Genesis - Abacab (1981)

Wat dacht je van een belachelijke (slechte) tekst, die irriteert.

Die tekst beschrijft volgens mijn interpretatie de ervaringen van een man die slachtoffer is geweest van een beroving en zo blij als een kind is dat ie het overleefd heeft........ Als we het over ''irritante'' teksten gaan hebben zijn er plenty voorbeelden te vinden in het Genesis repertoire. Voor mij nog geen reden om de compositie daarmee aan de kant te schuiven. Blijf het een vette rocker vinden met een gruizige riff, onaardse keyboards, heerlijke potten en pannenpercussie en rake klappen.

Volgens wiki moeten we het zo zien:

A light rock song, it describes a man who is abducted by aliens and taken to a bright, happy world. Once he returns, however, he feels compelled to lie about the incident (i.e., to "keep it dark") and instead claim that he was kidnapped by thieves who wanted to take his money. The lyrics focus on the irony that a morbid lie would be more believable than a happy truth.

Zo slecht is die tekst bij nader inzien dus nog niet. De mooiste dingen zitten nog altijd tussen je eigen oren.

@Bluebird: sorry was compleet in de war met Who Dunnit?
Keep it Dark is inderdaad een prima nummer. Excuses.
Wel bedankt voor de toelichting op het nummer

Whodunnit is dermate irritant dat het met recht het enige 'punknummer' van de heren is gebleven.

En al is het quasi ongenietbaar, toch is er weer over nagedacht en zit het complex in elkaar. Vrij uniek en mooi van lelijkheid.

Abacab is een wereldnummer wat mij betreft, maar verder klinkt de band uitgeblust. Bij Keep It Dark hink ik op twee gedachten. In principe een goed nummer, maar er had meer ingezeten als de ietwat irritante herhaling achterwege was gelaten. Verder zijn Dodo/Lurker en Man On The Corner aardige tracks, maar de alsmaar oprukkende invloed van mr. Collins en mr. Rutherford haalt het symfonische gehalte behoorlijk naar beneden. Jammer dat mr. Banks erin meeging. Het werd nog erger met Invisible Touch (al redde Banks de boel met The Brazilian). Vond ik vroeger geen slechte plaat, maar toen ik het oude werk ontdekte werd de context anders. Vergelijk Hackett bijvoorbeeld eens met Rutherford. Laat laatstgenoemde maar gewoon popdeuntjes maken, wat hij niet overdienstelijk doet met Mike & The Mechanics. En laten we maar zwijgen over Motown Phil. Blazers in Genesis, brrr...

Wat staan er toch een draken op deze CD: No reply at all, Keep it Dark, Who Dunnit?,

Sterker nog, de gehele plaat is gewoon een draak.

Als draak vind ik Who Dunnit? toch wel de kroon spannen. Op zich zet ik deze nog weleens op, maar voor mij absoluut hun minste album!

Wat een geluk dat ik 'maar' 2 favoriete tracks aan mag wijzen. ...

En ik maar denken dat ...And Then There Were Three erg was.

Hier wel 2 ja maar de reden waarom jij deze hebt beluisterd is toch voor 3 favorieten

nee hoor, dat is een topplaat!

tijd voor een positief (tegen)geluid: een prima gevarieerd schijfje deze van Genesis. Alleen al vanwege Abacab, Me and Sarah Jane, Dodo, Like it or not en Another Record de moeite van aanschaf waard. En dan vergeet ik ...No reply at all! Sterke melodie, fijne blazersectie, plezierige tekst: een lekker fris nummer (maar ja, dat is natuurlijk not done op een Genesis plaat...).

Dat is echt een prima plaat in tegenstelling tot deze vreselijke schijf.

Dat is echt een prima plaat in tegenstelling tot deze vreselijke schijf. [/quote]

Dat is echt een prima plaat in tegenstelling tot deze vreselijke schijf.

Maar ook niet al te best. Het is jammer dat Genesis dit soort platen heeft gemaakt. Ontkracht toch een beetje de mythe. Maar aan de andere kant: iedere grote acts die in verschillende decennia platen heeft opgenomen heeft wel zo'n smet op het blazoen.

Natuurlijk is dat not done. Van symfonische rock naar een blazersensemble. Hoeveel mensen stappen met plezier over van een BMW naar een KIA?



Geweldig album nog, één van de laatste.

Voor mij toen ook een tegenvallend album, na een reeks van topplaten. Waarna men ijzersterk terugkwam met Duke, om vervolgens helemaal af te glijden naar dit product...

Blijft voor Genesisbegrippen toch een gedurfde plaat. Toen het aansloeg ging men een nog poppier/gepolijstere richting op wat de band uiteindelijk werelderkenning heeft bezorgd. Abacab heeft toch iets oorspronkelijks, klinkt behoorlijk recht voor zn raap en veel minder gelikt dan wat daarna nog zou komen. Op zich had het destijds iets aparts en zo moet je het ook maar nemen volgens mij. Uiteraard niet te vergelijken met de creatieve hoogtijdagen in de 70's en geen eeuwigheidswaarde, toch een intrigerend tijdsdocument waar je op zn tijd best lol aan kunt beleven.

Helemaal mee eens. De nummers die jij noemt zijn ook mijn favorieten van dit album. Met No reply at all is an sich weinig mis, ook met de blazers niet, maar het hoort gewoon niet op een Genesisplaat thuis. Collins had moeten beslissen dit op Hello, I must be going te zetten (evt. gewisseld met Thru these Walls dat weer beter op een Genesisplaat had gepast).

Naar aanleiding van het 1981-topic dit album nog eens beluisterd. Matig en vooral wisselvallig album.

Abacab is een uitstekende song - gedreven, origineel en boeiend - en dan heb je meteen het beste gehad. Ook sterk zijn het wat funky No Reply at All, zowel melodisch als ritmisch en in mindere mate Me and Sarah Jane dat wat naar reggae neigt. Dieptepunt is echter Who Dunnit?: geen melodie, belabberde tekst en compleet foute synths, onbegrijpelijk dat een band als Genesis zoiets op hun album plaatst. Sommige andere nummers zoals Man on the Corner en Another Record missen een pakkende melodie en tekst.

Overigens vind ik de Genesis-albums in de jaren '80 globaal minder dan het solowerk van Phil Collins in die periode.

Prima analyse!

Ik vnd de analyse volkomen ruk, net als de plaat overigens.

Belabberde plaat, hoewel de live uitvoering van Abacab dan toch weer leuk is!

Abacab en dodo/lurker en dan heb je het goede van deze plaat wel gehad. Hierna werd genesis een 80's popband; de symfonische inslag die de vorige platen zo sterk maakte, is hier nagenoeg verdwenen. Net als het solo-werk van Collins is er af en toe nog een leuk nummer te ontdekken, maar de echte schoonheid kwam niet meer terug.

Geheel juiste conclusie Genesis werd een top 40 band met zelfs de blazers van E W & F..

Nu is er helemaal niets mis met de blazers van Earth, Wind & Fire, integendeel.
Ze zouden alleen niet mee moeten doen op een album van Genesis......

een klein bommetje: wat een conservatief geneuzel...Heerlijk die blazers. Na al die (prachtige) platen vol serieuze bombast gooien ze hier de boel lekker los.
De band evolueert, wordt ouder, bandleden maken uitstapjes, ja dan krijg je dit; gelukkig zijn ze niet blijven hangen in het krampachtig vasthouden aan 20 minuten durende overtures (Peter Gabriel had dat gevoel al eerder en dacht wegwezen).
Maakt niet alles op Abacab de moeite waard, er staat heus wel wat ellende op, maar Genesis toont met deze plaat wel lef en zoekt naar nieuwe wegen (ook wel progressief genoemd).

Meh, ik vind het vaak wel leuk als een artiest niet te lang in een stijl blijft hangen, maar dan moet de verandering wel iets leuks opleveren. Vanaf het nog leuke Duke wordt genesis mijn inziens per album oppervlakkiger. Gabriel kan ik wel enorm goed waarderen(3 van zijn albums staan op 4.5*) en dat is ook geen symfo.

Niet zo slecht als iedereen beweert, wel het minste album van Genesis in de 'Collins-jaren'. De band probeerde het roer om te gooien (er werd beslist om nummers die teveel klonken als 'oude' Genesis te vermijden) en koos voor een iets ander geluid mede door engineer Hugh Padgham.

In mijn optiek zijn het titelnummer, Me and Sarah Jane, Dodo/Lurker en Man on the Corner gewoon goede nummers. Ook met No Reply at All en Like It Or Not is weinig mis.
Another Record is redelijk (b-kant waardig) maar met Keep It Dark en Who Dunnit? slaan ze de plank toch echt compleet mis.

Moedige poging, maar helaas halfslachtig geslaagd.

Volledig mee eens.