Genesis - Invisible Touch (1986)

Even off topic: heerlijke reactie want zo denk ik er ook over

Match of the Day.

Dat valt best mee. Dit album is dan wel niet zo goed meer als 'Selling England by the pound' en 'The Lamb lies down on Broadway', maar als ik dit album 'Invisible touch' op zet en beluister, hoor ik dat Tony Banks, Phil Collins en Mike Rutherford met hun drieën nog steeds goede nummers kunnen maken. O.k., 'In too deep' is wat zwakker, maar 6 van de 8 nummers zijn gewoon goed. 'Tonight, tonight, tonight' vind ik zelf de beste. Ook 'Invisible touch', 'Land of confusion' en het instrumentale 'The Brazilian' mogen er zijn, wat mij betreft (misschien krijgt dit album ooit wel vier sterren van mij).

Inderdaad de beste vergelijking. Alleen hadden die het wat sneller begrepen.

Sorry maar deze prut mag je in de verste verte niet (meer) vergelijken met die top producten!!

Klopt. Maar bekijk dit album eens zonder Genesisbril en vergelijk het met commerciële pop van andere bands, dan is hier weinig mis mee. Helemaal eens met adri1982 dat 6 van de 8 nummers goed zijn.

Dat moet ik inderdaad ook toegeven. In de jaren 80 was het voor mij nog de zout in de pap en dat wil wat zeggen als je het nivo van deze plaat bekijkt. Waarmee die 2 sterren dik zijn betaald voor wat betreft het ooit behaalde creatieve nivo van de band zelf. Reeds.

Het is maar net wat je verwachtingspatroon is van een band als Genesis. Voor velen die de jaren 70 bewust hebben meegemaakt, stond de band garant voor avontuurlijke progessieve muziek.
Volkomen uniek eigenlijk.
Een popgericht vervolg is op zich niet erg, en ik kan mij voorstellen dat de band een nieuwe generatie aantrok.
Maar ikzelf blijf dit een wat armoedige plaat vinden. Ook best gedateerd in een hoop gevallen.
Commercieel geslaagd, maar artistiek..... nee niet echt.
Songs 1, 4, 5 en 7 als dieptepunten.
Land of Confusion deugt heel aardig ( ook wel dankzij de onbetaalbare Spitting Image clip)
Tonight, Tonight, Tonight heeft wel iets mysterieus en kan mij wel bekoren. ( al is de sound wel heel erg van die tijd)
Domino is goed bedacht, maar die drums klinken teribble.
The Brazilian is niet verkeerd overigens.

Ik vraag mij alleen af wat er met Genesis uit deze periode was gebeurt als ome Phil niet zo succesvol was geweest in zijn uppie.
Hoeveel ik wel niet gehoord heb toendertijd van kennissen en vrienden die zeiden, Hé tof Phil Colins.
Terwijl het om Genesis ging. Het ging echt hand in hand.

Potverdomme..... wat ingewikkelt allemaal.

Ik begrijp er geen reet van!

Wat een rommelig gedoe !

Wat een kabaal! Wat een kouwe drukte! Zijn die vlerken besteld??

Wat heb ik toch een afgrijsselijk leven/

Genesis 1986......... Kàn het nog?

Grote genade, wat was dat een kabaal. Wordt het toch nog gezellig.

Voor dat doel heb ik net jaargenoot Pet Shop Boys - Please opgezet. Ik laat het resultaat van de vergelijking nog weten.

Sorry, maar ik beschouw dit niet als prut. Ik heb deze rond mijn dertiende/veertiende leren kennen dankzij eeuwige hitlijsten die Veronica (Top 100 Allertijden) uitzond. Het kennis krijgen van deze muziek was voor mij een poort om ook kennis te krijgen van meerdere Genesis-albums.

Inderdaad, een van de beste commerciëlere bands van de tachtiger jaren.

Dat buiten kijf. En het maakt natuurlijk ook niks uit waar je de beste herinneringen aan bewaart. Degenen die de band al vanaf het begin volgen hebben hier gewoon moeite mee omdat hun eigen beste herinneringen vele jaren verder terug zijn ontstaan. Want het is nou eenmaal een feit dat er nogal een omstreden stijlbreuk heeft plaatsgevonden sinds het begin van de jaren 80. That's All. Verder is het gebruikelijk dat we er gewoon de draak mee steken als we een melige bui hebben. Dus gewoon niks van aantrekken.

Halve ster erbij (4 dus). Ik heb het album afgelopen avond nog een keer beluisterd, en eerlijk gezegd begon ik het ('wat mindere') nummer 'In too deep' wat meer te waarderen. De tekst ervan is toch heel mooi. Toen ik vandaag met een paar vrienden en vriendinnen op stap was, zong ik toch nog even vrolijk stukken van 'Land of confusion'.

Ik voor mij persoonlijk vind er dus geen reet aan.

Top verwoord commerciële bullshit

En dit is post no. 57 van Bluebird met ongeveer dezelfde strekking. Ik bespeur een fascinatie, ja zelfs heimelijke liefde voor dit meesterwerk . Of misschien is een 4,0 bij de laatste post moeilijk te verdragen, dat kan natuurlijk ook.

Totaal geen aandacht aan schenken, mijn waarde. Slecht gedrag moet je nooit met slecht gedrag bestrijden toch?

Mijn fascinatie is nu juist wat anderen fascineert in dit tot pap gekookte commerciële gedrocht vol goedkope cliché's.

Sorry, spruitjesplaat bedoelde ik. Dat klinkt wat beschaafder.

dit album mag je natuurlijk ook niet vergelijken met epische en sprookjesachtige albums als selling england by the pound of lamb lies down.

dit is een mooi luchtig popalbum die ik op zijn tijd graag mag smaken.

misschien dat er een versie is met bonusnummers, heb je die ook al beluisterd hans?

Bonustracks, was het maar waar. Daar mag u deze box weer eens voor aanschaffen. En inderdaad betreft het nummers die de genietbaarheid van dit 'hoofdgerecht' weer ver overstijgen. Eigenaardige tendens toch.

Land of confusion vind ik echt een geweldig nummer, altijd kippevel als ik hem weer eens hoor.

Ik zie ook dat je je stem weer met een halfje hebt verlaagd.

Zeker een goed nummer. Ik weet niet of je het hele album 'Invisible touch' hebt gehoord, maar er staan meerdere goeie nummers op deze LP/cd.

Overigens herinner ik me nog de rubriek 'de kloteplaat' uit het jaren 80 radioprogramma Ronflonflon van Jacques Plafond. Daar werden de singles van deze 'kloteplaat' regelmatig aan een nadere inspectie onderworpen.

ik vind een 2 toch een hoge score voor wat in jouw oren een kloteplaat is.