tijd in bezit had. Toen was ik daar heel blij, nu moet ik er niet meer aan denken dat dat mijn auto zou zijn. De analogie is wat mij betreft treffend.

Live bleken The Brazilian en Domino toch wel goede nummers te zijn, maar goed, daar heb je bij de beoordeling van dit album dan weer niet zo veel aan.

Hier worden de paar nummers die nog wel aardig in elkaar zitten vakkundig om zeep geholpen door de jaren '80-productie, terwijl diezelfde productie aan andere nummers niet eens meer echt iets kon verpesten. Slechter dan Abacab, en dat is nog best een prestatie. Gelukkig herpakten de heren zich op het volgende album weer enigszins.

Voor de radio-vriendelijk-types onder ons is dit een fijne cd.
Zo veel hits...

Voor de wat gevorderden muziekliefhebbers onder ons staan hier echter maar drie fijne liedjes op.

Tonight (x3), Domino en The Brazilian.

Althans, da's mijn mening.

O.k. dit is niet de grote Genesis, maar wel een goed album met catchy songs. En zeker niet het artistieke dieptepunt, dat is Abacab.

Ik was er trouwens ook bij in de Kuip en vond het een goed concert eigenlijk.
Veel rookeffecten, de recensie in de Volkskrant had het over een 'hamburgertent'. Collins brak abrupt af inderdaad, maar van mijn afstand was niet te zien waarom. Hij zei zoiets als : "Bedankt iedereen, maar jullie bederven het voor de rest, a**holes"

Wat mij betreft zijn beide platen even ruk.

Ja, dit is inderdaad een album waar de pop-invloeden weer een stukje zijn toegenomen, maar Tonight, Tonight, Tonight en het weergaloze Domino zijn wat mij onmogelijk te classificeren als simpele popmuziek. Wat een heerlijk duistere en bijna agressieve track is TTT en Domino heeft een fantastische tekst en eveneens fantastische instrumentatie. De versnelling tegen het einde in combinatie met Collins' vocalen en de volgende tekst:

The liquid surrounds me
I fight to rise from this river of hell
I stare round about me
Children are swimming and playing with boats
Their features are changing
Their bodies dissolve and I am alone.

Kippenvel. Als dit popmuziek is, dan hoef ik het gros van de progmuziek of heavy metal al niet meer te horen. Waar echter geen twijfel over is (tenzij je Patrick Batman uit American Psycho moet geloven) is dat Into The Deep het zoetste van het zoetste is en dat ik met deze track oprecht wel moeite heb. Hiervan zal ik absoluut toegeven dat het eerder op een Collins-soloalbum past, dan op een Genesis-album. Grappig, want de andere singles Invisible Touch en Land Of Confusion vind ik beide gewoon heerlijke tracks. Invisible Touch is een heerlijk positief en energieke track, terwijl Land Of Confusion door de sterke tekst (en hilarische videoclip), stevige gitaarpartijen en Collins' zang er bij mij altijd als koek ingaat.

Anything She Does en Throwing It All Away vallen onder de wat meer standaard songs die me alsnog prima bevallen. Niet heel bijzonder, maar er zijn ergere manieren om een album te vullen. Het afsluitende The Brazilian vind ik daarnaast ook een mooie instrumental waarbij vooral Banks' effecten een perfecte sfeer creëeren.

Invisible Touch en Genesis wedijveren bij mij een beetje om eenzelfde plaats. Soms luister ik de een liever dan de ander, dan is het weer andersom. Wel denk ik dat als de band de beste albums van deze nummers op een album zou zetten en de rest niet had uitgebracht (of als Collins-singles) we een enkel fantastisch album hadden gehad. Desalniettemin kan ik ook Invisible Touch nog steeds prima behappen en vind ik de elektronische drums van Collins eigenlijk een pluspunt als onderdeel van de wat meer klinische sound.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Genesis
9. Invisible Touch
10. Trespass
11. Duke
12. Abacab
13. From Genesis To Revelation

Dit staat inmiddels zo ver verwijderd van de klassieke Genesis dat het simpelweg niet meer te vergelijken valt. Dit album is ongelooflijk poppy dat het eigenlijk sowieso al buiten mijn smaakspectrum valt. Dan kan Collins nog zo goed zingen (en dat doet hij echt wel), maar er is voor mij niks om vrolijk van te worden. Dan luister ik nog liever naar een oude soloplaat van Collins.

Land Of Confusion ken ik wel in elk geval. Dat is genoeg op de radio gepasseerd. Ik heb het altijd wel acceptabel gevonden. De rest van het album balanceert net onder die grens. Er is voor een rocker niets spannends te vinden hier, maar gelukkig voor Genesis herinner ik me wel dat eighties pop echt nog veel slechter kan. Dat neem niet weg dat het allemaal netjes en glad klinkt. Next!


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
12. Invisible Touch
13. Abacab

De Engelse band Genesis heeft verschillende periodes gekend, waarin verschillende bezettingen de dienst uitmaakten. Het begon met de "prehistorische" Genesis tot de tweede helft van 1970, de "klassieke" Genesis met Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford, Phil Collins en Steve Hackett, de overgang periode van 1975 tot 1977 en de commerciële bezetting vanaf 1978. Op dat moment waren Gabriel en Hackett vertrokken en "toen waren er nog maar drie". In 1978 scoorden ze ook hun eerste Top 40 hit met "FOLLOW YOU FOLLOW ME" en nam Phil Collins een steeds grotere rol aan, zeker als zanger en drummer, maar later ook als componist.

De commerciëlere bezetting wist zeker in de jaren tachtig en begin negentig hits te scoren. Na het vertrek van Collins probeerde Genesis het met Ray Wilson als zijn vervanger. Persoonlijk vind ik het album met Wilson, "CALLING ALL STATIONS", een erg fraaie plaat, maar op voorhand kon je al wel voorspellen dat het succes minder zou worden. Dat had, volgens mij, niets met de vocale capaciteiten van Wilson te maken, maar meer met de rol van Collins als entertainer en boegbeeld van de band. Sinds het eerste solo album van Collins, ontwikkelde hij zich als frontman, scoorde hij grote hits en nam hij Genesis in die succesvolle slipstream mee.

"GENESIS" uit 1983 was een commercieel succes, mede dankzij de hit "MAMA". In 1984 en 1985 was Phil Collins niet weg te slaan uit de hitparades, als solo artiest of als sessiemuzikant bij anderen. Zijn populariteit heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het enorme succes van het vijftiende album van de in 1967 opgerichte band. Op 6 juni 1986 verscheen "INVISIBLE TOUCH", waarvan vijf singles in de top 5 van de Amerikaanse Billboard Hot 100 kwamen, het titelnummer zelfs op de bovenste plek. Dat titelnummer, "INVISIBLE TOUCH" dus, opent het ruim 45 minuten durende album. Het bloedcommerciële nummer is de eerste van acht tracks, en is tevens de kortste. Een pakkend, dansbaar ritme en aanstekelijke melodie maken van dit nummer een echt radiovriendelijke song. "TONIGHT TONIGHT TONIGHT" is het één na langste nummer van het album en kwam in een radio-edit op single. Het wat dreigende nummer is pakkend, het drumwerk hypnotiserend, het instrumentale tussenstuk zit vol met jaren tachtig geluiden, waarna de toetsen het overnemen. De drums zijn elektronisch, maar ook de “normale” trommels zijn te horen. “LAND OF CONFUSION” werd een hit in Nederland, mede door de Spitting Image videoclip. Pakkend nummer met een tussenstuk waarbij de band het tempo verandert en juist die variatie maakt het tot een geweldig nummer. “IN TOO DEEP” is een typische Phil Collins ballad. Mooie melodielijn, goed drumwerk, subtiel gitaarwerk en korte solo’s.

“ANYTHING SHE DOES” is een a-typisch Genesis nummer, waar ze in de jaren tachtig vaker mee kwamen. Uptempo, pakkend ritme en Collins die heerlijk voluit zingt. Het persoonlijke hoogtepunt is het ruim tien minuten durende “DOMINO”, dat opgedeeld is in “PART 1 – IN THE GLOW OF THE NIGHT” en “PART 2 – THE LAST DOMINO”. Het eerste deel van ruim vier minuten is een midtempo ballad, met fantastisch toetsenspel van Tony Banks en leidende drums van Phil Collins. Tegen het einde van het nummer gaat het tempo omlaag, is het alleen zang en toetsen, waarna elektronische drums het tempo omhoog stuwen. Ongelofelijk pakkend, met op zijn tijd een tempowisseling met passend toetsenspel van Banks. Mike Rutherford laat in dit nummer horen dat hij tot één van de beste ritme gitaristen uit de progressieve rock scene behoort. Schitterende riffs geven het nummer extra kracht, waardoor het voor mij het hoogtepunt is. “THROWING IT ALL AWAY” is weer zo’n Collins ballad, in Nederland slechts een tipsingle, maar in Amerika nummer vier in de Billboard lijst. Mooi nummer, pakkend, tempo gaat halverwege omhoog en het trio laat hierin horen ook goede kortere liedjes te kunnen schrijven. Het instrumentale “THE BRAZILIAN” is wat mij betreft hoogtepunt nummer twee. In dit slokakkoord laten Collins, Banks en Rutherford op hun instrumenten horen dat ze die tot in de perfectie beheersing. Heerlijke melodielijn, mooie gitaarwerk en Collins zorgt met de elektronische drums voor een jaren tachtig gevoel. Niet dat het nummer daardoor gedateerd aanvoelt, het heeft voor mij de tand des tijds makkelijk doorstaan.

“INVISIBLE TOUCH” bracht Genesis naar de absolute top in de muziekwereld van de tweede helft van de jaren tachtig. Stadionconcerten volgden elkaar in rap tempo op en de Rotterdamse Kuip stond in 1987 ook op het tourschema. Een prachtig concert, met een goede setlist waarop oud, maar zeker nieuw werk stond. Genesis trok de status met “WE CAN’T DANCE” uit 1991 moeiteloos door en ook toen was een stadiontournee noodzakelijk om alle fans te kunnen voorzien van een avondje klasse muziek. “INVISIBLE TOUCH” was en is een onmiskenbare schakel in het oeuvre van de Engelsen, met een aantal geweldige songs!

Nee, dit is naar mijn mening echt geen Genesis-waardig album. Ik kan zelf jaren '80-popmuziek echt prima hebben meestal, maar op dit album wordt de invloed van Collins' vocalen mij echt te groot. Dit is eigenlijk een Collins-soloalbum.

Erger is dat dit album ook op artistiek gebied erg tegenvalt en saai is. Ik mis de spanning en dynamiek in de muziek, juist de reden waarom de band in de jaren '70 grote erkenning kreeg voor haar tijdloze composities. 'Slechts' het weergaloze Domino bevat nog sporen van de 'oude' Genesis. Ik kende het aardige titelnummer en Land Of Confusion natuurlijk al van de radio, maar ik hoopte ook spannende composities op dit album tegen te komen. De meeste nummers zijn echter niet meer vooruit te branden en simpelweg te catchy voor mij. Ook de afsluiter doet me weinig.

Conclusie is dat de band na een alleraardigst begin in de jaren '80 - zeker Duke, maar ook Genesis en Abacab - ver teruggevallen is.

2,5*