Genesis - Abacab (1981)

Het booing concert in de groenoordhallen te Leiden in 1981 wat Running On Empty vermeldde was mijn allereerste concert ooit !
Het staat me nog helder voor de geest: met mijn oudere broer samen naar Genesis en getuige geweest van een zeer geirriteerde Phil Collins die het op een bepaald moment spuugzat was dat de fans steeds om het oude werk bleven roepen.
Ome Phil was niet blij!

Wat mij opvalt is dat de voorheen prachtige platenhoezen, hier echt ontzettend lelijk worden: wat is dit artwork toch waardeloos. De muziek werd dat na A Trick Of The Tail ook trouwens.

Daarna kregen we in ieder geval nog Wind & Wuthering en Seconds out. Verre van waardeloos in mijn optiek.

Waarom ik Wind & Wuthering niet noemde weet je al. Seconds Out is inderdaad geen slecht album, maar dat ik ook een live album en die tel ik nooit mee. Op live albums wordt bestaande muziek herhaald (hier goed weliswaar, maar toch). Er wordt niet iets nieuws op afgeleverd. Als ik Seconds Out luister zijn de goede nummers allemaal afkomstig van andere albums. Daarom tel ik live albums, net als verzamel albums, nooit als volwaardig.

Interessant: Genesis at In The Studio - inthestudio.net

Ware dit een solo album van Collins, dan zou het in die zin nog niet eens zo slecht gedaan zijn. Maar van een band als Genesis en diens opgebouwde reputatie, is dit toch maar een schim van wat eens was. Nummers als Abacab, Keep it Dark en Man on the Corner mogen er zijn, maar kunnen de matigheid van het album niet verbergen. Het zou i.i.g. meer eenzelfde richting uitgaan, eentje die Collins beter zou bevallen, Rutherford & Banks stonden erbij en keken ernaar.

Nou die discussie gaan we maar niet weer aan...

Overigens Keep it Dark mag er zijn?? Het moet niet gekker worden

In 1981 klonk Dodo/Lurker live in de Groenoordhallen best aardig. Tijdens de Invisible Touch tour heeft men van Abacab wel een aardig live moment gemaakt al zakt Mike Rutherford tijdens de gitaarsolo behoorlijk door het ijs op sommige momenten. Wat een gestuntel.

Ach ja er staan nog wel een paar aardige niemandalletjes op deze plaat. Eigenlijk baalde ik echter bij het aanschaffen van de blauwe box er enorm van dat deze plaat er ook bij zat. Een paar aardige nummers en verder zeer middelmatig tot volkomen ruk.

Tja, het was ff wennen aan deze plaat die toch met zn tijd mee probeerde te gaan tussen het toenmalige punk en new wave geweld. Desondanks klinkt ie me toch nog steeds wat meer 'basic', oorspronkelijker en origineler in de oren dan de 3 puur commerciële opvolgers die wellicht betere composities bevatten maar stukken minder spontaan overkomen. Ik heb nog steeds leuke herinneringen aan dit album dat er toen bij mij toch wel letterlijk heeft ingehakt.

Net zoals Duke, zeer slecht Genesis materiaal.

Duke had nog wel wat, dit was toch eigenlijk het eerste echt slechte album van Genesis. Maar Me and Sarah Jane is wel een bijzonder aardig nummer.

Nee, ome Phil was absoluut niet blij. Het was hun eerste concert ooit waar ze werden uitgefloten. En Phil besloot nooit meer in Leiden te komen. Helaas dacht zijn dochter daar anders over en die besloot enkele jaren geleden in Leiden te gaan trouwen en toen moest hij wel

In tegenstelling tot Duke, zeer slecht Genesis materiaal

Flauwekul. Abacab verdient zeker niet de hoofdprijs maar een paar nummers houden de plaat nog net overeind. Genoeg voor een krappe voldoende.

Drie sterren vind ik het ook nog wel waard. Voor Dodo/Lurker en Like it or not. Misschien Me and Sarah Jane.

Maar Keep it dark, Whodunnit? en No reply at all

Nee deze plaat blijft echt niet overeind als Genesis plaat. Hou op zeg.

Dat was 'lijden' voor Phil!

Dan is het toch beslist een van de betere Ome Phil platen waar tenminste nog een randje spanning en dynamiek in zit. Ik heb gezegd.

Nou deze plaat is bij lange na niet beter dan de eerste 4 soloplaten van Ome Phil en ook het Genesis werk ná deze is belist beter te noemen. Ja, ook commerciëler, maar dat hoeft niks af te doen aan de kwaliteit, al is commercieel een vies woordt hier op MuMe. Abacab is gewoon de slechtste Genesis plaat. Punt.

Wat hierna kwam was zeker niet beter maar des te gelikter met Invisible Touch als absolute dieptepunt. Abacab heeft nog iets oorspronkelijks en aparts waarmee die zich duidelijk onderscheidt van de expliciet op het massapubliek gerichte ''kwaliteit'' waar we laten mee werden geconfronteerd. Enige nuance is hier wel op zijn plaats. Punt.

Geen vergelijk met de jaren 70 uiteraard maar het begin van een nieuw tijdperk. Toch klinkt Abacab nog 'smerig' genoeg om zijn charme te behouden.

Inderdaad zit er niet zoveel verschil in kwaliteit tussen 'Abacab' en 'Genesis', maar op de tweede staan voor mij niet iets meer uitschieters zoals Mama en Home by the Sea. Maar dat is peanuts. De 2 albums daarna zijn in mijn optiek net weer een trapje beter.

Ah nou ja, kwestie van smaak en beleving. Maakt verder ook niks uit.

Eigenlijk is er maar heel weinig van Duke dat nog wordt overgenomen op Abacab.
Zelfs een (nog niet eens onaardige) ballad als Man on the corner heeft een drumcomputertje gekregen.

Maar Genesis heeft met Abacab echt redelijk radicaal afgerekend met het het verleden, terwijl Duke daar bij menige vlaag muziek nog aan deed herinneren.

Genesis (1983) en Invisible touch (1986) zijn vervolgen op Abacab waarbij de blazers (Goddank) zijn verdwenen maar niet de drumcomputer en de typisch eighties productie. Invisible touch sluit dan nog redelijk aan bij het Collins album No Jacket required van een jaar eerder, waar o.a. de draak One more night als dissonant op staat.

Pas met We can't dance (1992) slaat Genesis dan weer eens een andere weg in, toch één die weer wat meer oog had voor het verleden, met lange stukken als Driving the last spike.

Me And Sarah Jane en Dodo/Lurker had voor mij zo op Duke kunnen staan eigenlijk. Abacab zelf is een duidelijke ripoff van Turn It On Again. Maar het hele album ademt veel meer ''revolutie'' uit dan voorgaande en de daarna verschijnende platen van het trio. Abacab blijft een buitenbeentje in dat opzicht. En voor zoiets geldt dan ook: Like It Or Not. Well, i do.

Wiki quote:

Rolling Stone praised the album for shedding the "ivory-tower artistry" of their previous albums, turning to sparse arrangements and "highly rhythmic interplay" and drawing inspiration from popular contemporaries such as XTC and The Police. Allmusic's retrospective review echoed this sentiment with greater emphasis, declaring "Duke showcased a new Genesis... but Abacab was where this new incarnation of the band came into its own." They also argued that although the album is far richer in pop hooks and accessibility than the band's previous works, at it its heart Abacab "is truly modern art rock."

Ja, wat is de definitie van "truly modern art" en moet je blij zijn met die kwalificatie?

Genesis zou zich in die tijd muzikaal in principe ook hebben kunnen ontwikkelen in de richting van bijvoorbeeld (de toen nog volstrekt onbekende) Marillion. Een teruggekeerde Peter Gabriel in de rol van Fish.

Een geëvolueerde vorm van symfonische rock t.o.v. de oude Genesis die mij beter zou zijn bevallen dan de ingeslagen weg met Abacab.

En ook dan zouden wat mij betreft woorden als "revolutie" en "echte moderne kunst in rock" van toepassing kunnen zijn geweest, zonder dat Genesis zichzelf geweld aan zou hebben gedaan (integendeel).
Maar de andere muzikale (pop-)kant op, te beginnen met Abacab, had blijkbaar de voorkeur van de band.

Hmmm.... het zou een beetje de omgekeerde wereld zijn geweest als Genesis zich had ''ontwikkeld'' naar een band die hunzelf juist weer als voorbeeld had genomen. In ieder geval was de tijdsgeest van dien aard dat de oude symfoprog aan een duidelijke opfrissing toe was voorzover het überhaupt nog verkocht werd. In die zin vind ik Abacab wel weer een gedurfd album wat nog een bepaalde mate van originaliteit bevat. En ook niet alles hierop is weer even ''radiovriendelijk, laten we wel wezen. In ieder geval bleek Genesis daarna een kip met gouden eieren gevonden te hebben die maar liever niet te snel geslacht moest worden.

Ik heb overigens nog wel eens een alternatieve Abacab gebrand, door wat stekeligheden weg te halen en (wat onbkekendere maar betere) nummers rond die tijd toe te voegen. Dan krijg je bijvoorbeeld:

Abacab
You might recall
Me and Sarah Jane
Naminanu
Dodo/Lurker
Submarine
Man on the corner
Like it or not
Another record

Praat je eigenlijk toch over een ander album. Submarine een geweldig melancholiek instrumentaal nummer (b-kant ooit van Man on the corner), Naminanu (ook oorspronkelijk alleen b-kant) heeft weer wat betere symfo invloeden. You might recall is een prima studio nummer van Three sides live.

Prima compilatie toch? Naminanu en Submarine waren trouwens oorspronkelijk bedoeld als onderdeel van Dodo/Lurker als zijnde een soort Duke suite. Onbegrijpelijk dat dit niet op het album terecht is gekomen want het hoort er wel degelijk bij maar blijkbaar werd het dan weer te ''pretentieus'' voor de jaren 80......

Met deze tracklist kan ik er wel een 3,0 voor geven

Als dat misbaksel Another Record dan nog vervangen werd door Keep It Dark van mij 3,5 zelfs.

Snap echt niet wat sommigen tegen dat nummer hebben. Dark, catchy, vol power maar whatever.....