Genesis - Abacab (1981)

Geen idee. Ik vind het iig een gaaf nummer.

Tja, vergelijk Keep it dark eens met de nummers van Genesis albums die daar (vlak) voor zaten, Duke of And then there were three.

De conclusie doodlopende weg lijkt mij dan wel gerechtvaardigd.

Verlaagd naar 1,5 om het verschil met ATTWT te duiden. Eerste 3 nummers zijn aardig, al zijn ze niet echt Genesis-waardig, de rest is echt heel slecht, inspiratieloos en ... Waarom? Wie wilden ze hier mee blij maken?

Ik ga mee. van 2.0 naar 1.5

Abacab, Me and Sarah Jane en Man on the Corner zijn prima nummers.
No Reply at All, Dodo / Lurker en Like It Or Not zijn ook nog wel aardig.
Het heeft natuurlijk helemaal niks meer te maken met alles wat hiervoor is uitgebracht, en het is voor mij ook het meest zwakke Genesis album ooit gemaakt.
Twijfel tussen 2,5 en 3* maar hou het (vooralsnog) toch maar op het laatste.

Toch is dat geen slechte pop-single. Er zitten ongebruikelijke maatsoorten in die in de context goed werken.

Ik vind Duke en Then there Were Three ook beter dan deze, maar om nou te zeggen de slechtste.... de platen waar ze mee in de top weet ik veel kwamen, vond ik nog wat minder deze geef ik toch nog 3,0

Jawel, maar we hebben het hier over Genesis singles en dat het een pop-single is geworden is juist het probleem.

Abacab opent geen nieuwe deuren maar herbergt wel verreweg het slechtste materiaal dat Genesis tot dan toe heeft uitgebracht.

Het succes van het solo album Face value van Phil Collins leidde o.a. tot een grote inbreng van blazers op Abacab. Vreemd genoeg past deze keuze wel goed op een Collins plaat maar het is absoluut niet geschikt voor Genesis.

Ja, het commerciële succes van Genesis nam alleen maar toe met Abacab. Zoals de jaren '80 ook uiterst succesvol voor Genesis zijn verlopen. Toch kan er hoog en laag worden gesprongen, de muziek is er bepaald niet beter op geworden.

Dat is met veel groepen gebeurd. Yes was ook minder op 90125, Springsteen met Born in The USA, en noem maar op. Vaak verkopen ze hun ziel omwille van verkoop cijfers.

tja en die zijn meestal niet zo beroerd

Nee maar als je als band graag wilt dat je fans van het eerste uur weglopen....

.....dan wil je met die van het tweede toch eindelijk wel eens wat gaan verdienen.

Dat is dan wel weer positief! Als je bij de Free Record Shop's kijkt is dit zo'n beetje het enige studio-album van Genesis op voorraad. Toch raar.

Free record shop verkoopt ook bijna niets meer. Aan muziek dan.

Lijkt me dat bij deze plaat ook wel uitmaakt hoe je er kennis mee hebt gemaakt. Het lijkt mij heel anders om in retroperspectief het gehele oeuvre van Genesis te doorlopen en deze plaat als onderdeel hiervan te beluisteren dan als fan die een band bijna adoreert met een dergelijke kutplaat geconfronteerd te worden. Na Seconds Out werden we met het vertrek van Steve Hackett geconfronteerd met And Then There Were Three. Met de hit Follow You Follow Me was dat wel enigszins slikken maar toch kende de plaat toch ook zijn goede momenten en groeide ook deze plaat bij meerdere luisterbeurten. De opvolger Duke bracht vervolgens met Behind The Lines en Duke's Travels enkele nummers die de fans weer behoorlijk konden waarderen. Er werd bij de release bij de KRO zelfs een heel uur aan besteed op een zondagavond.

En toen kwam Abacab uit. Ik kan mij alleen maar herinneren dat bij de meeste fans toch een gevoel van bittere teleurstelling overheerste. Uiteraard probeerden de positivisten in enkele nummers toch positieve stukken te herkennen. Zo is er de (overigens matige) gitaarsolo in Abacab, het aardige Me And Sarah Jane en ook in Dodo / Lurker werden leuke elementen teruggevonden die met enige goede wil nog enigszins aan het oude bombastische werk deden terugdenken. Maar de meeste overige nummers werden toch echt gezien als veel te commerciele niemandalletjes. Ineens had men wel weer een hit te pakken met het nummer Abacab. Dat veel fans het niets vonden heeft Ome Phil ervaren op 3 Oktober 1981 in de Groenoordhallen in Leiden, bij band en fans bekend als 'the booing concert'.

Terugkijkend op deze plaat kan ik er nog steeds niet met veel plezier naar luisteren. Ik heb hem nog een keer moeten kopen als onderdeel van de blauwe box maar ik vraag mij of deze überhaupt wel een keer gedraaid is. De eerder genoemde nummers zijn nog wel enigszins aardig maar als geheel blijft het voor mij een dramatisch slechte plaat die een wending gaf aan de carriere van de band die veel fans niet zagen zitten. Dat een geheel nieuw publiek zou worden aangetrokken met deze en de opvolgers konden we op dat moment niet vermoeden. Op het moment van release werd Abacab door de fans niet bepaald gewaardeerd maar op een of andere manier heeft de plaat Abacab toch voor het begin van een doorbraak gezorgd die later met de hit Mama definitief werd doorgezet.

Bijzonderheidje bij deze plaat (destijds in 1981 bestond de CD nog niet) was dat de LP hoes in 4 verschillende kleurvarianten werd uitgebracht. Heel aardig en er waren completisten die ze alle 4 moesten hebben en zo dus in het bezit kwamen van 4 baggerplaten.

Het is puur het Face Value-Collins effect geweest. Vanaf dat moment kon die man niet meer stuk op een of andere manier. En dat soort nieuwe fans heeft Abacab nog redelijk over de toonbank laten rollen. De Genesisliefhebbers kochten die slechts om compleet te zijn vermoed ik zo. Objectief bekeken was er gewoon een nieuw tijdperk ingeluid waarin de moeilijke thema's allang niet meer in de mode waren. Abacab blijft toch een plaat met een jaren 80 ''underground'' sfeertje wat mij betreft. Voor de echte bagger heeft meneer Collins m.i. zelf wel gezorgd met zijn puur commerciele mainstream soloplaten.

Je verhaal klopt, alleen Face value is veel beter dan Abacab.

Phil Collins heeft begin '81 een solo-album gemaakt dat nogal anders was dan een Genesis album maar dat op zich toch geen slecht album is. Als je het maar loskoppelt van Genesis.

Het trok een groot publiek, met name ook door het succes van de single In the air tonight. Collins, maar ook Genesis, had tot dan toe nog nooit zo'n commercieel succes gehad.

Was Genesis op het spoor ATTWT en Duke blijven zitten, dan was er nog niet zoveel aan de hand geweest. Maar ze beslisten om Genesis om te vormen naar het succesvolle Collins album waarbij zij tevens hebben willen kopieëren wat heeft geleid tot het succes van Face Value.

Dat doen ze in de eerste plaats heel slecht, het is halfbakken omdat er ook weer niet helemáál afgeweken kon worden van wat er rond 1981 moest doorgaan voor symfonische rock en de band ontspoort hierdoor dan ook volledig.

Collins had als lid van een hobbyband ook gespeeld met jazzrock band Brand X. Daar bleef elk succes uit en dat is om die reden dan ook nooit geïntroduceerd binnen Genesis.

Was daarom Face value ook alleen maar voor een paar fijnproevers gebleven, dat had Genesis z'n oude koers kunnen blijven varen.....

Overigens, ook Collins is er nooit meer in geslaagd het niveau van Face value te evenaren, nog een argument dat Genesis er nooit meer aan had moeten beginnen.

De titelsong en single vind ik daarintegen uitstekend . Een strakker moderner jasje , maar met de nodige pakkende elementen .
Ook live erg lekker .

Voor het meeste van het album kun je inderdaad vraagtekens plaatsen . Een radicale ommezwaai met Phil Collins voorop in dat verhaal . De authentieke sfeer werd overboord gegooid , maar de poppysfeer zaait verwarring en de songs zijn bepaald geen hoogvliegers .
Uiteindelijk trok Genesis een Phil Collins doelgroep aan .

Toch heeft Abacab ook wel weer wat Duke elementen. De titeltrack en Keep It Dark leunen erg op Turn It On Again. Dodo/Lurker heeft wel iets van Man Of Our Times. Me And Sarah Jane vind ik enigszins met Duchess, Please Don't Ask en Cul-de-Sac te vergelijken. Like It Or Not (typisch Rutherford) kun je weer naast Alone Tonight en Misunderstanding leggen. Dat maakt het toch wel een echt Genesis album hoewel idd wat ''modieuzer'' en minder briljant dan zijn voorgangers. Wat ik hier het meest in mis is een zekere homogene sfeer waar het oudere werk toch het meest in uitblonk. Met name de laatste nummers zijn erg onder de maat.

Over sommige nummers is nog wel iets positiefs te zeggen, maar wat heeft ze toch ooit bezield om 'Who Dunnit?' op te nemen ... ?

Geef iig toe dat het een unieke compositie is waarbij je fijn uit je dak kunt gaan. Moet je wel een fles whisky op hebben.

Toch blijf ik het wat vreemd vinden dat vooral Genesis klappen lijkt te krijgen betreft een moderner geluid en een frontman's commerciële solo-carrière.

Ik haal hier Yes aan. Waarom?

Nou, om de simpele reden dat Jon Anderson zelfs met kinderkoortjes aan de slag ging om commercieel te kunnen scoren. Maar dat wordt altijd met de mantel der liefde bedekt vergeleken met Genesis.

Daar heb je wel een punt kaztor . Maar die periode van Anderson viel denk ik minder op . Ik meen dat Hold On To Love (1987?) zijn laatste hit was in die trand . Collins ging vooral door met steeds meer gezapigheid , maar wel steeds scorend .
Daarbij had Anderson niet al te veel van doen met het nieuwe Yes met Trevor Rabin . 90125 is vooral een album die leunt op songs van Rabin met wat assistentie van Squire en Trevor Horn .
Anderson werd er bijgehaald toen de meeste songs al klaar waren . Nog minder is zijn betrokkenheid op de opvolger Big Generator . Anderson was al lang weer met z'n gedachte bij een traditionelere Yes .
Collins had juist wel weer een grote vinger in de pap bij Genesis rond de periode Abacab .
Daardoor werden de verschillen steeds minder groot in vergelijking met het werk wat Collns zelf als soloartiest maakte . Naarmate Genesis doorging op deze voet , kwamen evengoed Phil Collins fans naar de concerten en kochten de Genesisalbums .

Daar zit denk ik het verschil . Anderson deed buiten Yes iets anders , terwijl Collins , in sommige gevallen uitgezonderd , steeds meer zijn stijl in de groep bracht .

Daarbij heeft Anderson toch ook zeker een ander voorkomen. Op gegeven moment was de serieuze fan toch wel wat Collinsmoe aan het worden als die weer met de zoveelste brallerige Motowncover op de proppen kwam met alle commotie van dien. Anderson zocht toch steeds wel andere wegen. Hij klinkt zelfs op de lange duur naar mijn mening ook stukken minder irritant dan collega Collins.

Kinderkoortjes hoeven trouwens geen reden te zijn om een nummer geen progressief karakter mee te geven. Another Brick in the Wall?

waarom is Collins irritant? Ik denk dat hij als songwriter (alhoewel ik het niet altijd kon vinden in zijn materiaal) altijd in de schijnwerpers is blijven staan. En bovendien behoort hij nog steeds tot de beste drummers ter wereld. Gabriel heeft ook met "So" een prachtig solo album afgeleverd, maar ook veel commercieler dan het materiaal bij Genesis. Anderson hoor je praktisch niets meer van, buiten het feit dat ik zijn stem nooit heb kunnen waarderen. De nummers samen met Vangelis hadden ook wel wat, maar voor het beste materiaal van deze man pak ik Aphrodites Child er nog eens bij.

Anderson dringt zich niet op wil zichzelf ook liefst niet herhalen. En dat is het irritante aan Collins. Die is verworden tot een soort volksheld zonder iets vernieuwends of bijzonders te produceren. Als het maar safe is. En de beste drummer ter wereld kan nu naar de geschiedenisboeken worden verwezen.

'Man van het volk' Collins is een geheel ander type dan de airy-flairy-hippie Jon Anderson. Beiden hebben goede maar ook zeker een aantal tenenkrommende solo-albums gemaakt.

De vergelijking tussen 90125 van Yes en Abacab van Genesis gaat toch wel enigszins mank. Bij Yes was de gitarist vervangen die, samen met de producer, geheel andere ideeën had voor Yes. Daar ging de band toen in mee.

90125 is daarom vooral een belangrijk werkstuk van Trevor Rabin geworden en zou nooit hebben bestaan als Rick Wakeman en Steve Howe nog aanwezig waren geweest. Vanuit dat perspectief bekeken is 90125 helemaal geen slecht album. Het is naar mijn smaak zelfs een prima cd.

Bij Genesis was er helemaal geen sprake van enige personeelsmutatie, de enige referentie die je hier hebt zijn de voorliggende albums die als trio zijn gemaakt.. En als je daar Face value dan niet bij wilt betrekken, dan zakt de band met Abacab toch behoorlijk door het ijs.

Ik zie maar een vergelijking met die 2 albums... alletwee bagger.
Het slechtste van Yes en het slechtste van Genesis met kwijlbak Collins.

Ik vind Abacab geen sterk album , maar echt bagger ....vind ik iets te makkelijk . Het gaat een zorgerlijke kant op en met de wetenschap dat de heren ooit prachtige sfeervolle albums maakten met de nodige inhoud , is dit magertjes . Maar niet alles is even dramatisch .

Ik heb dan wel weer wat meer met 90125 . Heeft in wezen ook geen donder te maken met het vroegere Yes , maar daar doorheen luisterend is het een frisse rockplaat . Ja , geen traditionele symforock , maar daar stapte bijna elke bekende symfoband van af in die periode .

Op Abacab staat één van de slechtste nummers die ik ooit in de muziekgeschiedenis heb gehoord: Who Dunnit? Als Genesis-liefhebber doet het gewoon pijn in m'n hart dat de band zo een misbaksel heeft weten te maken. Voor de rest is Abacab een vrij matige plaat. Enkel de titeltrack, No Reply At All, Dodo/Lurker en Man On The Corner zijn de band waardig. De rest moeten we maar gauw vergeten.

2 sterren.